Στη Μάνη βρίσκονται παντού τα πνεύματα των ηρωικών Μανιατών, των γενετικά κ πνευματικά απογόνων των ένδοξων αρχαίων Σπαρτιατών. Αυτή την άγνωστη ιστορία του τόπου μας κάποιοι αποφάσισαν να την θάψουν κάτω από το χώμα της λήθης. Εμείς λοιπόν αποφασίσαμε να κάνουμε «σπάσιμο» στους νεκροθάφτες της ιστορίας κ να φέρουμε στο φως κ πάλι αυτά που κάποιοι έθαψαν ζωντανά.
Η προσπάθεια μας ξεκίνησε από το Ταίναρο, όπου βρίσκεται το περίφημο νεκρομαντείο και η πύλη προς τον 'Aδη. Από το νοτιότερο άκρο της Πελοποννήσου ο Ορφέας κατέβηκε στον 'Aδη προκειμένου να επαναφέρει στη ζωή την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Γι’αυτό το μέρος υπάρχουν αρκετές υποθέσεις και φήμες. Μια από αυτές αναφέρει ένα τεράστιο δίκτυο τεχνητών στοών τις οποίες είχε εξερευνήσει η ομάδα «Εντελβάις» των SS. Οι φήμες αυτές θέλουν, ακόμα, την ομάδα να έχει αφήσει πίσω της χαρακτηριστικά σύμβολα. Αν και ψάξαμε αρκετά, δεν καταφέραμε να βρούμε κάτι που επιβεβαιώνει τα παραπάνω.
Επίσης είχαμε πληροφορηθεί από ντόπιους ότι υπάρχει μια είσοδος για ένα τεράστιο δίκτυο σπηλιών στο τέλος του ακρωτηρίου και με υποθαλάσσια πρόσβαση. Δυστυχώς ούτε αυτό μπορέσαμε να επιβεβαιώσουμε αλλά σας δίνουμε την υπόσχεση ότι αυτό θα γίνει πολύ σύντομα γιατί στο μεταξύ βρήκαμε κάποιον γνωστό που έχει επισκεφτεί αυτή τη σπηλιά κ μας υποσχέθηκε να μας οδηγήσει εκεί. Στο Ταίναρο λοιπόν είδαμε από κοντά τα ερείπια του αρχαίου νεκρομαντείου κ εντοπίσαμε επίσης κρυμμένο ανάμεσα σε θάμνους ένα μονοπάτι που οδηγούσε σε μια οχυρωμένη σπηλιά, αρκετά μικρή πάντως χωρίς κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον τελικά.
Φεύγοντας από το Ταίναρο, επόμενος προορισμός μας ήταν οι Πλάκες, δίπλα στον 'Aγιο Νικόλαο. Εκεί, πρώτα χάρη στο ένστικτο του ΚΑΝΕ, ανακαλύψαμε μια σπηλιά κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου, σε κάποιο ύψος από το δρόμο αλλά που δε μας εμπόδισε την πρόσβαση. Επρόκειτο για 2 οχυρωμένες σπηλιές. Η μια όμως εκ των 2 παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον , κάτι που προκαλούταν από μερικά περίεργα σκαλίσματα στην είσοδο της σπηλιάς. Κάποια από αυτά φαίνεται να παρουσιάζουν UFO, κάποια άλλα κάποιες σπείρες, αλλά υπήρχε και ένα σκάλισμα πραγματικό κομψοτέχνημα, κάποιας ιδιαίτερης τεχνοτροπίας που σε παρέπεμπε σε μυθολογία Cthulhu. Γι’αυτό δεν μπορούμε φυσικά να βάλουμε το χέρι μας στη φωτιά για το ποιος μπορεί να ήταν ο δημιουργός του, πάντως θεωρώ ότι κ εσείς βλέποντας το στη φωτογραφία που σας παραθέτουμε θα πειστείτε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να το σκάλισε κάποιος επιτήδειος με σκοπό να παραπλανήσει τους ερευνητές, όπως βέβαια είναι πολύ πιθανόν να συμβαίνει με τα σκαλίσματα που περιγράφουν UFO. Σίγουρα η δημιουργία αυτού του σκαλίσματος απαιτεί χρόνο και ιδιαίτερες ικανότητες.
Επίσης υπήρχε ένα άλλο χαρακτηριστικό σκάλισμα που θύμιζε μούμια ή ίσως και εξωγήινο. Αφού εξετάσαμε εξονυχιστικά κάθε γωνία των σπηλιών και σιγουρευτήκαμε ότι δεν υπάρχει κάποιο σημείο που να επεκτείνετε μέσω κάποιου διαδρόμου, φύγαμε και από εκεί. Αυτή τη φορά όμως αποχωρίσαμε με ηθικό ανεβασμένο καθώς είχαμε βρει κάτι το ιδιαίτερο στην αναζήτησή μας. Φυσικά από το μυαλό μας περνούσαν οι πιο τρελές σκέψεις, κυρίως όσον αφορά το σκάλισμα που σας περιέγραψα προηγουμένως. Από ποια εποχή μπορεί να προέρχεται άραγε, αφού όσον αφορά την τεχνοτροπία δεν θύμιζε κάποια διαδεδομένη στην Ελλάδα τεχνοτροπία. Τι μπορεί να συμβολίζει από τη στιγμή που ασφαλώς δεν επρόκειτο για κάποιο γνωστό είδος ζώου. Επίσης, με δεδομένο ότι αυτός που το δημιούργησε είχε αφιερώσει αναπόφευκτα πολύ χρόνο, τι μήνυμα να ήθελε άραγε να περάσει;
Μετά κατευθυνθήκαμε προς τη γειτονική παραλία γυμνιστών που βρίσκεται σε ένα μικρό κόλπο φτιαγμένο από βράχους. Ήδη ήταν σούρουπο, κάτι που από τη μια ήταν κακό αφού δεν είχαμε πολύ χρόνο στη διάθεση μας, από την άλλη όμως καλό αφού έτσι αποφεύγαμε τυχών μπλεξίματα με «παρευρισκόμενους».
Εκεί, φημολογείται ότι βρίσκεται η είσοδος για ένα τεράστιο δίκτυο σπηλαίων, το οποίο δεν έχει χαρτογραφηθεί πλήρως αλλά υποτίθεται ότι έχει μήκος τουλάχιστον κάποιων χιλιομέτρων. Την είσοδο την βρήκαμε εύκολα αλλά όταν εισήλθαμε, αρχικά απογοητευτήκαμε γιατί δεν διακρίναμε κάποια συνέχεια στον αρχικό θόλο. Τότε αντιληφθήκαμε να έρχεται προς εμάς ψυχρός αέρας από ένα άνοιγμα κάπου ψηλά. Αυτό φυσικά σήμαινε ότι αυτό το άνοιγμα οδηγούσε χωρίς αμφιβολία σε κάποιο άλλο χώρο και μάλιστα μεγάλου μεγέθους.
Σκαρφαλώσαμε και μπήκαμε σ’ αυτό το άνοιγμα και βρεθήκαμε σε ένα διάδρομο τον οποίο προσπαθήσαμε να φωτίσουμε με τον φακό αλλά το αποτέλεσμα ήταν απόλυτο σκοτάδι. Προφανώς ο διάδρομος αυτός είχε μήκος τουλάχιστον 15 μέτρα και οδηγούσε σε κάποιο άλλο χώρο. Επειδή όμως είχε ήδη σκοτεινιάσει, έπρεπε να φύγουμε. Επιστρέψαμε λοιπόν στο αυτοκίνητο, με το μυαλό μας όμως να βρίσκεται ακόμα εκεί, να έχει περάσει αυτό το διάδρομο κ να εξερευνάει το δαιδαλώδες δίκτυο.
Την επόμενη μέρα, αν και είχαμε αφήσει κάποιους «ανοιχτούς λογαριασμούς» με τη σπηλιά στον 'Aγιο Νικόλαο, διαλέξαμε για την ώρα ένα διαφορετικό προορισμό. Κατευθυνθήκαμε προς το κάστρο της Ζαρνάτας που βρίσκεται έξω από το χωριό Σταυροπήγιο. Πρόκειται για ένα πανάρχαιο κάστρο για το οποίο υπάρχουν αναφορές ακόμη και από την αρχαία Ελλάδα. Όμως σκοπός της επισκέψεως μας δεν ήταν το κάστρο αυτό καθαυτό αλλά η βυζαντινή εκκλησία που βρίσκεται δίπλα του, για την οποία είχαμε ακούσει από ντόπιους κάποια ενδιαφέροντα πράγματα.
Σύμφωνα λοιπόν με τους ντόπιους, στο θόλο της εκκλησίας είναι ζωγραφισμένος ο ζωδιακός κύκλος! Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται για μια ορθοδόξου δόγματος εκκλησία αλλά προφανώς για μια εκκλησία που ανήκει σε κάποια αίρεση. Τι είδους αίρεση όμως;
Καταφέραμε να εξασφαλίσουμε τα κλειδιά της εκκλησίας και οδηγηθήκαμε προς αυτή. Περάσαμε τα ερείπια του πανάρχαιου κάστρου και φτάσαμε στο μικρό αλλά τόσο ενδιαφέρον όπως αποδείχτηκε εκκλησάκι. Αφού παρατηρήσαμε κάποια περίεργα σκαλίσματα στο εξωτερικό του, ξεκλειδώσαμε την πόρτα και μπήκαμε μέσα. Το εκκλησάκι ήταν εμφανώς παρατημένο για πολλά χρόνια, οι μόνοι που είχαν ενδιαφερθεί γι’αυτό από ότι είχαμε μάθει ήταν κάποιοι διαρρήκτες πριν κάποια χρόνια. Το εσωτερικό του ήταν όμως πανέμορφο, διακοσμημένο με πλήθος θαυμάσιων τοιχογραφιών.
Δεν είχαν περάσει όμως παρά δευτερόλεπτα από τότε που εισήλθαμε, όταν ο ΚΑΝΕ άφησε ένα επιφώνημα έκπληξης. Αιτία της έκπληξης του ήταν μια τοιχογραφία που σίγουρα όμοια της δεν είχα δει ποτέ. Στον τοίχο βρισκόταν ζωγραφισμένη η φιγούρα ενός αγγέλου, από την πλάτη του οποίου φύτρωναν δυο τεράστια κέρατα, και που μπροστά του βρισκόταν μια αλλόκοτη μορφή με μακριά μαλλιά και τεράστια δόντια. Τι μπορεί να ήταν αυτό το απόκοσμο πλάσμα; Θα μπορούσε να πει κάποιος ο διάβολος αλλά και αυτή την υπόθεση δεν μπορεί να την στηρίξει εύκολα κάποιος γιατί ως γνωστό, ο διάβολος συμβολίζετε συνήθως στην εκκλησιαστική τέχνη με τη μορφή δράκοντα. 'Aρα τι άλλο μπορεί να ήταν;
Αν πάντως θέλετε τη γνώμη μου, εμένα μου θύμιζε πολύ βρυκόλακα! Πάντως κάθε πιθανή θεωρία σχετικά με αυτό το πρόσωπο που σας παρουσιάζουμε και σε φωτογραφία, θα ήταν ευπρόσδεκτη.
Αλλά αυτό δεν ήταν και το μόνο αξιοπερίεργο σε αυτή την εκκλησία. Υπήρχαν και άλλες τοιχογραφίες με συμβολισμούς που θα περίμενε κανείς να τους βρει οπουδήποτε αλλού παρά σε μια εκκλησία! Όπως μας είχαν προετοιμάσει οι ντόπιοι, είδαμε ζωγραφισμένο στο θόλο το ζωδιακό κύκλο.
Λίγο πιο δίπλα παρατηρήσαμε τα ορισμένα από τους αρχαίους φιλόσοφους τέσσερα στοιχεία της φύσης! Αυτό όπως ήταν φυσικό, μας παρέπεμψε αμέσως στους μεσαιωνικούς αλχημιστές, αν και η ξεχασμένη πια επιστήμη και εσωτερική φιλοσοφία δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη απήχηση στα μέρη μας αλλά αυτό δεν σημαίνει και τίποτα. Επίσης βρήκαμε μια τοιχογραφία ενός τέρατος που αποκαλούταν από αυτόν που το είχε φιλοτεχνήσει ως «ο Παμφάγος ’δης», καθώς και ένα πορτρέτο με την αναγραφή «ο Μελχισεδέκ ο δίκαιος»!
Ο Μελχισεδέκ είναι μια από τις πιο αινιγματικές μορφές της Παλαιάς Διαθήκης, κατά κάποιους ιδρυτής της Ιερουσαλήμ, άρα μοιραία δημιουργείτε ο συσχετισμός με τον τιτάνα Ιαπετό, που σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία είχε ιδρύσει την Ιερουσαλήμ σαν ιερό προς το Δία με την επονομασία Διόν το οποίο εν συνεχεία από τους ντόπιους έγινε Σιών.
Επίσης σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Μελχισεδέκ χαρακτηρίζετε ως ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου. Αυτά τα λίγα συνοπτικά γι’αυτή την αινιγματική προσωπικότητα. Ό, τι άλλες πληροφορίες πιθανόν μπορεί να μας προσθέσει κάποιος φίλος είναι φυσικά ευπρόσδεκτες.
Τέλος να σημειώσουμε ότι ο Μελχισεδέκ είναι μια μορφή που δεν συναντάμε πολύ συχνά σε εκκλησίες, ειδικά του ορθόδοξου δόγματος, ενώ και οι αναφορές γι’αυτόν στη Βίβλο είναι ελάχιστες. Επίσης κάτι που παρατηρήσαμε, είναι ότι κάποια κομμάτια των τοιχογραφιών είχαν μια αφηγηματική συνέχεια, δηλαδή διηγούνταν κάποιες ιστορίες, όπως για παράδειγμα το προπατορικό αμάρτημα. 'Aραγε και οι μυστηριώδεις μορφές για τις οποίες μιλήσαμε πριν να είχαν να διηγηθούν κάποια ιστορία; Όπως καταλαβαίνετε, η εκκλησία αυτή ήταν ένας πραγματικός θησαυρός κωδικοποιημένης γνώσης για πολύ ικανούς λύτες, ήταν σαν να μας ψιθύριζε πανάρχαια μυστικά σε μια άγνωστη σε εμάς γλώσσα.
Οι έρευνες μας διακόπηκαν για περίπου ένα μήνα, γιατί ο black planet απουσίαζε στην Αγγλία. Με την επιστροφή του, αποφασίσαμε να ξανακάνουμε αποστολή στη σπηλιά στον 'Aγιο Νικόλαο που είχαμε αφήσει ανεξερεύνητη και να ολοκληρώσουμε το έργο μας.
Αυτή τη φορά ήμασταν καλύτερα προετοιμασμένοι, με ισχυρότερους φακούς γιατί γνωρίζαμε ότι θα βρεθούμε 100άδες μέτρα, ίσως κ χιλιόμετρα μέσα στη γη, φυσικά χωρίς καμία πηγή φωτός. Και χρειαζόμασταν όσο το δυνατό καλύτερο φωτισμό, κυρίως για την ασφάλεια και την σωματική μας ακεραιότητα. Θα βρισκόμασταν σε ένα τελείως άγνωστο και αφιλόξενο περιβάλλον και προσπαθούσαμε όσο το δυνατόν να είμαστε προετοιμασμένοι για απρόβλεπτα περιστατικά.
