Όποιος θέλει να μάθει να παίζει καλά τη λύρα, πηγαίνει κατά τα μεσάνυχτα σ' ένα έρημο σταυροδρόμι, κι εκεί χαράζει κάτω στη γη με μαυρομάνικο μαχαίρι ένα γύρο, και μπαίνει μέσα και κάθεται και παίζει.
Σε λίγο έρχονται απ' ολούθεν νεράιδες και τον τριγυρνούν. Ο σκοπός τους δεν είναι καλός, γιατί θέλουν να τον πατάξουν. Μα αφού δεν μπορούν να μπουν στο γύρο που 'ναι χαραμένος με μαυρομάνικο μαχαίρι, κοιτάζουν με κάθε τρόπο να τον ξεπλανέψουν και να τον τραβήξουν έξω.
Και του λένε γλυκά λόγια και όμορφα τραγούδια και του κάνουν χίλια δυο τσακίσματα, μα κείνος, αν είναι φρόνιμος, κάνει πέτρα την καρδιά κι εξακολουθεί να παίζει ατάραχα τη λύρα.
«Μα δεν την ξέρεις» του λένε, σαν ιδούν πως πάν' τα πλανέματά τους στα χαμένα· «τι την παίζεις και χάνεις κόπο;» «Έτσι την έμαθα, έτσι την παίζω» τους αποκρίνεται ο λυράρης· «τι σας ενοιάζει;»
«Μπα, τίποτε» του λεν· «μόνο, αν θέλεις, σε μαθαίνουμε να παίζεις λύρα μια φορά, λύρα που να χορεύουνε κι οι πέτρες». Και τον παρακαλούν να βγει από το γύρο. Κείνος δεν τις ακούει.
Ύστερα από πολλά, του ζητούν μόνο τη λύρα. Ο λυράρης τη δίνει, μόνο φυλάγεται να μη βγάλει έξω από το γύρο το χέρι του ή άλλο μέρος από το σώμα του, γιατί ζουλιέται ή κόβεται.
Παίρνει τότε μια νεράιδα τη λύρα, την παίζει λίγες στιγμές με πολλή τέχνη, και του τη δίνει ύστερα πάλι με δυσαρέσκεια και του λέγει: «Πάρε την. εσύ δε μας πιστεύεις. Να βγεις έξω, και εμείς θα σου μάθουμε».
Μόνο ο λυράρης, τίποτα· δεν ακούει, και αρχίζει πάλι να παίζει τη λύρα του άτεχνα. Οι νεράιδες, που θέλουν κάτι να του βλάψουν, κάνουν πολλές φορές το ίδιο με τη λύρα, για να γελαστεί καμιά φορά να βγάλει παραέξω το χέρι του.
Στο τέλος, όταν κράξει ο πετεινός, για να μη τις βρει η ημέρα, του ζητούν να τους δώσει ένα, ό,τι κι αν είναι, για να τον μάθουν. Κι εκείνος βγάζει την άκρη από το μικρό του δαχτυλίδι, και το κόβουν αμέσως οι νεράιδες.
Όμως δεν τον γελούν, παρά σε λίγη στιγμή τον μαθαίνουν να παίζει σαν κι αυτές, και ύστερα χάνονται. Για εκείνο ένας καλός λυράρης, άμα τον παινούν πως έχει καλές κοντυλιές, λέγει καμιά φορά: «Αμ' ίντα θαρρείτε; Εγώ τη λύρα την έμαθα στο σταυροδρόμι!»