Πολλές φορές, όταν κανείς περπατάει νύχτα στο δρόμο, συναντά έναν γάιδαρο που βοσκάει στην άκρη. Αν θελήσει να τον καβαλικέψει για να πάει λίγο δρόμο ξεκούραστα, ο γάιδαρος κάθεται ήσυχα και τον αφήνει να ανέβει.
Μα σε λίγο, αρχίζει να ψηλώνει, να θεριεύει, φτάνει τα δέντρα και τις χαράδρες, και στον άνθρωπο φαίνεται πως χάθηκε από τον τόπο του. Τότε, αρχίζει να σταυροκοπιέται και να παρακαλεί την Παναγία — και ξαφνικά βρίσκεται πάλι εκεί που ξεκίνησε, με το ένα πόδι ακόμα σηκωμένο όπως τη στιγμή που πήγε να καβαλήσει, λες και ο χρόνος πάγωσε.
Ο γάιδαρος τότε εξαφανίζεται μπροστά του, αλλά γεμίζει τον τόπο φωτιές και καπνούς με τις κλανιές του. Αυτούς τους γαϊδάρους, στον τόπο μας, τους λέμε ανασκελάδες.
Για να σιγουρευτεί κανείς ότι ο γάιδαρος που βρήκε δεν είναι ανασκελάς, πρέπει, πριν τον καβαλικέψει, να τον πιάσει από την ουρά και να πει: «Ετσέ μου ’ρχεται να σε γ...». Αν είναι ανασκελάς, τότε φεύγει με κλανιές και φωτιές, και δεν τον ξαναβλέπεις.
Αν όμως ξεχάσει και δεν το πει, μόλις καθίσει πάνω του, μπορεί ξαφνικά να του αφήσει στην κεφάλα μια πεντάλφα — κι από κει και πέρα, δεν έχει τη δύναμη να ξεφύγει εύκολα. Πάει όπου τον πάει, σαν καταραμένος.