Είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ ένα από τα χωριά οπού το πέρασμα του χρόνου είναι εμφανές μόνο στους γόνους του που
μεταφέρθηκαν σε πόλεις και οι οποίοι φέρνουν τη «μυρωδιά» της κάθε καλοκαίρι.
Εκεί αντικριστά από το μικρό χωριό των 100 καταγεγραμμένων κατοίκων- όπου γύρω στους 20 παραμένουν όλο το χρόνο- στέκει ακλόνητο απο το 1906 το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής.
Το εκκλησάκι αυτό είναι μια εξαιρετικά λυτή δημιουργία χωρίς την «οικουμενική ματαιοδοξία του χρυσαφιού»... Η θρησκευτική ευαισθησία των κατοίκων είναι έντονη... συνεστιάσεις θρησκευτικού περιεχομένου, εκκλησιαστικά σύμβολα και σύνεργα φιγουράρουν στα σπίτια των κατοίκων.
Εκεί στα 1200 περίπου μέτρα υψομέτρου αποφάσισα να επισκεφτώ το «γνωστό» εκκλησάκι της περιοχής... Η θέα του χωριού αντικριστά και των βουνών που φιλοξενούν τεράστιες εκτάσεις πλατάνων και ελάτων σε συναρπάζει...
Ανοίγοντας τη πόρτα της εκκλησίας το θέαμα με έκανε να κοκαλώσω για μερικά δευτερόλεπτα... Κάτω στο έδαφος ήταν πεσμένα 2 μανουάλια. Η εικόνα με έκανε προς στιγμήν να υποψιαστώ οτι ίσως είχε επέλθει κάποια βεβήλωση πράγμα όμως που αναιρείται από την ύπαρξη πολύτιμων θρησκευτικών εικόνων από ασήμι και ιδιαίτερης παλαιότητας στους τοίχους οπού κανένα σημάδι μετακίνησης ήταν ορατό.
Εξετάζοντας καλύτερα το χώρο υπήρχε διάχυτο ένα συναίσθημα εγκατάλειψης ... λιωμένα κεριά οπού η τελευταία τους φλόγα ήταν πριν από πολύ καιρό, άδεια ή μισογεμάτα μπουκάλια λαδιού που το περιεχόμενο τους είχε «αλλοιωθεί» από το καιρό, σκόνη και απεριποίητοι χώροι που φώναζαν με μεγαλύτερη δύναμη τη λύπη της εγκατάλειψης.
Η πόρτα του ιερού ήταν εξαιρετικά φθαρμένη και μπαίνοντας στο ιερό αντίκρισα την άδεια αγία τράπεζα με ένα βρώμικο τραπεζομάντιλο οπού τα ιερά σύμβολα χάνονται κάτω απο τη φθορά αυτή.
Το εικόνισμα- φόρος τιμής- της Αγ. Παρασκευής μέσα σε μια πλαστική σακούλα παρατημένη σε μια γωνιά να κείτεται ανάμεσα σε άλλα αντικείμενα- σκουπίδια (μπουκάλια, καντήλια κατεστραμμένα, σακούλες, χαρτιά κτλ).
Ο εξωτερικός χώρος είναι όμοια παρατημένος με πολλά παλιά μέταλλα (προφανώς από παλιά φθαρμένα αντικείμενα της εκκλησίας), μια πηγή κατασκευής του 1995 που μάλλον από τότε έχει να καθαριστεί, καθώς και αποκαΐδια ξύλου διάσπαρτα.
Αποφάσισα να ρωτήσω τους κατοίκους που θα συναντούσα να μου δώσουν πληροφορίες. Η πρώτη απάντηση στην ερώτηση «Γιατί έχει εγκαταλειφθεί το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής» ήταν «δεν έχει εγκαταλειφθεί». Τονίζοντας λοιπόν με τη σειρά μου και περιγράφοντας την εικόνα που αντίκρισα προ ολίγου πήρα την εξής απάντηση: « που να το έβλεπες πριν 2 χρόνια»(;!).
Φυσικά η απορία σε αυτό το σημείο είναι «Πώς είναι δυνατόν να είναι λειτουργήσιμο κάτω από αυτές τις συνθήκες».
Ειπώθηκε- πέρα από το ότι δεν έχει εγκαταλειφθεί- ότι γίνεται μια γιορτή κάθε 26η Ιουλίου προς τιμήν της Αγ. Παρασκευής πράγμα όμως που έρχεται σε αντίθεση με την εικόνα... Γιατί δεν γίνεται καμιά άλλη επίσκεψη η καμιά άλλη τελετουργία στο χώρο εκείνο; Σίγουρα αυτόν τον Ιούλιο δεν πρέπει να πραγματοποιήθηκε η γιορτή διότι η κατάσταση των αντικειμένων υποδηλώνει μεγαλύτερη χρονική απόσταση.
Το δεύτερο σημείο που κινεί τη περιέργεια είναι ότι το χωριό παρ' όλο που έχει σε μια αρκετά κοντινή απόσταση το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής ώστε να λειτουργεί και να ικανοποιεί τα εκάστοτε τελετουργικά δρώμενα, αποφασίστηκε πριν 50 χρόνια περίπου να χτιστεί νέα εκκλησία στο κέντρο του χωριού. Ποια ήταν η ανάγκη ύπαρξης δεύτερης εκκλησίας σε ένα χωριό ελάχιστων κατοίκων;
Επειτα το νεκροταφείο βρίσκεται στην είσοδο της πόλης(σύμφωνα με τους θρύλους σε κάποιες περιοχές, το χωριό προστατεύεται κάτω από το «άγρυπνο» μάτι των νεκρών. Τα τελευταία χρόνια επήλθε η ανάγκη επέκτασης του ήδη υπάρχοντος και περιορισμένου σε μέγεθος νεκροταφείου και δημιουργήθηκε ένα επιπλέον (όχι επέκταση του ήδη υπάρχοντος) λίγο πριν τα σύνορα του χωριού σε μεγαλύτερη απόσταση από τη κεντρική εκκλησία του χωριού. Αξίας λόγου απορία είναι γιατί να μην κατασκευαστεί το 2ο νεκροταφείο δίπλα στο εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής έτσι ώστε να δοθεί η εκκλησιαστική ιερότητα;
Όλες αυτές οι παρατηρήσεις με οδήγησαν στο να κάνω μια αναφορά για αυτό το «παράξενο» εκκλησάκι σε ένα τόπο που «αργοπεθαίνει» χωρίς να έχω κάποια απάντηση για την εγκατάλειψη ενός ιερού χώρου από κατοίκους τόσο προσηλωμένους στο θεϊκό Λόγο. Ίσως να είναι η μοίρα των περιοχών που εγκαταλείπονται και σιγά σιγά όλα φθείρονται μέχρι να σβήσουν....
