Οι λυκοκατζαραίοι έρχονται κάτω απο τη Γη. Όλο το χρόνο πελεκάνε με τα τσεκούρια να κόψουν το δέντρο που κρατάει τη Γη.
Κόβουν, κόβουν, μέχρι να φτάσουν λίγο ακόμα, ως το τελευταίο κλωνάρι που δεν έχει κοπει, και λεν: «Αντε να πάμε, και θα πέσει μοναχό του». Γυρίζουν πίσω της Βάφτισης, και βρίσκουν το δέντρον ολόκληρο, ακέραιο.
Και πάλι κόβουν, και πάλι έρχονται, και όλο αυτή τη δουλειά κάνουν.