Μία κοπέλα επήγαινε κάθε μεσημέρι στο πηγάδι για να πάρει νερό. Εκεί, στο φιλιατρό, ήτανε τακτικά ένας μώρος με το τσιμπούκι και με ένα φεσάκι, όμορφος μώρος, με δύο μεγάλα γαλανά μάτια. Αμα ο μώρος την έβλεπε, τση έπαιρνε το σίγλο, το εγιόμιζε και τση το έδινε.
Σε καιρό, η κοπέλα έγινε νύφη. Ο γαμπρός, που έμαθε τούτο, τση είπε να μη ξαναπάει για νερό σ' εκειό το πηγάδι. Εκείνη ήθελε να πάει, γιατί είχε στο νου τση που ο μώρος θα τση δείξει πού είναι θαμμένος κανένας θησαυρός.
Ένα μεσημέρι, βλέπει που η νύφη επήγαινε στο πηγάδι, την παίρνει ξακλούθα. Όταν έφθασε, τση λέει: «Δεν σου είπα να μη ξανάλθεις;» Και ενώ εξακολούθας να τση βρίσει, έγινε άφαντος.
Σε λίγο ακούονται φωνές μες στο πηγάδι. Ο μώρος τον είχε ρίξει στο πηγάδι. Η κοπέλα εφοβήθηκε και δεν εξαναπήγε στο πηγάδι.
Τη νύχτα τον είδε στον ύπνον τση· εξύπνησε την αυγή και επήγε τη χώρα, και δεν εξαναπήγε το χωρίο αφ' το φόβο της.