Η Χιλιάντρισσα ήταν το φοβερότερο στοιχειό: εφαίνετο σαν λούγκρα ( γουρούνα) ακέραια, και την ακλουθούσαν χιλιάδες λουγκράκια (γουρουνάκια). Εκατοίκα στο Κάστρο, και έβγαινε απού την σιδερένη πόρτα τα μεσάνυχτα, τις νύχτες που δεν είχε φεγγάρι, κι εγύριζε τους δρόμους της χώρας τρέχοντα, κι επερνούσε από τις καμάρες κι έβγανε φωνές νατριχιασμένες.
Και τα λουγκράκια που ακλουθούσαν, έτρεχαν κι αυτά κι εφώναζαν, κι έτσι εγίνονταν πολλή ταραχή, και όσοι την άκουγαν, νατρίχιαζαν κι έτρεμαν. Σαν ήθελεν να κράξει ο πετεινός, εχάνετο.
Λεν πως έπαψε να βγαίνει απού τον καιρό που έκαμαν λιτανεία με τα άγια από την εκκλησία της Παναγίας του Κάστρου εις όλους τους δρόμους που περνούσε. Από τότε, πού και πού, καμιά φορά φαίνεται.
Έτσι, ένας που εβρέθη μια φορά τα μεσάνυχτα σ' ανοιχτό μέρος στην ενορία της Αγια-Τριάδας, είδε ένα κοπάδι κατσίκια, πράμα που δεν ήταν από τα συνηθισμένα σ' εκείνη τη θέση. Εκεί που συλλογούνταν πώς εβρέθησαν εκεί τα κατσίκια και τίνος να ήσαν, άξαφνα εκειδά εγίνηκαν μια μεγάλη λούγκρα κι ένα σωρό λουγκράκια, κι εκίνησαν και κατέβαιναν στη μέση της χώρας κι εβγάλαν νατριχιασμένες φωνές κι εκάμαν μεγάλη ταραχή. Ήταν η Χιλιάντρισσα.
Σαν επροχώρησε, κατέβαινε κι εκείνος να πάγει στο σπίτι του. Εκεί που πέρναν' απού μιαν καμάραν, ετάνυσεν άθρωπο· πασπατεύγει ωσαδώ, ωσακεί, έχασέν τον. Έλα δα, επήε στο σπίτιν του με λί' ην ψυχήν. Εχρειάστην τα.