Στα ψυχικά και πνευματιστικά φαινόμενα είναι καλό όσοι τα παρακολουθούν να συντάσσουν ένα πρακτικό. Ο κόσμος που δεν παρακολουθεί τα φαινόμενα δυσπιστεί, όσα και αν του λένε εκείνοι που έτυχε να παραστούν ως μάρτυρες. Τα κείμενα όμως είναι πειστικότερα και ασφαλέστερα.
Είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς και δεν είναι εύκολο να αντικρούσει κανείς τα γραπτά. Για αυτό πρέπει να συντάσσονται πάντοτε και επιτόπου πρακτικά των ψυχικών φαινομένων από εκείνους που τα παρακολούθησαν.
Πότε έπαυσαν τα φαινόμενα
Τα φαινόμενα που συμβαίνουν στην Ευτυχία Πανταζή φαίνεται ότι θα έπαυαν, αν αποφάσιζε αυτή να αλλάξει διαμονή.
«Πώς να το κάνουμε όμως», λέει η ίδια και ο άνδρας της. «Είμαστε φτωχοί άνθρωποι. Δεν μπορούμε να αφήσουμε το χωριό μας και να ξεσπιτωθούμε. Μόνο για λίγες ημέρες μπορούμε να το κάνουμε».
Και πράγματι: η Ευτυχία Πανταζή είχε αφήσει για μία εβδομάδα τη Δίβρη και πήγε στο γειτονικό χωριό «Λογκί». Έμεινε στο σπίτι ενός συγγενούς της επί μία εβδομάδα. Καθ’ όλο αυτό το διάστημα ούτε πέτρες έπεσαν, ούτε φωτιές αυτόματες άναψαν.
Η Ευτυχία αισθανόταν καλύτερα τον εαυτό της. Οι πονοκέφαλοι, οι ζάλες, οι εμετοί είχαν ελαττωθεί.
«Έλεγα πως πέρασε το κακό», μας διηγείται η Ευτυχία, «και ύστερα από μία εβδομάδα ξαναγυρίσαμε πάλι στη Δίβρη. Την πρώτη όμως νύχτα που έμεινα εδώ, πάλι τα ίδια. Θα το έχει, φαίνεται, ο τόπος».
Και η Ευτυχία και ο άνδρας της δέχονται τη συμβουλή μας να ξαναφύγουν από τη Δίβρη. Δεν ξέρουν όμως πού να πάνε, γιατί δεν μπορούν να γίνονται βάρος σε γνωστούς τους στα γύρω χωριά.
Ούτε στη Λαμία είναι εύκολο να κατεβούν, γιατί η ζωή είναι ακριβή και, όπως μας έγραφαν ήδη, οι άνθρωποι είναι φτωχοί.
Η Ευτυχία Πανταζή και ο άνδρας της, με τη τόσο ειλικρινή και άδολη φυσιογνωμία τους, προδιαθέτουν ευνοϊκότατα τον επισκέπτη, ο οποίος συμμερίζεται τη στενοχώρια και τη λύπη τους.
Δεν πάσχει άλλωστε μόνο η Ευτυχία και ο άνδρας της. Όλο το χωριό είναι ανάστατο και λυπημένο για αυτά που συμβαίνουν, τα οποία κανείς δεν μπορεί να απορρίψει.
«Είναι φτωχιά η Κοινότητά μας», λέει ο Πρόεδρος της Δίβρης κ. Κουραθάνας. «Αν είχε η Κοινότητα τα οικονομικά μέσα, θα δίναμε μία πίστωση να φύγουν λίγο από το χωριό. Αλλά η Κοινότητα είναι πολύ φτωχιά».
Οι αυτόματες φλόγες
Η Ευτυχία Πανταζή μας έδειξε όχι ένα και δύο, αλλά άφθονα καμένα ρούχα. Έχουν καεί φορέματα δικά της, μαντήλια της κεφαλής, λινοσκεπάσματα και ένα κιλίμι.
«Εννιά φορές έως τώρα έχουν πιάσει φωτιές», λέει. «Η μία ήταν στο παιδί μου, οι άλλες στα ρούχα που φορώ και οι άλλες στα ρούχα που σκεπαζόμαστε».
«Είναι κάτι σαν να γυρίζει ένα ηλεκτρικό κουμπί. Μαζί με τις πέτρες ανάβουν και οι φωτιές. Μόνο που οι πέτρες πέφτουν καθημερινώς, ενώ οι φωτιές δεν ανάβουν κάθε ημέρα».
«Δεν καταλαβαίνω κανένα κάψιμο. Τα ρούχα μου πιάνουν φωτιά και γίνονται στάχτη, εγώ όμως δεν παθαίνω τίποτα».
«Αυτό το λέγουν στην επιστήμη ακαΐα», εξηγεί ο κ. Γαρθίκης. «Φωτιά δηλαδή που δεν καίει τη σάρκα και καίει μόνο τα ρούχα και τα πράγματα».
Φεύγουμε από τη Δίβρη
Η δημοσιογραφική μας αποστολή έχει τελειώσει. Με λύπη αποχαιρετούμε το χωριό και τους κατοίκους του.
«Λέτε να παύσουν οι πέτρες και οι φωτιές;» μας ρωτούν. «Το πιστεύουμε. Φτάνει να αφήσετε το χωριό».
Τα φαινόμενα συνεχίζουν να συμβαίνουν και όποιος έρθει στη Δίβρη μπορεί να τα αντιληφθεί.
Συγγραφέας: Κ. Φαλτάιτς – Η Βραδυνή, 02.09.1929