Τόπος: Αθήνα
Ώρα: 07:30 π.μ
Παρέα με το μέλος του Κέντρου Αναζήτησης Πανεπιστημίου Αιγαίου Xamini φτάνουμε με ταξί στην οδό Χαλκοκονδύλη. Έχει ήδη καταφτάσει αρκετός κόσμος που πρόκειται να συμμετάσχει στην διήμερη εκδρομή των εκδόσεων Έσοπτρον στην ευρύτερη περιοχή των Δελφών. ’τομα κάθε ηλικίας και φύλου έχουν συγκεντρωθεί και γεμίζουν με γοργούς ρυθμούς τα δύο μισθωμένα πούλμαν της εκδρομής. Κάποιοι όμως (περίπου 7-8 άτομα) περισσεύουν -ανάμεσά τους και εμείς!- κι έτσι αναγκαζόμαστε να επιβιβαστούμε σε ένα μικρό βαν το οποίο και πρόκειται να ακολουθήσει την υπόλοιπη αποστολή. Μια αποστολή στην οποία μεταξύ άλλων συμμετείχαν οι δυο εκδότες του περιοδικού «Τρίτο Μάτι» κύριοι Παύλος Βουδούρης και Στάμος Στίνης, ο φυσικός κ. Παναγιώτης Παππάς ,ο ιστορικός και συγγραφέας Βλάσης Ρασσιάς , ο ερευνητής κ. Γεώργιος Πάλμος καθώς και δύο μέλη της εταιρίας της Κοίλης Γης, οι κύριοι Μαρκάκης και Μπριτζολάκης (πρόκειται για την εταιρία που έχει ιδρύσει ο ερευνητής Ιωάννης Γιαννόπουλος ).
Ξεκινήσαμε από το κέντρο της Αθήνας κατά τις 08:30 το πρωί . Παρ' όλο που δεν είχαμε κοιμηθεί πολλές ώρες (την προηγούμενη νύχτα η «αθηναϊκή» κοινότητα του μεταφυσικού κουβέντιαζε ως αργά σε καφέ στην Πλάκα) νοιώθαμε μια απίστευτη ενεργητικότητα η οποία και μας συντρόφευσε καθ όλη τη διάρκεια της εκδρομής μας. ’λλωστε και οι καιρικές συνθήκες βοηθούσαν σε αυτό ,καθώς επρόκειτο για μια ηλιόλουστη μέρα.
Τα πρώτα μας λεπτά μέσα στο μικρό βαν πέρασαν γνωρίζοντας τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες μας ,καθώς και τους κ. Μαρκάκη και Μπριτζολάκη .Η γνωριμία με τους 2 τελευταίους αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη και το λόγο θα τον διαπιστώσετε παρακάτω. Μετά τις πρώτες συστάσεις ,ξεκίνησαν δειλά δειλά και οι συζητήσεις με τους υπόλοιπους συνεπιβάτες μας ( κυρίως για τις στοές και τα μυστηριώδη σπήλαια της Ελλάδας αν θυμάμαι καλά ) οι οποίες μας έκαναν σίγουρα να νοιώσουμε πιο άνετα..
