Η Μόρα είναι μία λάμνα, πλούσια και πολύ δυνατή. Περιπατεί μόνο τη νύχτα, και καμιά φορά που απαντά στο δρόμο της ανθρώπους να κοιμούνται, κάθεται στα στήθια τους και τους πλακώνει. Και είναι τόσο βαριά, που εκείνος που τον πλακώνει μουγκρίζει σαν βόιδι.
Αν όμως ο άνθρωπος δεν είναι βυθισμένος στον ύπνο, και την ιδεί και της αρπάξει το φέσι της, τότε ό,τι και αν της γυρέψει, βιος και μάλι, θα του το δώσει, φτάνει μόνο να της δώσει πίσω εκείνος το φέσι της.