Συγγραφέας: Percy Harrison Fawcett
Μετάφραση, εισαγωγή και υποσημειώσεις: Γ. Μπαλάνος
Περίληψη
Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της σύγχρονης εξερεύνησης, η συγκλονιστική αναζήτηση του ηρωικού συνταγματάρχη Φώσεττ, μέσα από δεκαεννιά τρομακτικά χρόνια ερευνών για μια χαμένη πόλη υψηλά πολιτισμένων ανθρώπων λευκής φυλής στις ζούγκλες της Νότιας Αμερικής.
Ο Π. Χ. Φώσεττ ήταν ένας μεγάλος Αναζητητής. Ήταν ένας γνήσιος Κυνηγός του Ονείρου, αλλά αυτό που αναζητούσε ήταν κάτι πολύ πιο απτό από μια συνηθισμένη φαντασίωση, από μια απλή φευγαλέα οπτασία της νύχτας. Ο Φώσεττ αναζητούσε έναν αληθινό Χαμένο Τόπο στις ανεξερεύνητες ζούγκλες της Νότιας Αμερικής, ένα ζωντανό απομεινάρι κάποιου αρχαίου πολιτισμού. Ήταν ένα όνειρο που, αν το πραγματοποιούσε, θα μπορούσε να το μοιραστεί και με την υπόλοιπη ανθρωπότητα.
Γιώργος Μπαλάνος
" Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ανάμεσα στον έξω κόσμο και στα μυστικά της αρχαίας Νότιας Αμερικής έχει πέσει ένα πέπλο, κι ο εξερευνητής που αναζητά να διαπεράσει αυτό το πέπλο πρέπει να είναι έτοιμος ν' αντιμετωπίσει τις κακουχίες και τους κινδύνους που θα καταπονήσουν την αντοχή του στο έπακρο. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα μπορέσει να περάσει, αλλά αν το καταφέρει -αν είναι αρκετά τυχερός για να περάσει τον κλοιό των αγρίων και να βγει ζωντανός- θα είναι σε θέση ν' αυξήσει ανυπολόγιστα τις ιστορικές γνώσεις μας."
Π.X. Φώσεττ
Η «Γνώμη»
Το βιβλίο αυτό έκανα καιρό να το τελειώσω. Κι αυτό γιατί επέλεγα να το διαβάζω μόνο κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μου. Περιπλανώμενος με το πλοίο στο Αιγαίο, είτε μέσα στο τρένο και στο λεωφορείο στα ταξίδια μου στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ίσως να ήθελα με τη σειρά μου να ταξιδεύω, έστω και νοερά, μέσα στα ίδια μου τα ταξίδια. Αυτό άλλωστε έκανε και ο ίδιος ο Φώσεττ. Ώντας υπεύθυνος για τη χαρτογράφηση των ζωνών της Νοτίου Αμερικής μέσα στις πυκνές ζούγκλες του Αμαζονίου, ένιωθε μια ακατανόητη έλξη για τον τόπο αυτόν. Μια έλξη που ξεπερνούσε κάθε επαγγελματικό ενδιαφέρον και κατανικούσε κάθε εμπόδιο σχετικό με την ίδια του την επιβίωση. Έτσι, μετά την ολοκλήρωση της δουλειάς του, αποφάσισε να επιστρέψει με έναν καθαρά εξερευνητικό ρόλο: Να βρει τα ίχνη μιας χαμένης πόλης, απομεινάρι ενός χαμένου και ανεπτυγμένου πολιτισμού. Το εάν τα κατάφερε ίσως δε θα το μάθουμε ποτέ. Αξίζει όμως να τον ακολουθήσουμε σε αυτή τη συναρπαστική αναζήτησή του!
