Αν είσαι λοιπόν από τους ταξιδευτές εκείνους, τη μέρα αυτή που θα σε φέρει η αγάπη σου για το «παλαιό» στα μέρη της Στεμνίτσας και της Δημητσάνας, ξεκίνα για το μονοπάτι που θα σε οδηγήσει με μια σταλιά περπάτημα, μπρος στο καστρομονάστηρο του Ιωάννη του Προδρόμου.
Και τ ονομάζω καστρομονάστηρο για δύο λόγους. Πρώτα γιατί στα χρόνια που ζησε εγνώρισε κι ανταποκρίθηκε σε σειρά πολέμων και κατόπιν επειδή τη μια του τη μεριά -σαν την κοιτάξεις στην όψη της- σου φέρνει στη φαντασία σε καστέλι. Σε κείνο το σημείο είναι χτισμένη και η είσοδος του μοναστηριού που τηνε καπακώνει ολάκερη σαν πέφτει ο ήλιος, μια ξύλινη σαρακιασμένη από τους αιώνες και τις επιδρομές καστρόπορτα.
Κατάφατσα στην πύλη κρεμιέται μια καμπανίτσα, που από καιρούς πολλούς θα πρέπει να χτυπούσαν οι καλογέροι. Λίγο παρακάτω βρίσκεται και το μονοπατάκι, από το οποίο πηγαίνεις για τη μονή του Φιλοσόφου που είναι μακριά όμως για όποιον κοπιάζει γρήγορα.
Αφού διαβείς την καστρόπορτα, περνάς πια σε μια στοά που τηνε μισοφέγγουν μοναχά μερικές τουφεκότρυπες ανοιγμένες στο δεξί τειχί από τη μεριά που μπαίνεις. Μετά, συνέχεια στο ημίφως και στα σκαλοπατάκια που οδηγούνε στο εκκλησάκι.
Ετούτος είναι και ο χώρος που με τις αγιογραφίες του θα κάμει την καρδιά σου ν αρχίσει χτύπους με ρυθμούς αλλιώτικους, για να σταθείς και να κουρνιάξεις μες τις αγκάλες τις ζεστές της ιερής κατάνυξης.
