Μ' αυτά τα λόγια έκλεισε η συζήτηση που είχα ανοίξει μ' έναν παλιό σπηλαιολόγο και φίλο για την κορυφή του Ταϋγέτου, την κακώς αποκαλούμενη και βραχοπυραμίδα και λέω κακώς γιατί το σχήμα της καμία σχέση δεν έχει με το γνωστό αρχαίο σύμβολο και τις μεγάλες ή μικρές τεχνητές πυραμίδες της Αιγύπτου και της νοτίου Αμερικής. Παρ' όλα αυτά ο τόπος σφύζει από μεταφυσικές παραδόσεις δικαίως ίσως, προφανώς επειδή είναι προσβάσιμος μόνο μια εποχή του χρόνου, το καλοκαίρι και βεβαίως λόγω των ανεξερεύνητων περιοχών που την περιβάλλουν ,περιοχές που απαγορεύουν από μόνες τους την προσέγγιση των ανθρώπων.
Εκεί, απέναντι συναντάται η περιοχή (Πόρτες) που βρέθηκε πρόσφατα ο καθηγητής Δημήτριος Λιαντίνης ,αλλά και το απέραντο φαράγγι που η ελληνική νεομυθολογία θέλει να φιλοξενεί τεράστιες χρυσαφένιες σφαίρες που χτυπούν καθετί που εισβάλει σε αυτό αφαιρώντας του τη ζωή και αφήνοντάς του μονάχα το σκελετό !Η συγκεκριμένη παράδοση ,που την πρωτοάκουσα από γνωστό ερευνητή στην Αθηνα και αργότερα από αρκετούς ντόπιους ,είναι σίγουρα πολύ ανατριχιαστική και θυμίζει έντονα τη λογοτεχνία του Clive Barker. Κατά την ανάβαση στην πέτρινη βάση της κορυφής , μπορείς εύκολα να διακρίνεις την είσοδο ενός σπηλαιοβαράθρου που προσεγγίζοντας το κανείς εντοπίζει την υπόγεια δίοδο προς τη βραχοπυραμίδα. Το γεγονός αυτό διατηρεί θα έλεγα τους θρύλους που θέλουν να χαρακτηρίζουν το σπήλαιο αυτό σαν την είσοδο προς το ανεξερεύνητο εσωτερικό της .Φτάνοντας στην κορυφή μπορεί κανείς να δει τα ερείπια της εκκλησίας του προφήτη Ηλία ,φτιαγμένη από τις πέτρες που στήριζαν κάποτε ναό του Απόλλωνα .Κλείνοντας θα πρέπει να σας πω ότι ο τόπος λίγα πράγματα έχει να επιδείξει από φυσική ομορφιά σε σχέση με το υπόλοιπο βουνό (όσοι γνωρίζουν τον Ταϋγετο σίγουρα αντιλαμβάνονται σε τι αναφέρομαι) ενώ για να φτάσετε στη κορυφή χρειάζεστε τρεις με τέσσερις "εξαιρετικά" κουραστικές ώρες..