Η ώρα πέρασε γρήγορα και δεν καταλάβαμε πότε φτάσαμε στον πρώτο μας σταθμό που δεν ήταν άλλος από την Χαιρώνεια. Πρόκειται για τον τόπο όπου το 338 π.Χ διεξήχθη η μεγάλη μάχη ανάμεσα στους Μακεδόνες του Φιλίππου και στον συνασπισμό μιας άλλης μερίδας Ελλήνων, με επικεφαλείς τους Θηβαίους, οι οποίοι και αρνούνταν να ακολουθήσουν το Φίλιππο στην εκστρατεία του κατά των Περσών. Κατεβαίνοντας από το μικρό μας βαν αντικρίσαμε το επιβλητικό άγαλμα του λιονταριού της Χαιρώνειας ,μνημείο που στήθηκε προς τιμήν των νεκρών Θηβαίων. Το πρώτο πράγμα που παρατηρήσαμε στο μνημείο ήταν η έκφραση θλίψης στο βλέμμα του λιονταριού. Και όντως δεν είχαμε άδικο Το λόγο πήρε ο ιστορικός Βλάσης Ρασσιάς ο οποίος και ανέβηκε στο μικρό λοφίσκο που υπάρχει δίπλα από το άγαλμα για να μας πει δυο λόγια για την ιστορικότητα του μνημείου και για τα γεγονότα κατά την περίοδο της μεγάλης αυτής μάχης. Εντυπωσιαστήκαμε όταν μάθαμε πως το λιοντάρι κοιτούσε θλιμμένο τον απέναντι λόφο στον οποίο ήταν θαμμένοι οι λιγοστοί σε σχέση με τους Θηβαίους!- Μακεδόνες στρατιώτες. Προσωπικά ένοιωσα μια ρίγη συγκίνησης να διαπερνά το σώμα μου Με τις παρεμβάσεις των διαφόρων εκδρομέων και τις παρατηρήσεις τους στα λεγόμενα του κ. Ρασσιά ,η συζήτηση επικεντρώθηκε στα αίτια που προκαλούν τους πολέμους διαχρονικά ,στην ανθρώπινη ιστορία. Τα όσα ειπώθηκαν ήταν όντως πολύ κατατοπιστικά. Στο μυαλό μου θα μείνει χαραγμένη η φράση που χρησιμοποίησε αρκετές φορές ο κ. Ρασσιάς ότι «πρέπει να κοιτάμε το κάθε ιστορικό γεγονός με τα μάτια εκείνης της περιόδου και όχι με τα δικά μας»..
Επιβιβαστήκαμε στα λεωφορεία και συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Αριστερά μας έστεκε ο επιβλητικός και καταπράσινος Παρνασσός . Λίγα λεπτά ταξιδιού και φτάσαμε στο Ναό του Ερωχού Απόλλωνα, σε μια πραγματικά πανέμορφη τοποθεσία. Αρνητική εντύπωση μου προκάλεσαν πρώτον το γεγονός του ότι δε συναντήσαμε στο δρόμο μας καμία πινακίδα που να αναφέρει το όνομα του ναού και δεύτερον η μικρή χριστιανική εκκλησία (δε θυμάμαι ποιου αγίου) μπροστά από το ναό του Απόλλωνα, χτισμένη με υλικά του γκρεμισμένου- πλέον- ιερού χώρου.. Τα παραπάνω ωστόσο δε στάθηκαν ικανά να με πτοήσουν. Το τοπίο ήταν μαγευτικό ,ονειρεμένο θα έλεγα. Κατευθυνθήκαμε στην πηγή με το νερό και κάτσαμε όλοι περιμετρικά αυτής.
Κανείς δε μιλούσε.. Θα χαρακτήριζα αυτά τα λίγα λεπτά στιγμές απόλυτης ηρεμίας χαλάρωσης και γιατί όχι «κάθαρσης». Ξαφνικά ένα σμήνος από πολύχρωμες παράξενες πεταλούδες έκαναν την εμφάνισή τους στο χώρο. Σαν να μας καλωσόριζαν ένα πράγμα, καθώς κάθονταν πάνω στα παπούτσια και στα χέρια μας. Τότε κάποιος από τους εκδρομείς αναφώνησε : «Μα είναι ολοφάνερο, ο Απόλλωνας μας χαιρετά!». Όσο «πεζό» κι αν ακούστηκε το παραπάνω ομολογώ πως δεν χαμογέλασα καθόλου. Αντιθέτως ένοιωσα γαλήνιος σε απόλυτη αρμονία με τη φύση ,ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου σε τέτοιο βαθμό.
Στη συνέχεια ο κ. Ρασσιάς μας μίλησε για τα ταξίδια του Απόλλωνα στη χώρα των Υπερβορείων .Το συγκεκριμένο θέμα το είχα ερευνήσει λίγες μέρες πριν (για τη συγγραφή του άρθρου μου «Τα μυστήρια του μύθου των Υπερβορείων») και έτσι είχα την ευκαιρία να του θέσω διάφορα ερωτήματα. Μετά το τέλος της ξενάγησης δημιουργήθηκαν διάφορα «πηγαδάκια» με εκδρομείς και ερευνητές .Προτίμησα να ανέβω στον κυρίως χώρο του ναού που βρίσκεται στο λόφο πάνω ακριβώς από την πηγή .Το ίδιο έπραξαν και περίπου 30 άλλα άτομα. Η θέα ήταν μαγευτική αλλά η εικόνα «έχανε» από την κατάσταση του ναού η οποία και ήταν κάκιστη.. Κάποιος ηλικιωμένος κύριος ο οποίος και κρατούσε στα χέρια του τα Ορφικά Κείμενα διάβασε μια σπονδή προς τον Θεό του φωτός ανεβασμένος σε έναν αρχαίο βωμό. Μετά από λίγα λεπτά κατηφορίσαμε το στενό μονοπάτι και αναχωρήσαμε κατευθυνόμενοι σε κοντινό χωριό .Ήταν ήδη μεσημέρι και το στομάχι μας γουργούριζε!
