Όσοι δεν παρακολουθούν με προσοχή τα φαινόμενα που παρουσιάζονται στις στήλες των «Αστυνομικών Χρονικών» ίσως δεν έχουν σαφή εικόνα της διαφοράς μεταξύ τηλεπάθειας και διοράσεως. Το ζήτημα, όμως, είναι απλό.
Τηλεπάθεια: Πρόκειται για ένα είδος άσυρματου τηλεγράφου μεταξύ δύο εγκεφάλων.
Διορασις: Είναι σαν ζωντανές ακτίνες Ρέντγκεν, όπου η ψυχή του μέντιουμ βλέπει μέσα από την ύλη σαν να μην υπάρχει ή σαν να είναι διαφανής.
Για παράδειγμα, η ραβδοσκοπία, η ανάγνωση αγνώστων λέξεων μέσα σε φακέλους και η διάγνωση ασθενειών χωρίς υπόνοια εκ μέρους γιατρού, αποτελούν καθαρή διοράσι. Όταν υπάρχει υπόνοια ή προηγούμενη γνώση, τότε δεν αποκλείεται η τηλεπάθεια.
Περίπτωση Παύλου Νιρβάνα (1915): Καθώς περπατούσε στο Φάληρο, σκέφτηκε ξαφνικά ότι είχε καιρό να αρρωστήσει σοβαρά. Σκέφτηκε επίσης αυθόρμητα: «Μπα! Τι θέλω να κακομελετώ».
Τέσσερις με πέντε μέρες μετά ανέπτυξε σοβαρή μόλυνση στο λαιμό του, που έθεσε τη ζωή του σε κίνδυνο. Η διορατικότητα του Νιρβάνα του επέτρεψε να αντιληφθεί την επικείμενη ασθένεια, πιθανώς μέσω ασυνείδητων ενδείξεων.