Η περίπτωση του πλοιάρχου Δ. Μπερότη, που πέθανε κατόπιν ισχυρής υποβολής, και άλλες καταπληκτικές περιπτώσεις μικροδυστυχημάτων συνεπεία υποβολής, δείχνουν τον κίνδυνο των προρρήσεων.
Τα φαινόμενα της υποβολής, που αποδεικνύουν ότι μπορούν να έχουν τόσο τρομερή επίδραση σε υγιείς, φαντάζεται κανείς ποια σημασία έχουν για αρρώστους, έτοιμοθανάτους ή απλώς εξαντλημένους οργανισμούς.
Γι’ αυτό, όταν πρόκειται για άτομα επιδεκτικά υποβολής, μια τυχαία ιδέα — είτε κατόπιν ονείρου, είτε λόγω ψευδαισθήσεων από υπνωτιστικές πεποιθήσεις, είτε απλώς από παρόμοια παραδείγματα — μπορεί να επιφέρει θανάσιμα αποτελέσματα.
Πολλές φορές ετοιμοθάνατοι πέθαναν ακριβώς την ώρα που φαντάστηκαν, συνεπεία υποβολής, η οποία τους προκάλεσε παράλυση της καρδιάς.
Αναφέρουμε μερικά σχετικά παραδείγματα:
Ο μακαρίτης πλοίαρχος του Βασιλικού Ναυτικού Δημ. Μπεράτης, την ημέρα του θανάτου του, ρώτησε το πρωί τον γιο του αν ήταν η ώρα δώδεκα.
Εκείνος του απάντησε ότι ήταν μόλις επτάμιση.
Μετά λίγο ξαναρώτησε και έλαβε πάλι την απάντηση ότι η ώρα ήταν οκτώ.
Συνέχισε όμως μέχρι τη δωδεκάτη π.μ., όταν ακόμα διατηρούσε τις αισθήσεις του, να απευθυνθεί σε διάφορους παρισταμένους, μεταξύ των οποίων και στον Αντώνιο Βλασσόπουλο, την ίδια ερώτηση.
Ακριβώς στις 12 έφυγε από τη ζωή.
Ο έτοιμοθάνατος είχε υποστεί ισχυρή αυθυποβολή ότι την ώρα αυτή θα πέθαινε, και αυτό προκάλεσε το τέλος λόγω συγκοπής ή εγκεφαλικής αιμορραγίας, δεδομένου ότι προ τετραμήνου είχε υποστεί ημιπληγία.
Ομοιο περιστατικό συνέβη στον πρώην αρχιεργάτη της «Εστίας» Κωνστ. Σιφναίο, το Νοέμβριο του 1924.
Ενώ βρισκόταν κλινήρης για 1,5 μήνα, άρχισε ξαφνικά να ρωτάει πότε ήταν η εορτή των Ταξιαρχών.
Του απάντησαν ότι είχε περάσει, αλλά εκείνος επέμενε.
— «Δεν με καταλαβαίνετε!» είπε και μετά λίγο επανέλαβε την ίδια ερώτηση προσθέτοντας ότι εννοούσε πότε είναι κατά το Παλαιό ημερολόγιο.
Την ημέρα των Ταξιαρχών άρχισε να ρωτάει από τις 3 μετά τα μεσάνυχτα αν η ώρα ήταν οκτώ, και συνέχισε μέχρι τις 8 ακριβώς, όπου και πέθανε.
Επίσης, ο ιατρός Δημ. Δέτσικας ανέφερε την εξής περίπτωση:
Η κόρη του Ιπποκράτους Παπαγεωργίου, Ελλη, 17 ετών, τον Σεπτέμβριο του 1927 ήταν βαριά άρρωστη από τυφοειδή πυρετό.
Διηγιόταν στη μητριά της ότι είχε δει σε όνειρο τη μητέρα της, η οποία της είπε ότι θα ερχόταν να τη πάρει όταν θα γινόταν 17 ετών.
Από αυτό συμπέρανε ότι θα πέθαινε τώρα που έγινε 17.
Πράγματι, μετά λίγες ημέρες, σοβαρή εντερική αιμορραγία προκάλεσε τον θάνατό της.
Πιθανότατα, η ζωντανή αυθυποβολή προκάλεσε τον θάνατο.
Ο ιατρός Διονύσιος Κατσικόπουλος κατέθεσε:
Ο αδελφός της συζύγου του, Ανδρέας Αγαπητός, πάσχοντας από σκλήρυνση του παγκρέατος, έθεραπευετο από αυτόν.
Πέντε ημέρες πριν τον θάνατό του, ένα Σάββατο που η κατάστασή του ήταν σοβαρή, είπε:
— «Μη φοβάστε, δεν θα πεθάνω σήμερα, αλλά την Πέμπτη…»
Την ημέρα εκείνη, αν και η κατάστασή του δεν έδειχνε σημάδια επικείμενου κινδύνου, ο Κατσικόπουλος του έκανε ενέσεις καμφοράς και ορού.
