Έχετε νιώσει κάποια στιγμή στη ζωή σας πως ένας τόπος σας «καλεί»; Υπάρχουν στιγμές που βλέπετε εικόνες από αυτόν στα όνειρά σας; Που χάνετε στιγμιαία την επαφή με το περιβάλλον και ταξιδεύετε νοερά εκεί; Σίγουρα η δίψα για να προσεγγίσεις έναν τόπο με πλούσια ιστορία παίζει έναν σημαντικό ρόλο. Όμως αν τα συναισθήματα είναι πραγματικά έντονα; Τότε δεν έχεις παρά να τον επισκεφτείς! Τόσο απλά!
Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία με την επίσκεψή μου στο Όρος Όχη στην Εύβοια και το θρυλικό Δρακόσπιτο της κορυφής της. Η Όχη «με καλούσε» μήνες τώρα. Κάθε φορά που τα μανιασμένα κύματα του Ικάριου Πελάγους σηκώνονταν ψηλά στα δυτικά (σπουδάζω στο νησί της Σάμου), κάθε φορά που η βροχή δυνάμωνε και ο δυνατός αέρας κουνούσε πέρα δώθε τα γυμνά δέντρα του κήπου μου, στο μυαλό μου ερχόταν η Όχη. Δεν γνωρίζω τον λόγο, αν και αναγνωρίζω πως η παρουσία του Δρακόσπιτου στην κορυφή της (στα 1.400 μ) ήταν ο βασικός παράγοντας που διαμόρφωνε κάθε τόσο αυτή την έντονη σκέψη, την έντονη επιθυμία. Είμαι άλλωστε από τους ανθρώπους που ανεβαίνοντας ένα βουνό και πέρα από την ευχαρίστηση που μου αποφέρει η διαδρομή, αποζητώ κάτι στην κορυφή, ένα «εύρημα» εάν θέλετε, επιβράβευση του κόπου είτε του δικού μου είτε της ομάδας ολόκληρης, μέρος της οποίας αποτελώ.
Το επόμενο ταξίδι μου στην Αθήνα ήταν πολύ κοντά. Δεν έχασα λοιπόν την ευκαιρία. Συγκέντρωσα όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για τη μετάβασή μας, τα δρομολόγια των πλοίων από τη Ραφήνα προς την Εύβοια και το μόνο που απέμενε ήταν η εύρεση της «συντροφιάς» που θα προσέγγιζε το Δρακόσπιτο. Κι όταν «συχνάζεις» σε έναν δικτυακό τόπο σαν το metafysiko.gr, ε, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι και το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο! Ο «Leo Morpheus και ο Ragnarok, η Antonia, ο δικηγόρος και συντονιστής της Μ.Κ.Ο «Βήμα για Δημοκρατία Πολιτών» Γιώργος Κόκκας (που είχε την καλοσύνη να διαθέσει και το 4χ4 του), καθώς επίσης και ο Κώστας Κιαπέκος, κάτοικος Εύβοιας και ιδιοκτήτης του ιστότοπου supernatural.gr, εκδήλωσαν αμέσως το ενδιαφέρον τους.
Έτσι στις 11 το πρωί της 21ης Οκτωβρίου 2006 ξεκινήσαμε από το λιμάνι της Ραφήνας με προορισμό το Μαρμάρι της Εύβοιας. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, ο καιρός όμως ήταν μουντός κι αυτό μας ανησυχούσε. Γνωρίζαμε έτσι κι αλλιώς πως η Όχη μόνο φιλόξενο βουνό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Τις περισσότερες ημέρες του έτους, πυκνή ομίχλη καλύπτει το βουνό, ενώ οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν εξαιρετικά γρήγορα και οι ξαφνικές μπόρες ή πυκνές χιονοπτώσεις αποτελούν σύνηθες φαινόμενο. Το ταξίδι μας διήρκεσε περίπου 55 λεπτά.
Μετά από μια σύντομη στάση στο Μαρμάρι κατευθυνθήκαμε με το αυτοκίνητο νοτιοανατολικά και 20 περίπου λεπτά αργότερα βρισκόμασταν στην κωμόπολη της Καρύστου, τα βουνά της οποίας βρίθουν από τις ξακουστές «πλάκες Καρύστου» που κοσμούν κατοικίες σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας.
Συνεχείς διακλαδώσεις του δρόμου μας αποπροσανατόλιζαν, όμως η...τηλεφωνική βοήθεια του φίλου Κώστα Κιαπέκου (ιδιοκτήτη του supernatural.gr ο οποίος κατοικεί στη Χαλκίδα και δεν τα κατάφερε να έρθει εκείνη την ημέρα μαζί μας ) στάθηκε ικανή να μας οδηγήσει εκεί ακριβώς που θέλαμε. Τσιμεντένιες κτιριακές εγκαταστάσεις ξεπρόβαλαν κάποια στιγμή μέσα από την ομίχλη που κάλυπτε πλέον καθετί σε ακτίνα άνω των 5 μέτρων. «Το καταφύγιο!», αναφωνήσαμε...Κατεβήκαμε βιαστικά από το αυτοκίνητο και ετοιμάσαμε τα πράγματά μας. Η περιπέτεια μόλις είχε ξεκινήσει.
