Μ. Χατζόπουλος, "Παρνασσός" τ. ΙΕ σ. 59. Είναι δύσκολο να διακριθεί ο δράκοντας όπως τον φαντάζονται εκείνοι που διηγούνται την παράδοση ως φίδι, ή ως ανθρωπόμορφο γίγαντα ή Βηρίωνα. Αυτή η ασαφή εικόνα διατηρείται και σε άλλες διηγήσεις για δράκοντες, τόσο ελληνικές όσο και από άλλους λαούς. Αυτό προέρχεται από την συνήθη απεικόνιση των δροκόντων ως μεγάλων και ισχυρών φιδιών, που έχουν τη δύναμη να μεταμορφώνονται σε ανθρώπους, διατηρώντας συνήθως ανθρώπινη μορφή. Αυτό συνδέεται και με την ερωτική μανία των δράκοντων, οι οποίοι είχαν ερωμένες γυναίκες.
Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει ότι κατά την εποχή του επικρατούσαν τέτοιες δοξασίες για τους δράκοντες. Στην παράδοση αναφέρεται: «Οι δράκοντες μεταμορφώνονται σε ανθρώπινη μορφή, ενώ μερικές φορές τα φίδια γίνονται μικρά και άλλες φορές πολύ μεγάλα, ξεπερνώντας το μέγεθος και τον όγκο του ανθρώπινου σώματος. Υπάρχουν επίσης περιγραφές δράκοντων που μεταμορφώνονται σε ανθρώπους και συναναστρέφονται με ανθρώπους, αρπάζοντας γυναίκες και συνουσιάζοντας μαζί τους».
Ο δράκοντας παρουσιάζεται σε αυτή την παράδοση ως κάποιος που απομυζά το αίμα της ερωμένης του. Αυτό το επεισόδιο είναι παρόμοιο με μια ιστορία από το λεσβιακό παραμύθι, όπου ο Διάβολος, μεταμορφωμένος σε δικέφαλο φίδι, απομυζά το αίμα της συζύγου του.
.
Μελεται περι του βίου και της γλώσσης του Ελληνικού Λαού Ν. Γ. Πολίτης - Παραδόσεις Μερος Β 1904 - σελ 967