Ματαίως, διότι στις 6 μ.μ. έκλεισε τα μάτια του και πέθανε.
Ο ιατρός Ν. Φίστας από τη Φλώρινα κατέθεσε:
Ένας θείος του, ογδοντούτης πλέον, ήταν έτοιμοθάνατος από χρόνια καρδιακή πάθηση.
Η κόρη του στενοχωριόταν γιατί δεν θα παρίστατο στους γάμους της, οι οποίοι θα γίνονταν σύντομα.
Ξαφνικά, ο έτοιμοθάνατος άνοιξε τα μάτια του και είπε:
— «Κόρη μου, μη στενοχωριέσαι! Θα πεθάνω μία εβδομάδα ύστερα από το γάμο σου…»
Πράγματι, μετά τρεις εβδομάδες έγινε ο γάμος και την όγδοη μέρα μετά απ’ αυτό ο γέροντας πέθανε.
Φυσικά, όλα αυτά τα επεισόδια δεν μπορούν να εξηγηθούν με το πεπρωμένο, αλλά απλώς με έντονη αυθυποβολή και σε εξαντλημένους οργανισμούς.
Αφού η αυθυποβολή μπορεί να έχει και θανάσιμα αποτελέσματα, μπορεί πολύ ευκολότερα να προκαλέσει άλλα μικροδυστυχήματα, τα οποία προκαλούν από πρώτη όψη την εντύπωση πεπρωμένου.
Ο ορθοπεδικός ιατρός Μιχ. Χρυσάφης κατέθεσε:
Μια ασθενής με αγκύλωση δεξιού γόνατος, από παλιό λευκό όγκο, είχε μπει σε γύψινο επίδεσμο από τον ιατρό Σερδάρη στην κλινική Γερουλάνου.
Μια μέρα, η άρρωστη διηγήθηκε ότι είδε σε όνειρο ότι ήταν ξανά στην ίδια κλινική και ο Σερδάρης της έβαζε νέο γύψινο επίδεσμο.
Δέκα ημέρες αργότερα, ενώ έβγαινε από κινηματογράφο, έπεσε και έσπασε το μηριαίο οστό του πάσχοντος ποδιού.
Μεταφέρθηκε στην κλινική Γερουλάνου και μετά δύο ημέρες της τοποθετήθηκε γύψινος επίδεσμος.
Στην περίπτωση αυτή δεν αποκλείεται η αυθυποβολή να προκάλεσε το παραπάτημα και την πτώση.
Ομοιο περιστατικό επιβεβαίωσε ο ιατρός Ι. Παναγιώτου, κατά το οποίο η αυθυποβολή προκάλεσε πτώση από στέγη, είτε λόγω παραπατήματος είτε κατόπιν ζάλης.
Μία νοσοκόμος της Πολυκλινικής Αθηνών (Αλεβιζάτου) είχε προείπει στον υπολοχαγό Δημ. Καρέλαν, ότι κατά το 1927 θα προαχθεί, αλλά λίγο αργότερα θα πέθαινε.
Ο υπολοχαγός δεν έδωσε πίστη στην πρόρρηση, διότι δεν είχε σειρά προβιβασμού.
Όμως, όντως, έγιναν μεταβολές στην Επετηρίδα, ο Καρέλας προήχθη απρόοπτα και τοποθετήθηκε στη Λάρισα.
Έκτοτε υπέστη ισχυρή αυθυποβολή, φοβούμενος μήπως επαληθευθεί και η δεύτερη πρόρρηση.
Τον ίδιο μήνα, Δεκέμβριο, κυνηγώντας ένα τρυγόνι, το είδε να πέφτει σε στέγη αεροδρομίου και ανέβηκε να το πιάσει.
Εκεί όμως γλίστρησε, έπεσε και πέθανε.
Το επεισόδιο αυτό αποδεικνύει πόσο ολέθρια επίδραση μπορούν να έχουν γενικώς οι προρρήσεις, όταν έχουν κάποια βάση αληθοφάνειας.
Στην περίπτωση αυτή η νοσοκόμος φαίνεται να είχε διαισθητικές ιδιότητες και να αντιλήφθηκε τηλεπαθητικά από άτομα του Υπουργείου Στρατιωτικών, τις επικείμενες μεταβολές της Επετηρίδας και την προαγωγή του Καρέλα.
Η φαντασία της όμως έπλεξε τυχαία ή κατόπιν έντονης εντύπωσης όμοιες διηγήσεις και πρόρρηση θανάτου.
Η πραγματοποίηση της προαγωγής προξένησε στον Καρέλα ισχυρή αυθυποβολή, αποτέλεσμα της οποίας υπήρξε το παραπάτημα ή η ζάλη, μόλις βρέθηκε σε επικίνδυνη ανάγκη (ανάβαση σε στέγη).
Δι’ αυτό επισημαίνουμε επανειλημμένως ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να επιζητεί κανείς προρρήσεις, εκτός αν μπορούν συστηματικά τα διαισθητικά άτομα να τις «καλομελετούν».
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΑΝΑΓΡΑΣ