Ο καθεδρικός του Αγίου Παύλου βρίσκεται σε ένα λόφο στο δυτικό Λονδίνο. Αν και ο πρώτος ναός στην περιοχή κτίστηκε τον 7ο αιώνα μ.Χ., εντούτοις καταστράφηκε πολλές φορές, κατά κόρον από φωτιά, όπως άλλωστε κάθε μεγάλος ναός του Χριστιανισμού(βλ. Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης κλπ).
Η τελευταία φορά που καταστράφηκε ολοσχερώς ήταν στις 2 Σεπτεμβρίου του 1666, όταν και καταστράφηκαν τα 4/5 ολόκληρου του Λονδίνου. Θα μπορούσαμε να καταχωρήσουμε την καταστροφή του στον μακρύ κατάλογο των αντίστοιχων των χριστιανικών ναών, αν δεν υπήρχε μία μικρή και όμως τόσο σημαντική λεπτομέρεια.. η χρονολογία καταστροφής του, το 1666.
Όπως πριν λίγα χρόνια περιμέναμε με την έλευση του 2000 να έλθει και η συντέλεια του κόσμου(ένα ακόμα από τα σενάρια καταστροφολογίας, άπειρα στην πορεία του ανθρώπινου είδους), έτσι και το 1666 ήταν μία τέτοια καταλυτική χρονιά.. οι άνθρωποι πίστευαν πραγματικά ότι θα ερχόταν όντως η συντέλεια του κόσμου. Τελικά, όπως όλοι γνωρίζουμε κάτι τέτοιο δεν έγινε. Και όμως, οι Λονδρέζοι για περισσότερο από 1 ημέρα πίστευαν ότι όντως είχε έρθει η συντέλεια του κόσμου..
Τελικά, ο καθεδρικός ξανακτίστηκε από την αρχή, το διάστημα 1675- 1710, ώστε να αντικαταστήσει τον κατεστραμμένο ναό από τη Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου. Όμως, από τότε έως και σήμερα, δεν έχει πάψει να εμπλουτίζεται ο διάκοσμος του.. ως επί το πλείστον με χριστιανικά σύμβολα και βιβλικά στοιχεία.
Όχι όμως πάντα, μιας και πλέον φέρει κάποια στοιχεία που δεν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις χριστιανικά. Τουναντίον μάλιστα, είναι εξαιρετικά περίεργα και αμφιλεγόμενα!
Η πρόσοψη του ναού, από την πλευρά της κύριας εισόδου του.
Στοιχείο της πρόσοψης του ναού, μία μικρή βρύση που συναντάτε και σε αρκετούς ελληνικούς ορθόδοξους ναούς. Συμβολικά παραπέμπει στον καθαρισμό των πιστών πριν την είσοδο τους στον καθαγιασμένο χώρο.
Ο διάδρομος μετά την εξωτερική θύρα του ναού. Ήδη από την αρχή γίνεται κατανοητός ο πλούτος, αλλά και η εμπορική εκμετάλλευση του ναού(δεξιά το γκισέ των εισιτηρίων).
Προτού το γκισέ των εισητηρίων υπάρχει μία μικρή αίθουσα όπου μπορούν οι πιστοί να προσευχηθούν. Σε αυτή συναντάμε το πρώτο ιδιαίτερο στοιχείο του ναού.. το εικονιζόμενο σκεύος.
Στη βάση του φέρει το ελληνικό γράμμα "Ω", παραπέμποντας στα λόγια του Ιησού "εγώ είμαι το Α και το Ω"(δηλαδή η αρχή και το τέλος). Σπάνια όμως ένα από τα δύο γράμματα παρουσιάζεται δίχως το άλλο. Οι συνηρμοί που δύναται να γίνουν είναι πολλοί, καλύτερα όμως να μην εισέλθουμε σε μία τέτοια διαδικασία.
Η "Πύλη του Θανάτου" μπορεί να μετατραπεί σε μία "Πύλη του Παραδείσου", για όσους το αξίζουν. Όπως γράφει άλλωστε και στην κορυφή των θυρών που φυλάγονται από δύο αρχαγγέλους.. "Through the Gate of Death We Pass to Our Joyful Resurrection". Ακόμα ένα ιδιαίτερο σημείο του καθεδρικού.
Ένα από τα πολλά αγάλματα στο εσωτερικό του ναού που μπλέκουν δύο τόσο ξένα μεταξύ τους στοιχεία.. αρχαιοελληνικά μυθολογικά πλάσματα με χριστιανικούς αγγέλους(στο μνημείο της φωτό ένα άγγελος και ένας τρίτωνας περισυλλέγουν το σώμα ενός νεκρού). Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του Νεοκλασικισμού.
Λίγο πριν βρεθώ κάτω από τον μεγάλο θόλο του καθεδρικού, συναντάω τους τέσσερις πίνακες του Sergei Chepik από το έργο του "The Way: The Truth: The Life", το μεγαλύτερο μυστήριο ίσως που κρύβει ο ναός. Δεν έχω να σας εξηγήσω κάτι, πέρα από το να σας προτρέψω να παρατηρήσετε προσεκτικά τους τέσσερις πίνακες που παραθέτω παρακάτω.
Ο πρώτος πίνακας κατά σειρά έχει τον τίτλο "The Nativity" και παρουσιάζει τη γέννηση του Ιησού, με μία τελείως διαφορετική και απόκοσμη προσέγγιση.
Ο δεύτερος πίνακας έχει τίτλο "The Public Ministry" και παρουσιάζει τον νεαρό Ιησού να αγορεύει στον λαό Του. Η τεχνοτροπία που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης είναι πέρα ως πέρα αλλόκοτη σε σχέση με τη συμβατική εικονογράφηση τόσο της Καθολικής όσο και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο τρίτος πίνακας έχει τίτλο "The Crucifixion" και παρουσιάζει τη σταύρωση του Ιησού. Η βιαιότητα του πίνακα είναι σοκαριστική για την πλειονότητα των ανθρώπων.
Ο τέταρτος και τελευταίος πίνακας έχει τίτλο "The Resurrection" και παρουσιάζει την ανάσταση του Ιησού. Τόσο ο αναστημένος Ιησούς, όσο και οι άγγελοι που με δύναμη ανοίγουν τις θύρες του τάφου του, δεν έχουν καμία σχέση με τις έως σήμερα γνωστές αναπαραστάσεις της εν λόγω σκηνής.
Το ερώτημα που δημιουργείται σε αυτό το σημείο, που έχουμε δει όλους τους πίνακες του έργου του Sergei Chepik, είναι πως πάρθηκε μία τέτοια απόφαση; Το έργο του είναι επαναστατικό με πέρα ως πέρα αλλόκοσμη αναπαράσταση της πορείας του Χριστού. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να δέχτηκε κάτι τέτοιο η πουριτανική κοινωνία της Αγγλίας; Για ποιον σκοπό ένα τέτοιο έργο τοποθετήθηκε στο κέντρο του Χριστιανισμού της πρωτεύουσας της Αγγλίας;
Στο βάθος του καθεδρικού, στην απέναντι πλευρά από αυτή της εισόδου, βρίσκεται το "ιερό". Ανάμεσα στα σύμβολα που συνηπάρχουν στο καθαγιασμένο αυτό μέρος, συνάντησα και τα τρία που παραθέτω. Προσωπικά δεν κατάφερα να βρω παραπομπή αυτών σε χριστιανικά στοιχεία, κάτι που εγείρει έντονα ερωτηματικά σχετικά με τον σκοπό της τοποθέτησης τους σε αυτό το σημείο.
Κοντά στην οροφή του καθεδρικού υπάρχει η "Αίθουσα των Ψιθύρων". Πήρε το όνομα της λόγω της πολύ καλής ακουστική της, μιας και μπορείς να ακούσεις ακόμα και τους ψιθύρους των πιστών που βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του.
Λόγω της ιδιαιτερότητας της αυτής, στην αίθουσα έλαβαν χώρα μία πληθώρα από περίεργα περιστατικά, όπως "συνομιλίες" ιερέων με αγγέλους ή δαίμονες(ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο πίστεψαν, όμως ήταν ιδιαίτερα εύκολο να παραπλανήθηκαν λόγω της ακουστικής της αίθουσας), κλπ.
Η θέα από την "Αίθουσα των Ψιθύρων" προς το κέντρο του Καθεδρικού που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον θόλο του.
Η είσοδος προς την κρύπτη του ναού, όπου φυλλάσονται τα σώματα πολλών εξεχόντων προσωπικοτήτων της ιστορίας της Αγγλίας, όπως ο Sir Nicholas Bacon, κλπ.
Επιθανάτια επιγραφή του γνωστού ποιητή- συγγραφέα William Blake, δημιουργού του συμβολικού έργου "Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης".
Πέρα από τις φωτογραφίες που παρέθεσα, υπάρχουν πληθώρα επιπλέον "μη χριστιανικών" συμβόλων στον Καθεδρικό του Αγίου Παύλου του Λονδίνου, όπως και απεικονίσεις του Ιησού που δεν συναντιόνται πουθενά αλλού στον κόσμο.. όπως η "The Lite of The World", όπου παρουσιάζεται ο Ιησούς μέσα στη νύχτα να κρατάει ένα φανάρι, ρίχνοντας το φως του πάνω σε σταυρούς και άλλα σύμβολα, δείχνοντας έτσι ότι το μήνυμα του δεν απευθύνεται μόνο σε χριστιανούς.. ότι τα λόγια του δεν είναι θρησκεία.
Και όλα αυτά, στην εκκλησία όπου λαμβάνουν χώρα οι μεγαλύτερες εκδηλώσεις του Αγγλικού έθνους, όπως κηδείες πολιτικών προσώπων(π.χ. η κηδεία του Winston Churchill) ή γάμοι μελών της βασιλικής οικογένειας(π.χ. ο γάμος της πριγκίπισσας Νταϊάνα με τον πρίγκιπα της Ουαλίας), και που κάθε τόσο τραβάει τα βλέμματα όλης της Βρετανίας αλλά και όλης της υφηλίου.