Εκείνες τις εποχές, οι παπάδες δεν ήξεραν να θάβουν σωστά τους νεκρούς, δηλαδή χωρίς να κάνουν όλα τα απαραίτητα διαβαστικά. Έτσι, πολλοί πεθαμένοι καταχανεύγανε — δηλαδή δεν ησύχαζαν μετά τον θάνατό τους και γύριζαν πίσω ως καταχανάδες.
Γέμισε λοιπόν το Ακρωτήρι καταχανάδες, που τριγυρνούσαν τα βράδια στα σπίτια, τα αναστάτωναν και προκαλούσαν συμφορές.
Κάποια στιγμή έτυχε να θάψουν μερικούς νεκρούς στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας και —για πρώτη φορά— κανείς απ’ αυτούς δεν καταχανεύτηκε. Το γεγονός διαδόθηκε, και τότε ο κόσμος άρχισε να φέρνει τους νεκρούς του εκεί για να τους θάψουν, γιατί ήθελαν να είναι σίγουροι πως δεν θα καταχανευτούν.
Για αντάλλαγμα, οι άνθρωποι δώριζαν στο μοναστήρι χωράφια, αμπέλια και ελαιώνες.
Αργότερα, ένας από τους μοναχούς του μοναστηριού έκανε ειδικά διαβαστικά και εξόρισε όλους τους καταχανάδες σε ένα μικρό νησάκι που λέγεται Καλαθάς, κοντά στη βόρεια ακτή του Ακρωτηριού. Εκεί, αλλά και στη λίμνη απέναντι, λένε πως οι καταχανάδες είναι καταδικασμένοι να κουβαλούν άμμο από το ένα βουνό στο άλλο, με ένα κοχύλι αντί για κουβά — μέρα νύχτα, αδιάκοπα.