Μετά τη στάση για φαγητό σε χωριό κοντά στην περιοχή του ναού του Ερωχού Απόλλωνα κατευθυνθήκαμε νότια με σκοπό μέχρι το βραδάκι να έχουμε φτάσει στους Δελφούς. Για να το επιτύχουμε αυτό έπρεπε να περάσουμε μέσα από τον καταπράσινο Παρνασσό. Η διαδρομή ήταν μια από τις συναρπαστικότερες που έχω κάνει οδικός. Πανύψηλα έλατα και φτέρες συνέθεταν το μαγευτικό αυτό τοπίο. Λίγο πριν την Αράχωβα τα λεωφορεία έστριψαν δεξιά και μπήκαμε σε χωματόδρομο σε μια διαδρομή που κράτησε μόλις 15 λεπτά. Έπρεπε να συνεχίσουμε με τα πόδια για την επόμενη στάση μας που δεν ήταν άλλη από το «Επτάσπυλο» ή αλλιώς νεραϊδότοπο όπως πολλοί το χαρακτηρίζουν. Η πεζοπορία μέσα στο δάσος ήταν μια απίστευτη εμπειρία .
Αυτό που παρατήρησα είναι ότι οι εκδρομείς- αν και άγνωστοι μεταξύ τους- έρχονταν ευκολότερα σε επαφή ενώ βρίσκονταν μέσα σε φυσικά τοπία. Δεν ξέρω αν το γεγονός αυτό έχει κάποια σημασία απλά το αναφέρω. Σε 20 περίπου λεπτά σταματήσαμε σε ένα ξέφωτο.
Ο κ. Στίνης πήρε το λόγο και μίλησε για το «μαγικό» αυτό τόπο που θα συναντούσαμε σε λίγο. Μας είπε λοιπόν ότι η συγκεκριμένη περιοχή είναι ιδιαίτερη. Κατ' αρχάς έχει ονομαστεί «νεραϊδότοπος» από τις διάφορες εμπειρίες που μεταφέρουν κατασκηνωτές . Παράξενα φώτα και οπτασίες κατά τη διάρκεια της νύχτας έχουν παρατηρηθεί, καθώς επίσης και μια αίσθηση γαλήνης σε όποιον επισκέπτεται το μέρος. Παρ' όλα αυτά δεν είναι λίγοι εκείνοι που «εισπράττουν» μια αρνητική ενέργεια. 'Αλλωστε στις χαράδρες της συγκεκριμένης περιοχής έριχναν οι Γερμανοί τους αιχμαλώτους τους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Στη συνέχεια ο κ. Στίνης μας προετοίμασε για αυτό που επρόκειτο να δούμε. Το μονοπάτι θα ήταν δύσβατο γι' αυτό και θα προχωρούσαμε προσεκτικά σε γκρουπ των 15 περίπου ατόμων. Και όντως έτσι έγινε. Ακολουθώντας το μονοπάτι νοιώθαμε σιγά σιγά το τοπίο να αλλάζει. Πανύψηλοι κορμοί δέντρων άρχιζαν να ξεπροβάλλουν ,ενώ μια μεγάλη τάφρος έστεκε διαρκώς απειλητική στα αριστερά μας . 10 λεπτά περπάτημα και ήμασταν στον κυρίως χώρο του Επτάσπυλου. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αναζήτησαν τον κορμό ενός δέντρου για να ξεκουραστούν. Κάποιοι μάλιστα ανέφεραν πως ακουμπώντας κανείς την πλάτη του σε έναν κορμό θα νοιώσει ασυνήθιστα ευχάριστα και ξεκούραστα. Έγειρα την πλάτη μου σε ένα έλατο στην κορυφή ενός λοφίσκου παρατηρώντας το αχανές τοπίο και τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες μου να ερευνούν τον χώρο. Χαλάρωσα πολύ γρήγορα και αναρωτήθηκα πόσους επισκέπτες να είχε ξεκουράσει αυτός ο κορμός; Για ποια αιτία να είχαν έρθει εδώ; Τι αποζητούσαν; Ποια τα συναισθήματά που αποκόμισαν; Ταράχτηκα όταν σκέφτηκα πως τις ίδιες ακριβώς ερωτήσεις έπρεπε να κάνω και στον εαυτό μου.. Μήπως με είχε επηρεάσει αυτό το έλατο; Λίγα λεπτά ξεκούρασης και κατηφορίσαμε γοργά το μικρό λοφίσκο με το Δημήτρη (Xamini) o oποίος εν τω μεταξύ είχε ξαποστάσει σε έναν διπλανό κορμό . Ο λόγος δεν ήταν άλλος από μια περίεργη κινητικότητα που διακρίναμε στο χείλος του γκρεμού.
