Ὁ μπάρμπας μου ὁ Λιὰς ὁ Ἀνάργυρος γύριζε στὰ χωριὰ και εραβε σαγάκια (—μάλλινα γιλέκα μὲ κόπιτσες) καὶ κάπες.
Ἕνα βράδυ ποὺ νύχτωσε (—νυχτώθηκε), φεύγοντας ἀπὸ τὸ Μεμερίζι γιὰ τὰ Γριβιτσὰ — ἴσαμε μιὰ ὥρα δρόμο μὲ τὰ πόδια — στὴ μέση κοντὰ τῶν δυὸ χωριῶν, στὰ Ρείκια (—θάμνοι ποὺ βγαίνουνε κάρβουνα) ἐφύσαγε ἐκείνη τὴ νύχτα ἕνας φοβερὸς ἀέρας ποὺ σήκωνε μπουχὸ (σκόνη), καὶ παρουσιάστηκαν Νεράϊδες καὶ τόν τράβηξαν σὲ μιὰ ρεματιὰ καὶ τὸν βάραγαν.
Ἄναψε ὅμως ἕνα τσιγάρο καὶ τότε τὶς ἔχασε ἀπὸ μπροστά του.
Μετὰ από πολλή ώρα ἔφτασε περπατῶντας στὸ χωριό, ἀλλὰ ἦταν ἄρρωστος κι᾿ ἔπεσε στὸ κρεβάτι. Ἀπὸ τὸν τρόμο καὶ ἀπὸ τὸ ξύλο, ποὺ εἶχε φάει, τὸ στόμα του εἶχε στραβώσει καὶ εἶχε πάει δεξιὰ καὶ δὲ μπορούσε νὰ μιλήσεί σε κανέναν. Ἀλλὰ τὸ πρωὶ τοὺς εἶπε τί ἔπαθε τὸ βράδυ, καὶ τὸν πήρανε καὶ τὸν πήγανε σπίτι του.
Ἡ θειὰ Λιοῦ, ἡ γυναῖκα του, έφερε τὸν παπᾶ ἀμέσως καὶ τὸν διάβασε καὶ ἔκανε σαράντα λειτουργιὲς σὲ σαράντα ἐκκλησίες καὶ ἔπειτα ἀπὸ καιρὸ συνῆλθε καὶ πῆγε καὶ τὸ στόμα του στὴ θέση του.