Κατά την κατάβαση από το βουνό έπρεπε να παραδεχτούμε πως παρ' όλη την εκπληκτική εμπειρία που ζήσαμε η αποστολή έπρεπε να θεωρηθεί κατά κάποιο τρόπο αποτυχημένη μιας και ο αντικειμενικός της σκοπός, που δεν ήταν άλλος από την εύρεση του Δρακόσπιτου στην κορυφή της Όχης, δεν επετεύχθη. Το τηλεφώνημα όμως του Κώστα (σ.σ του Κιαπέκου) και της φίλης του Γεωργίας, μου αναπτέρωσαν τις ελπίδες. «Εάν μείνετε μια βραδιά στην Κάρυστο αύριο πρωί πρωί ερχόμαστε και ξεκινούμε για να κατακτήσουμε την κορυφή». Δεν ήταν δυνατό να μη σκεφτώ πολύ σοβαρά την πρόταση αυτή... Το βουνό μου είχε φανερώσει σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό τις ομορφιές του, κρατούσε όμως κρυμμένο καλά, ελέω πυκνής ομίχλης, αυτό που αποζητούσα, αυτό που με καλούσε τόσους μήνες...Και μιας και είχα φτάσει εκεί, δεν ήταν δυνατό να κάνω πίσω. Δυστυχώς οι φίλοι μας Leo Morpheus και Ragnarok έφυγαν για την Αθήνα εκείνο το απόγευμα. Αφού κλείσαμε δωμάτια σε ξενοδοχείο της Καρύστου, γευμάτισα με το Γιώργο (σ.σ το Γιώργο Κόκκα) και την Αντωνία σε εστιατόριο της πόλης. Ο ύπνος κατά τη διάρκεια της νύχτας ήταν για όλους μας βαθύς, απόρροια της κοπιαστικής, πλην όμως μαγευτικής περιπλάνησής μας στην Όχη.
Το πρωί της 22ης Οκτωβρίου ήταν μια «άλλη» μέρα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο ήλιος φώτιζε με όλη του τη μεγαλοπρέπεια τον καθαρό ουρανό της Καρύστου, γεγονός που μας επέτρεπε να διακρίνουμε από την είσοδο του ξενοδοχείου την κορυφή της Όχης. Το Δρακόσπιτο είχε τραβήξει το γκριζωπό πέπλο της ομίχλης και μας καλούσε να το επισκεφτούμε. Σε λίγα λεπτά κατέφτασαν οι δύο φίλοι μας από τη βόρεια Εύβοια. Ξεκινήσαμε λοιπόν και πάλι τη διαδρομή στο βουνό που ομολογώ πως αυτή τη φορά μου φάνηκε πιο σύντομη. Το αυτοκίνητο σταμάτησε σε ένα μικρό οροπέδιο από το οποίο είχαμε περάσει την προηγούμενη ημέρα πεζοί.
Ο πρώτος που ανακάλυψε το δρακόσπιτο στην κορυφή της Όχης (στη νεότερη εποχή τουλάχιστον) ήταν ο M.P Hawkins στις 11 Σεπτεμβριου του 1797. Τεράστια εντύπωση προξενεί σε όλους τους περιηγητές της εποχής που το επισκέπτονται, έτσι ο καθένας διατυπώνει και διαφορετική θεωρία σχετικά με την προέλευσή του. Οι περισσότεροι το χαρακτηρίζουν ναό αφιερωμένο στην Ήρα, ενώ ιστορικοί όπως οι Perrot-Chipiez θεωρούν το μνημείο της Όχης ως ένα από τα αρχαιότερα ιερά που κτίστηκαν πάνω σε ελληνικό έδαφος (Histoire de l'Art, Paris 1894). Ο K.A Γουναρόπουλος γιατρός και λόγιος, στην «Ιστορία της νήσου Ευβοίας από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των καθ' ημάς» του 1930, θεωρεί τα σπίτια του δράκου (τα δρακόσπιτα της Εύβοιας γενικά) ως σπίτια των λατόμων Δρυόπων ή των μεταγενέστερων Στυρέων.
Αντικείμενο μελέτης είναι επίσης και η ακριβής χρονολόγησή του. Ξεκινά από τους ιστορικούς χρόνους ενώ υπάρχουν και αρκετοί «τολμηροί» (Έλληνες και ξένοι) που τοποθετούν την κατασκευή του ανάμεσα στο 3000 και το 6000 π.Χ. Στις μέρες μας τα Δρακόσπιτα είναι σχετικά άγνωστα στους Έλληνες, αν και στην ουσία αποτελούν το μεγαλύτερο αρχαιολογικό αίνιγμα της χώρας μας. Χαρακτηριστικό το γεγονός πως η μοναδική σοβαρή έρευνα που έχει διεξαχθεί, είναι από τον καθηγητή Μουτσόπουλο (ο οποίος είναι αρχιτέκτονας ο άνθρωπος!) στα μέσα περίπου του περασμένου αιώνα...
Ευχαριστώ το φίλο Θανάση Βέμπο από τον οποίο και προμηθεύτηκα το άρθρο του καθηγητή Μουτσόπουλου στο περιοδικό αρχαιολογία (τ.42)).