«Μπροστα μου υπηρχε η υπεροχη προοπτικη του να ξαναδω την πατριδα. Για την ωρα ειχα χορτασει με τους αγριοτοπους και το μυαλο μου ηταν γεματο με το προσεχες ταξιδι για την ακτη. Το νωχελικο θαλασσιο ταξιδι και τη θεα της Αγγλιας, με τα αστεια δεντρακια της, τους συμμετρικους αγρους της και τα παραμυθενια της χωρια . Της γυναικας μου και του τετραχρονου γιου μου Τζακ και του νεοφερμενου Μπραϊαν. Ηθελα να ξεχασω τις θηριωδιες, ν' αφησω πισω μου το δουλεμποριο, τις φρικτες αρρωστιες και να δω και παλι τις αξιοσεβαστες ηλικιωμενες κυριες που οι ιδεες τους περι ακολασιας τελειωναν με τις αδιακρισιες της ταδε υπηρετριας. Ηθελα να ακουσω τις καθημερινες ψιλοκουβεντουλες του εφημεριου του χωριου, να συζητησω τις αβεβαιοτητες του καιρου με τους χωρικους και να διαβασω την καθημερινη εφημεριδα μου στο τραπεζι του μπρεκφαστ. Με λιγα λογια, ηθελα να γινω απλως "συνηθισμενος ανθρωπος". Να σκαψω στον κηπο, να τακτοποιησω τα παιδια στο κρεβατι τους μετα το βραδινο παραμυθι, να βολευτω διπλα στο τζακι με τη γυναικα μου στο πλαι απασχολημενη με το μανταρισμα - αυτα ηταν τα πραγματα που λαχταρουσα περισσοτερο. Θα μου ηταν ευχαριστο να γυρισω και να κανω αλλη μια χαρτογραφηση συνορων, αλλα αν η κυβερνηση μου αρνιοταν να χορηγησει μια παραταση των υπηρεσιων μου- ε, λοιπον δε θα 'ταν και τοσο ασχημα τελικα.
Περασα τα Χριστουγεννα σπιτι. Ο πολιτισμενος αγγλικος χειμωνας περασε γρηγορα και ηρεμα λες και δεν ειχε υπαρξει ποτε η Νοτια Αμερικη. Ομως βαθια μεσα μου μια σιγανη φωνη με καλουσε. Μολις κι ακουστη στην αρχη, επεμενε εως οτου δεν μπορουσα πια να την αγνοησω. Ηταν η φωνη των αγριοτοπων και ηξερα οτι τωρα αποτελουσαν ενα μερος του εαυτου μου για παντα.
Στεκομαστε στον κηπο στο Ντωρις Ουωρρεν ενα γλυκο απογευμα του Γεναρη, σχεδον ανοιξιατικο αν δεν ηταν τα γυμνα δεντρα και οι μαυροι διαχωριστικοι φραχτες. Περα απο τους αμμολοφους μουρμουριζε νυσταγμενα η ταραγμενη θαλασσα -ο μονος ηχος εκτος απο το σποραδικο μπουμπουνητο καποιου περαστικου τρενου. Τοτε ακουστηκε ενας αλλος ηχος. Καποιος επαιζε ενα γραμμοφωνο σ' ενα γειτονικο σπιτι και ειχε ανοιξει το παραθυρο για να χαρει τη γλυκια ατμοσφαιρα. Ο δισκος που παιζοταν ηταν η Εστουδιαντινα.
Ενιωσα να παρασυρομαι πισω, μεσα στα δαση του Ακρε. Μπροστα μου ερεε ξανα το αργοκινητο ποταμι σαν αναλυτο χρυσαφι στο φεγγος του δειλινου. Τα απειλητικα πρασινα τειχη του δασους εκλειναν για να με αιχμαλωτισουν και ηξερα οτι 1000 χιλιομετρα απο σκληρους αγριοτοπους υπηρχαν αναμεσα σε μενα και τον πολιτισμο. Ημουν εκει οπου ο μονος νομος που αναγνωριζοταν ηταν εκεινος του μαστιγιου και του οπλου και η μονη φυγη ηταν η ληθη του μεθυσιου. Ενας νοσταλγικος πονος με διαπερασε. Ανεξηγητα -καταπληκτικα- καταλαβα οτι αγαπουσα εκεινη την κολαση. Η δαιμονικη αρπαγη της με ειχε αιχμαλωτισει και ηθελα να τη δω ξανα.
Στις 6 Μαρτιου του 1908 επιβιβαστηκα στο Εηβον στο Σαουθαμπτον με προορισμο το Μπουενος Αϊρες και στο πλοιο συναντηθηκα με τον κυριο Φισερ το νεο μου βοηθο. Η γυναικα μου και ο Τζακ ειχαν ερθει να με αποχαιρετησουν και οταν χτυπησε η σειρηνα ενα μερος της καρδιας μου εφυγε μαζι τους απο τη σανιδοσκαλα κατω στην αποβαθρα. Ο πονος ενος ακομη χωρισμου ηταν δυνατος - αλλα κατι με τραβουσε- με τραβουσε επιμονα, ακατανικητα, περα μακρια προς τα δυτικα.»
Π.Χ Φώσεττ