Εκεί βρίσκονταν οι κ. Μπριτζολάκης ,Μαρκάκης ,Παππάς και Βουδούρης, οι οποίοι και περιεργάζονταν ορειβατικό εξοπλισμό. «Τι θέλετε αυτά τα σκοινιά;» «Ο κ. Μπριτζολάκης με τον κ. Μαρκάκη θα κατέβουν πιο κάτω για να δουν τον παγετώνα» μας απάντησε ο κ. Βουδούρης και πρόσθεσε «Εκεί βέβαια δεν μπορούν να κατέβουν εκδρομείς γιατί είναι πολύ επικίνδυνα» . Οι σκέψεις έτρεχαν γρηγορότερα κι από την ταχύτητα του φωτός εκείνη τη στιγμή! Παγετώνας μέσα σε δάσος το κατακαλόκαιρο; Κατάβαση με σκοινιά; Επικίνδυνη κατάσταση; Και θα λείπαμε εμείς από αυτό; Όπως μας πληροφόρησε ο κ. Βουδούρης η τάφρος η οποία και είχε βάθος 70 μέτρων από το σημείο που βρισκόμασταν φιλοξενούσε επί μονίμου βάσεως έναν μικρό παγετώνα(ο οποίος σημειωτέον μάθαμε πως είναι ο νοτιότερος της Ευρώπης!). Αυτό συνέβαινε καθότι το συγκεκριμένο σημείο δεν το έβλεπε ποτέ ήλιος (παρ' όλα αυτά το φαινόμενο είναι εντυπωσιακό να συμβαίνει στα μέσα του καλοκαιριού) «Μπορούμε να κατέβουμε και εμείς;» τον ρωτήσαμε με αγωνία.. «Θα περάσει απαρατήρητο από τους υπόλοιπους..» ψελλίσαμε στον κ. Βουδούρη ο οποίος όμως ήταν ανένδοτος (και με το δίκιο του ο άνθρωπος..). Κάπου εδώ όμως έπαιξαν ρόλο οι «δημόσιες σχέσεις».. Η γνωριμία μας με τους κυρίους Μαρκάκη και Μπριτζολάκη στο λεωφορείο έπαιξε καθοριστικό ρόλο. 3-4 λεπτά «ψησίματος» ήταν αρκετά για να εξασφαλιστεί η πολυπόθητη άδεια κατάβασης μαζί με τους 2 έμπειρους ερευνητές. Δεμένος με σκοινί γύρω από τη μέση και βοηθούμενος από τον κ. Μπριτζολάκη ένοιωσα δέος φτάνοντας στο χείλος του γκρεμού (που βρισκόταν λίγα μέτρα κάτω από το σημείο που πατούσα πριν) και κοιτάζοντας την ύψους 70 μέτρων τάφρο, καθώς επίσης και τον παγετώνα που βρισκόταν εκεί. Έσκυψα και πήρα 2 φωτογραφίες οι οποίες και πρέπει να είναι μοναδικές στην Ελλάδα .
Οι εμπειρίες που αποκομίσαμε από το Επτάσπυλο ήταν πολυποίκιλες θα έλεγα (...) και θα μας μείνουν αξέχαστες. Ο ήλιος είχε μόλις χαθεί πίσω από τον Παρνασσό ,σημάδι του ότι η πρώτη μέρα αυτής της εκδρομής θα έφτανε σύντομα στο τέλος της. Καταφτάνοντας στην πόλη των Δελφών κατά τις 20:30 νοιώσαμε για πρώτη φορά την κούραση να μας κυριεύει. Μετά από ένα «γεμάτο» γεύμα πέσαμε στην αγκαλιά του Μορφέα .Στα όνειρά μας αποτυπώνονταν σκηνές από την αιματηρή μάχη της Χαιρώνειας, εικόνες από τα κρυστάλλινα νερά της πηγής του Ερωχού Απόλλωνα και τις «ευγενικές» πολύχρωμες πεταλούδες που μας υποδέχτηκαν εκεί ,καθώς επίσης κι από τις μαγευτικές μελωδίες των νεράιδων του Επτάσπυλου..
Η επόμενη μέρα ξεκίνησε με πρωινό στο ξενοδοχείο όπου και είχε καταλύσει η αποστολή. Γευματίσαμε στο μπαλκόνι και το μάτι μας χανόταν κάτω στην πεδιάδα ,μέχρι την Ιτέα .
Θα ήταν μια πολύ ζεστή μέρα γι' αυτό και οι υπεύθυνοι της εκδρομής μας προειδοποίησαν ότι θα έπρεπε να μην μένουμε πολύ ώρα στον ήλιο ενώ το καπέλο και το μπουκαλάκι με το νερό συγκαταλέγονταν στον απαραίτητο εξοπλισμό. Πρώτη μας στάση ήταν το ονειρομαντείο μέσα στους Δελφούς. Όχι κάτι το ιδιαίτερο θα έλεγα. Μια τρύπα μέσα στον τοίχο και ένας βωμός ήταν ότι είχε απομείνει.
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσίασε η ανάλυση που μας έκανε ο κ. Ρασσιάς για την τέχνη της μαντικής στην αρχαιότητα. Δυστυχώς σήμερα οι περισσότεροι έχουμε την εντύπωση ότι όταν μιλάμε για «αρχαία μαντική» εννοούμε κάτι ανάλογο με τις καφετζούδες και τα διάφορα τηλεφωνικά «μέντιουμ». Τη τέχνη της μαντικής κατείχαν μόνο οι σοφοί της αρχαιότητας και οι ιέρειες των ναών. Λέγεται ότι τη γνώση την είχε διδάξει αρχικά ο θεός Απόλλωνας. Τεράστια εντύπωση μου προκάλεσε η απάντηση του κ. Ρασσιά στην ερώτηση κάποιου εκδρομέα «εάν οι μάντεις μπορούσαν να προβλέψουν οποιοδήποτε γεγονός στο μέλλον». Ο γνωστός ιστορικός του απάντησε ότι οι μάντεις μπορούσαν να προβλέψουν βραχυπρόθεσμα γεγονότα τα οποία είχαν ήδη μπει σε συγκεκριμένα «κανάλια». Δεν το ανέλυσε όμως περαιτέρω.. Δεν κρατήθηκα και προσπάθησα με μια ερώτησή μου να κάνω σύνδεση ανάμεσα στις ικανότητες που είχαν οι μάντεις με τα πειράματα ψυχικής ενέργειας του πανεπιστημίου του Princeton . Στο μυαλό μου είχα εκείνη τη στιγμή την κατακόρυφη αύξηση αυτού του λευκού ανθρώπινου θορύβου 5 ώρες πριν τη πτώση των 2 αεροπλάνων στους δίδυμους πύργους το 99' και άλλα τέτοια παραδείγματα. Ο κ. Ρασσιάς απέφυγε να μου απαντήσει αφήνοντας κατά κάποιο τρόπο το θέμα ανοιχτό, ενώ με την άκρη του ματιού μου αντιλήφθηκα τον κ. Παππά να χαμογελά και να κουνά το κεφάλι συγκαταβατικά.. Ίσως να είναι ένα θέμα που πρέπει να τύχει περισσότερης ανάλυσης από μέρους μου (ή και μέρους σας) , μελετώντας κατ' αρχάς καλύτερα τα δεδομένα που μας άφησαν η πρόγονοί μας για την τέχνη της αρχαίας μαντικής.
Φύγαμε από το αρχαίο ονειρομαντείο και ανηφορίσαμε το στενό δρομάκι. Μετά από 5 λεπτά η είσοδος του σπιτιού του ’γγελου Σικελιανού
,του άνθρωπο που προσπάθησε να «παγκοσμιοποιήσει» τον ελληνισμό (αναβίωση της δελφικής ιδέας) έστεκε μπροστά μας επιβλητική. Το σπίτι του σήμερα αποτελεί αξιοθέατο της περιοχής όπου εκτίθενται συλλεκτικές στολές από τις πρώτες θεατρικές παραστάσεις στο θέατρο των Δελφών, πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις παραστάσεις και τη ζωή του μεγάλου Έλληνα οραματιστή, διάφορα προσωπικά αντικείμενα, καθώς επίσης και διάφορες επιστολές με τεκτονικές στοές (!) που είχε ο 'Αγγελος Σικελιανός κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Για αυτό ακριβώς το θέμα η αποστολή μας αποτραβήχτηκε κάπως, στην πίσω αυλή του σπιτιού. Εκεί ο κ. Βουδούρης μας έκανε μια ανάλυση θεμάτων που αφορούσαν μυστικά τάγματα της αρχαιότητας που συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα και να υπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς. Μας προετοίμασε επίσης για τα τεκτονικά σύμβολα τα οποία θα εντοπίζαμε στις επιστολές λίγα λεπτά αργότερα. Ήταν σίγουρα στοιχεία τα οποία η ξεναγός δεν θα μπορούσε να μας τα δώσει.. Δυστυχώς μας απαγόρευσαν να πάρουμε φωτογραφίες από το εσωτερικό του σπιτιού ,κάτι που συνήθως συμβαίνει σε τέτοιου είδους μουσειακούς χώρους.
Μετά το σπίτι του 'Αγγελου Σικελιανού περπατήσαμε περίπου 300 μέτρα έξω από τους Δελφούς με σκοπό να φτάσουμε στην Κασταλία Πηγή
.Τα κρυστάλλινα νερά της μας δρόσισαν ενώ οι σκιές των δέντρων της μας προσέφεραν ένα ασφαλές καταφύγιο για κουβέντα . Βρισκόμασταν στο κέντρο του αρχαίου κόσμου ,στον ομφαλό της Γης ,στον τόπο όπου η Πυθία έδινε τους χρησμούς της με την καθοδήγηση του Θεού Απόλλωνα. «Ένας «άγραφος νόμος» καθοδηγούσε τις αρχαίες πόλεις- κράτη εδώ ,σε αυτά τα χώματα όταν πλησίαζε ο κίνδυνος και ένωνε τους Έλληνες για έναν κοινό σκοπό» σχολίασε κάποια στιγμή ο κ. Ρασσιάς.
Έθεσα το ερώτημα εάν σε κάποιες εποχές πέρα από τη συμβατική ιστορία (σ.σ. στο Κέντρο Αναζήτησης συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε τον όρο «προκατακλυσμιαία εποχή») αυτός ο νόμος δεν ήταν άγραφος.. Η ερώτηση μου αυτή είχε ως αποτέλεσμα να περάσουμε και σε άλλα θέματα όπως τις ελληνικές πυραμίδες και γενικότερα το χώρο της απαγορευμένης αρχαιολογίας στην Ελλάδα ,καθώς επίσης και στο νέο αντιδημοκρατικό (όπως τόνισε ο κ. Παππάς) αρχαιολογικό νόμο που ψηφίστηκε πρόσφατα. Δυστυχώς δεν υπήρχε ο χρόνος να αναλυθούν όλα αυτά τα ζητήματα επαρκώς.. Ο τελευταίος μας σταθμός θα ήταν μια άγνωστη- στους περισσότερους- στοά που χρησιμοποιούσε ο λήσταρχος Νταβέλης στην ευρύτερη περιοχή των Δελφών (προσοχή δεν μιλάμε για τη γνωστή Σπηλιά του Νταβέλη) .Επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο. Το βλέμμα μου στράφηκε για μια τελευταία φορά πίσω στους Δελφούς ,σε αυτή την ιερή Γη για την οποία είχα ακούσει τόσα και τόσα ... Ήταν χωρίς αμφιβολία ένας τόπος δύναμης(κάτι που νοιώθει κανείς από την πρώτη στιγμή) ,ένα Locus όπως θα έλεγαν μερικοί.. «Θα επιστρέψουμε» αναφώνησα στο Δημήτρη (παίζοντας λεκτικά κατά κάποιο τρόπο με τον γνωστό χρησμό του «έσσεται ήμαρ» ). Χαμογελάσαμε χαρακτηριστικά και αρχίσαμε να βγάζουμε από τα σακίδια τους φακούς και τις φωτογραφικές μηχανές .Οι σκοτεινές στοές μας περίμεναν..
