Μια φορά ήταν μια μάνα και είπε: - Ας κάνω μια κόρη και ας την κάνω και λάμια! Είχε δέκα γιους αυτή η μάνα και δεν είχε κόρη, για αυτό το είπε. Γέννησε λοιπόν κορίτσι και έγινε Λάμια. Ύστερα, αυτή η λάμια σηκωνόταν τη νύχτα και έτρωγε τους ανθρώπους στο χωριό! Έφαγε και τους αδερφούς της. Αλλά ο μικρότερος, απ’ όλους ο πιο μικρός, ήταν έξυπνος. Έφυγε από το σπίτι. Έφαγε και τον πατέρα της, έφαγε και τη μάνα της. Αυτός, ο πιο μικρός απ’ όλους, που ήταν έξυπνος, το έσκασε από το σπίτι και έφυγε.
Έφυγε από το σπίτι. Έφαγε και τον πατέρα της, έφαγε και τη μάνα της. Αυτός, ο πιο μικρός απ’ όλους, που ήταν έξυπνος, το έσκασε από το σπίτι και έφυγε. Πήγε και ανέβηκε ψηλά σε τρία κυπαρίσσια. Ήταν και τα τρία στη σειρά. Αυτός το έλεγε στους γονείς ότι αυτή έτρωγε τον κόσμο, αλλά αυτοί δεν το πίστευαν. Επειδή την είχαν μοναχοκόρη, την αγαπούσαν, και ας ήταν λάμια. Αφού τους έφαγε όλους και έμεινε μόνο αυτός, είχε όμως τα τρία σκυλιά. Αλλά τα σκυλιά ήταν δεμένα στο σπίτι. Ανέβηκε πρώτα στο ένα κυπαρίσσι το παιδί. Η λάμια είχε ένα μεγάλο δόντι, ένα δόντι και μεγάλο! Πήγε και άρχισε γρατσ-γρουτς να κόβει το κυπαρίσσι. Πήδησε στο άλλο κυπαρίσσι το παιδί. Πάλι η Λάμια εκεί.
Πάλι η Λάμια εκεί. Όταν κατάλαβε το παιδί ότι θα έκοβε και το άλλο και ότι έμενε μόνο ένα, για να προλάβει, άρχισε να φωνάζει στα σκυλιά: - Έλα εδώ Αζλάνη, Εδώ Καπλάνη, Εδώ μικρέ Λεπουράνη! Ύστερα ανέβηκε στο άλλο κυπαρίσσι, στο τρίτο. Εκεί που ανέβηκε, ξαναφώναξε με όλη του τη δύναμη: - Έλα εδώ Αζλάνη, Εδώ Καπλάνη, Εδώ μικρέ Λεπουράνη! Τον άκουσε το σκυλί, απ’ όλα το πιο γέρασμένο, και λέει: - Μας φωνάζει ο αφέντης! Τα άλλα έλεγαν: - Εμείς έχουμε μεγαλύτερα αφτιά από σένα και δε τον ακούμε. Εσύ πώς το άκουσες ότι φωνάζει ο αφέντης; Αφουγκράστηκαν καλά τα σκυλιά και άκουσαν τον αφέντη. Έβαλαν δύναμη, έκοψαν το σχοινί και πήγαν εκεί όπου άκουσαν το κάλεσμα του αφέντη.
Πήγαν εκεί και τους είπε: - Να την πιάσετε τη Λάμια και να μη σας πέσει σταγόνα αίμα κάτω! Να την φάτε ολόκληρη τη Λάμια. Την άρπαξαν τα σκυλιά στα δόντια τους και την έφαγαν ολόκληρη τη Λάμια, αλλά τους έπεσαν τρεις σταγόνες αίμα. Από το αίμα που έπεσε, ξανάγιναν όλοι οι άνθρωποι που είχε φάει η Λάμια. Μετά βρέθηκαν όλοι, αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν, και ύστερα έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.