Στα δικά μου χρόνια δεν πρόλαβα να δω καλικάντζαρους. Όταν ήμασταν μικρά παιδιά, οι γονείς μας σηκώνονταν νωρίς το πρωί – τότε δεν υπήρχαν τα πράγματα που υπάρχουν σήμερα – και μας άφηναν κάτω από το μαξιλάρι ένα πορτοκάλι ή μερικά κάστανα. Μας έλεγαν ότι τα έφεραν οι καλικάντζαροι, και εμείς το πιστεύαμε. Πιστεύαμε πως εκείνοι μας τα άφηναν. Μπορεί να βρίσκαμε κι ένα φράγκο – τότε υπήρχαν μόνο τέτοια νομίσματα, φράγκα και δεκάρες.
··