Παρ’όλα αυτά, το επίπεδο προετοιμασίας μας δεν ήταν αυτό που θα έπρεπε, προκειμένου να μπορέσουμε να εξερευνήσουμε ολοκληρωμένα τη σπηλιά. Μην ξεχνάτε ότι οι φήμες αναφέρουν ότι πρόκειται για δίκτυο σπηλαίων μήκους αρκετών χιλιομέτρων, που φυσικά σε κάποιο βαθμό αποκλείεται να είναι απόλυτα γραμμικό αλλά θα έχει ένα επίπεδο διακλαδώσεων. Μια καλή τακτική που εφαρμόζουν πολλοί που εισέρχονται στα σπλάχνα της γης είναι η χρήση φωσφορούχου σπρέι έτσι ώστε να σημαδευτεί ο δρόμος της επιστροφής.
Επίσης κάτι άλλο που δεν είχαμε προβλέψει ήταν ότι θα χρειαζόμασταν ειδικά γάντια για να προστατευτούμε από την πανίδα του σπηλαίου που ήταν πολύ πλούσια και περιλάμβανε τεράστιες αράχνες, διάφορα άλλα έντομα και νυχτερίδες.
Αφού μπήκαμε λοιπόν στην είσοδο της σπηλιάς και σκαρφαλώσαμε στο άνοιγμα από το οποίο μας ερχόταν ο κρύος αέρας, βρεθήκαμε στο διάδρομο που είχαμε σταματήσει την προηγούμενη φορά. Τον διαβήκαμε διαπιστώνοντας ότι όντως το μήκος του ήταν γύρω στα 15 μέτρα και έτσι βρεθήκαμε σε έναν ακόμα θόλο. Από αυτό το σημείο και ύστερα, έπρεπε να βασιζόμαστε αποκλειστικά στο φως που παράγουν οι δυο φακοί μας.
Αρχικά πήραμε μια φωτογραφία του χώρου και έτσι διαπιστώσαμε ότι πρόκειται για ένα θόλο και μάλιστα μέσω της φωτογραφίας παρατηρήσαμε ότι σε κάποιο σημείο του «δωματίου» υπήρχε μια σιδερένια πόρτα. Προφανώς η πόρτα αυτή είχε τοποθετηθεί με σκοπό να εμποδίσει την περαιτέρω πρόσβαση στα βάθη της σπηλιάς αλλά για καλή μας τύχη κάποιος την είχε διαρρήξει, έτσι δεν αποτέλεσε εμπόδιο στην έρευνά μας. Στην οροφή του θόλου παρατηρήσαμε κάποιες νυχτερίδες προφανώς να κοιμούνται.
Η παρουσία νυχτερίδων δεν ήταν φυσικά κάποιος καλός οιωνός για εμάς, όμως υποθέσαμε ότι η εμφάνιση τους θα περιοριζόταν σ’αύτα τα πρώτα 10άδες μέτρα του σπηλαίου γιατί λογικά οι νυχτερίδες δεν διέμεναν μόνιμα στη σπηλιά αλλά τη χρησιμοποιούν ως καταφύγιο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Στη συνέχεια προσπεράσαμε και την σιδερένια πόρτα και βρεθήκαμε σε ένα άλλο «δωμάτιο» ίδιων περίπου διαστάσεων με το προηγούμενο. Όπως αντιλαμβάνεστε, η μέχρι στιγμής δομή της σπηλιάς μας έδινε την εντύπωση ενός χώρου που περιλάμβανε δωμάτια ισομεγέθη, δηλαδή μας δημιουργούσε την αίσθηση του τεχνητού.
