Την ημέρα των Φώτων, συνηθίζαμε να πηγαίνουμε στην εκκλησία για να πάρουμε αγιασμό, τον οποίο ρίχναμε στα χωράφια και στα ζώα μας. Τη στάχτη την σκορπίζαμε στις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, γύρω-γύρω από έξω, για να διώξουμε τους καλικάντζαρους. Τους γνωρίζαμε από διηγήσεις, αλλά ποτέ δεν τους είχαμε δει με τα μάτια μας. Λέγανε πως είχαν ουρές και πόδια που έμοιαζαν με των γαϊδάρων. Η μητέρα μου έλεγε πως κάποτε, σε ένα μεγάλο χωράφι πιο κάτω, οι καλικάντζαροι χόρευαν και τραγουδούσαν τη νύχτα. Όταν έπεφτε το σκοτάδι, ο κόσμος απέφευγε να βγει έξω από φόβο. Οι καλικάντζαροι έμεναν ανάμεσά μας από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα. Μετά ερχόταν ο παπάς, αγίαζε το σπίτι με βασιλικό και αγιασμό και τότε εκείνοι έφευγαν. Οι άντρες έλεγαν τα κάλαντα, ενώ οι γυναίκες δεν συμμετείχαν.
··