Η ακριβής χρονολογία που το φρούριο αυτό θεμελιώθηκε μας είναι άγνωστη, σίγουρα όμως θα πρέπει να θεωρήσουμε πως ήταν γύρω στα 1250, λίγα έτη δηλαδή μετά την ανάληψη της ηγεμονίας του Αχαϊκού πριγκιπάτου από τον Γουλιέλμο. Σήμερα, είναι η αλήθεια ότι από τα δεινά που βάσταξε μέσα στους αιώνες της ιστορίας του, λίγα πράματα απέμειναν από κείνο. Μολαταύτα και τούτων που απομένουν η ομορφιά σε κάνει βλέποντάς τα να ανασκιρτήσεις.
Τέσσερις πύργοι πολυκαιρισμένοι, καλοδουλεμένοι με την τεχνοτροπία των Γάλλων σταυροφόρων, ορθώνονται απ' άκρη σ' άκρη και στη μέση, ενός ρημαγμένου καστρότοιχου. Ο ένας από δαύτους πολυγωνικός, έτσι που λες ότι μπορεί να γίνηκε από χέρια Βυζαντινά ή Τούρκικα, γιατί από τα έργα κείνων είναι μαθημένα τα μάτια μας να αντικρίζουνε τέτοια περίτεχνα πυργωτά δημιουργήματα.
Σε μιαν άκρη, μέσα σε χωράφι με πορτοκαλιές, εκεί που γειτνιάζουν τα τειχιά με το χωριό, στέκει ολόρθος κι απόμονος ο ακρόπυργος, σαθρός και φτούνος από τα γεροντάματα και τις κακουχίες. Το κουτσούρεμά του προκαλεί το συναίσθημα στον ευαίσθητο με τα περασμένα.
Κατόπιν των σταυροφόρων, κατά τα 1381, το καστέλι καταλήγει στην ιδιοκτησία των Ναβαρέζων και αποτελεί την πρωτεύουσα του πριγκιπάτου του Μοριά που ήτανε του θανατά. Εν συνεχεία, περνάει στον Κεντυρίωνα Ζαχαρία, ηγεμόνα της Αχαίας και ύστερα, εικοσιένα χρόνια πριν την άλωση της Πόλης, περιέρχεται στην κυριαρχία των Παλαιολόγων(1432). Τριάντα έτη μετά το καταλαμβάνει ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής κι από κείνη τη στιγμή μέχρι να γεννηθεί η ελληνική επανάσταση, το κάστρο πηγαινοέρχεται στην κυριαρχία Τούρκων κι Ενετών.