Σ’αυτό το δωμάτιο συναντήσαμε μάλιστα και μια διακλάδωση, κάτι που φυσικά περιμέναμε ότι θα συνέβαινε κάποια στιγμή. Για την ώρα μας άφησε λίγο αδιάφορους, αν όμως διαπιστώναμε στη συνέχεια ότι η δομή των διακλαδώσεων θα γινόταν πιο πολύπλοκη, άρα και η χαρτογράφηση στο μυαλό μας πιο δύσκολη, θα έπρεπε φυσικά να λάβουμε τα μέτρα μας. Σταθήκαμε αρκετή ώρα φωτίζοντας κάθε γωνία του «δωματίου» για να έχουμε μια όσο το δυνατό πληρέστερη άποψη του χώρου που βρισκόμασταν και να αποφύγουμε πιθανές «παγίδες» γιατί σε ένα τέτοιο περιβάλλον ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σε περιμένει στο επόμενο βήμα. Φωτίζοντας κάθε γωνιά του δωματίου εντοπίσαμε πλήθος εντόμων και κυρίως κάποιες μεγάλες σε μέγεθος αράχνες, που με τον περιορισμένο φωτισμό που είχαμε στη διάθεση μας, μας έδιναν την εντύπωση ότι είχαν κέρατα! Δεν είμαστε σε θέση να πούμε αν επρόκειτο για κάποιο σφάλμα ή όντως συναντήσαμε κάποιο ιδιαίτερο είδος αράχνης.
Στη συνέχεια, αφού σχηματίσαμε πλήρη άποψη για το παρόν «δωμάτιο», επιλέξαμε τυχαία τον ένα από τους δύο δρόμους που είχαμε στη διάθεση μας και προχωρήσαμε. Βρεθήκαμε και πάλι σε ένα χώρο σε σχήμα θόλου παρομοίων διαστάσεων(!) με τα προηγούμενα και εκεί αντιληφθήκαμε ότι η παρουσία αραχνών γινόταν ακόμα πιο έντονη. Έτσι αποφασίσαμε να διακόψουμε εκεί την έρευνα μας ώστε να μη βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων και να επιστρέψουμε κάποια άλλη φορά καλύτερα προετοιμασμένοι.
'Aλλωστε η πραγματική έρευνα δεν μπορεί να τελειώνει στη μια και μόνο αποστολή αλλά πρέπει να περιλαμβάνει αλλεπάλληλες αποστολές ώστε μετά το πέρας έκαστης να εξετάζονται τα ευρήματα της και η επόμενη να ξεκινάει από τα νέα δεδομένα και να προχωράει παραπέρα. Φυσικά λοιπόν σε μια έρευνα με τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης, το έργο μας δεν ήταν δυνατόν να έχει τελειώσει, αλλά είχαμε φτάσει σε ένα καλό σημείο ώστε να έχουμε μια καλή εικόνα του τι μας περιμένει και στην επόμενη αποστολή να είμαστε πιο κατάλληλα προετοιμασμένοι.
Κάπου εδώ λοιπόν φτάνει στο τέλος της η μέχρι στιγμής έρευνα μας στα μυστικά μονοπάτια της Πελοποννήσου. Η πραγματική έρευνα βέβαια δεν σταματάει ποτέ, αλλά διαρκεί όσο διαρκεί και η ζωή. Οι εξερευνήσεις των κρυμμένων μυστικών της γης άλλωστε σε μας είναι κάτι τόσο γνώριμο όσο και η ίδια μας η φύση. Είναι κάτι συγγενές στην φιλοσοφική αναζήτηση για την κρυμμένη ουσία των πραγμάτων, όπως είχε πει και ο Πλωτίνος αν δεν κάνω λάθος, «η πραγματική φύση των πραγμάτων έχει την τάση να κρύβεται». Επομένως, προκειμένου να ανακαλύψουμε την πραγματική ομορφιά της ουσίας, προβαίνουμε στη διαδικασία της ενδοσκόπησης.
Αυτό θα κάνουμε και για όλη μας τη ζωή, θα προσπαθούμε να ανακαλύπτουμε τα μύχια της κάθε έκφρασης της πλάσης και θα δοξάζουμε το Θεό για όσα εν σοφία εποίησε. Εδώ προς στιγμήν σας αφήνουμε και αφήνουμε και το μέχρι στιγμής έργο μας στην διάθεση και την κρίση σας.
Για παρατηρήσεις επικοινωνήστε με το @hotmail.com