Eίναι γνωστό ότι ο λήσταρχος Νταβέλης χρησιμοποιούσε σπήλαια και στοές για να ξεφεύγει από τους εχθρούς του. Μια από αυτές τις στοές ήταν και αυτή που επρόκειτο να επισκεφτούμε. Στη συγκεκριμένη μάλιστα περιοχή, προδώθηκε από κάποιον σύντροφό του και εκτελέστηκε από τους αντιπάλους του. 15 περίπου λεπτά δρόμου από τους Δελφούς και βρεθήκαμε έξω από την είσοδο της στοάς η οποία και βρίσκεται λίγα μέτρα πάνω από το ύψος ενός χωματόδρομου στον οποίο προηγουμένως είχαμε μπει. Περιττό να αναφέρω ότι στη συγκεκριμένη στοά μπαίναμε σε ομάδες των 15 ατόμων (υπό την επίβλεψη του «ειδικού» κ. Μαρκάκη).
Φτάνοντας στην είσοδο ένοιωσα αυτό το χαρακτηριστικό δροσερό ρεύμα να με διαπερνά. Θα έλεγα ότι ήταν ότι χρειαζόμασταν μέσα στο λιοπύρι της μέρας.. Ανοίξαμε τους φακούς μας και κατευθυνθήκαμε στο εσωτερικό. Όπως μάθαμε η στοά χρησιμοποιήθηκε από γαλλική εταιρία εξόρυξης στις αρχές του 20ου αιώνα.
Αυτό ήταν εμφανές καθότι τα μηχανήματα τους ,οι ράγες και τα καρφιά που είχαν τοποθετήσει κατά μήκος της σήραγγας είχαν προκαλέσει οξειδώσεις. Γενικά μπορώ να πω πως το όλο τοπίο δεν μου έκανε και τεράστια εντύπωση. Υπήρχαν κάποιες διακλαδώσεις που και που αλλά σίγουρα όχι κάτι το τρομερό που θα με ενθουσίαζε.
Παρ' όλα αυτά αισθάνθηκα δέος όταν κατάλαβα ότι περπατούσα σε μέρη όπου κάποτε έβρισκε καταφύγιο ο κατατρεγμένος λήσταρχος. 20 λεπτά κράτησε η περιήγησή μας μέσα στη στοά. Το λεωφορείο μας περίμενε στην έξοδο καθώς η διήμερη αυτή περιπέτειά φαίνεται πως είχε φτάσει στο τέλος της.
Σε λίγες ώρες ήμουν και πάλι πίσω στην Αθήνα, πίσω στην σκληρή πραγματικότητα ,εφοδιασμένος όμως με νέες εμπειρίες και εικόνες να με περιτριγυρίζουν. Ήταν και κάτι άλλο όμως Ήταν αυτή η αίσθηση της σύναψης διαπροσωπικών σχέσεων με άλλους ανθρώπους ,οι δύσκολες ώρες του αποχαιρετισμού με άτομα κάθε ηλικίας- ευχόμενος να τους ξανανταμώσω πιθανώς σε κάποια άλλη εκδρομή- και (παραδόξως) ( ; ) η σιγουριά που ένοιωσα κατεβαίνοντας ένα ένα τα σκαλιά του λεωφορείου ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος στο μέλλον.. Δεν ξέρω γιατί σας τα αναφέρω όλα αυτά στον επίλογο αυτής της αποστολής. Ήταν τα συναισθήματα που βίωσα εκείνες τις στιγμές. Αυτός άλλωστε δεν είναι και ένας από τους στόχους της Πυθέας; Πέρα από τις όποιες πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό έχεις να δώσεις ,να προσπαθήσεις να παραθέσεις τις εμπειρίες και τα συναισθήματά σου με τέτοιο τρόπο, ώστε να μεταφέρεις στον αναγνώστη λίγη από τη μαγεία της αναζήτησής σου..