Πώς ορισμένα μέντιουμ προβλέπουν τον θάνατό μας — Οι ψυχικές «ακτίνες» που διαπερνούν την ύλη — Διόραση και Ραβδοσκοπία.
Στο προηγούμενο φύλλο είδαμε τις ιδιότητες ορισμένων μέντιουμ να βλέπουν χωρίς τη βοήθεια της όρασης, αλλά από άλλα μέρη του σώματος, όπως το μέτωπο, τα αυτιά ή το στομάχι.
Επί της διορατικής αυτής ιδιότητας ορισμένων μέντιουμ βασίζονται και τα παρατηρηθέντα φαινόμενα πρόγνωσης των θανάτων, τα οποία κακώς αποδίδονται στην ειμαρμένη.
Διότι, όπως θα δούμε αργότερα, ειμαρμένη δεν υπάρχει στις λεπτομέρειες της ζωής.
Υπάρχουν λοιπόν μέντιουμ, τα οποία βλέποντας ορισμένα άτομα προμαντεύουν τον προσεχή θάνατό τους.
Ο τρόπος της αντίληψής τους είναι διαφορετικός ανάμεσα τους και κάποιες φορές εντελώς ακαθόριστος.
Τα μέντιουμ, ως επί το πλείστον, αντιλαμβάνονται ασυνείδητα τον προσεχή θάνατο, χωρίς να μπορούν να εκφράσουν πώς.
Υπάρχουν εν τούτοις και εξαιρέσεις, όπως η σύζυγος του Βεράϊντε, καθηγητού της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Όσλο (Νορβηγία), η οποία επισκέφθηκε και τις Αθήνες κατά το 3ο Διεθνές Συνέδριο Ψυχοφυσιολογίας το 1930.
Η Βεράϊντε συνήθως βλέπει κοντά στο μελλοθάνατο άτομο μια σταχτιά σκιά.
Αφού την δει, εντός τριών το πολύ ημερών, το άτομο αυτό θα είναι πεθαμένο.
Χαρακτηριστικό είναι και το εξής επεισόδιο:
Κάποτε στο Όσλο η κυρία αυτή συνομιλούσε με τον διευθυντή μιας τράπεζας.
Σε μια στιγμή μπήκε ένας φίλος του τραπεζιτικού, υψηλός, παχύς, ζωηρός, γεμάτος ενεργητικότητα και ορμή, ο οποίος έμεινε και κουβέντιασε μαζί τους επί λίγα λεπτά.
Όταν έφυγε, ο διευθυντής απευθυνόμενος στην Βεράϊντε, η οποία είχε κοιτάξει τον έλθοντα με περιέργεια, της είπε:
— Γιατί κοιτάξατε έτσι περίεργα το φίλο μου; Αν είδατε και σ’ αυτόν τη σταχτιά σκιά, γελαστήκατε… Αυτός δεν φαίνεται να έχει καμία όρεξη να πεθάνει…
— Και όμως την είδα… απάντησε στενοχωρημένη η Βεράϊντε, ενώ ο τραπεζίτης σήκωσε γελώντας τους ώμους του.
Λοιπόν, το ίδιο βράδυ, ο φίλος του έπαθε από οξεία σκωληκοειδίτιδα και μεταφερθείς επειγόντως σε νοσοκομείο υπέστη εγχείρηση και απεβίωσε.
Εν τω μεταξύ αποδείχθηκε ότι επρόκειτο περί γάγγραινας του εντέρου.
Η εξήγηση της περίπτωσης αυτής είναι ότι η Βεράϊντε αντιλήφθηκε υποσυνείδητα τη γάγγραινα στον οργανισμό του επισκέπτη και η φαντασία της αναπαρέστησε την εντύπωση με το σύμβολο που είχε συνηθίσει: τη σταχτιά σκιά.
Συμπέρασμα: Από το φαινόμενο αυτό συνάγεται ότι οι διάφορες ουσίες εκπέμπουν κάποιο είδος ακτινοβολίας, διότι ήδη κατασκευάστηκαν όργανα ευαίσθητα που την καταγράφουν.
Οι ελάχιστες όμως ταλαντώσεις της μαγνητικής βελόνας τους, ούτε να συγκριθούν μπορούν με τις ζωηρές κινήσεις του ραβδίου, προπάντων επί ρεόντων υδάτων.
Οι ακτινοβολίες αυτές, επηρεάζοντας το υποσυνείδητο των μέντιουμ, προξενούν τις κινήσεις του ραβδίου.
Όταν όμως ανακαλύπτονται διά της ραβδοσκοπίας εγκλήματα, χαμένα άτομα ή διαγιγνώσκονται ασθένειες, φαίνεται μάλλον ότι πρόκειται περί άμεσου και κατ’ ευθείαν αισθήσεως του υποσυνειδήτου των ραβδοσκόπων, όπως συμπέρανε και ο καθηγητής Β. Μπάρρετ εξετάζοντας το φαινόμενο εκ μέρους της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών.
Ο καλύτερος τρόπος προς εκτέλεση των πειραμάτων αυτών είναι ο εξής:
Θέτουμε μέσα σε κουτί αριθμό όμοιων φακέλων, εκ των οποίων ο καθένας να περιέχει μέσα σε αδιαφανές χαρτί μία λέξη, ένα γράμμα, έναν αριθμό κ.τ.λ.
Από αυτούς λαμβάνουμε έναν κατά τύχη ώστε να αποκλείεται η τηλεπάθεια και τον δίνουμε στο μέντιουμ.
Εάν μας βρει το περιεχόμενο, πρόκειται περί Διόρασης.
Ομοιο φαινόμενο απέδειξαν στην Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών, σε κάποιο βαθμό, τα μέντιουμ Κασσάνδρα και Μαγγλίδου.
Ο πολύς Κρούξ, μία ημέρα πειραματιζόμενος, έθεσε κατά τύχη το δάκτυλο σε εφημερίδα που βρισκόταν πίσω του και είπε στο μέντιουμ να του διαβάσει τη λέξη που ήταν από κάτω.
Και το μέντιουμ πέτυχε, βρίσκοντας τη λέξη.
Στο πείραμα αυτό ενδιαφέρει ότι η εκπεμπόμενη από το μέντιουμ δύναμη επιστρέφει, όπως είπαμε, να το ειδοποιήσει περί τίνος πρόκειται.
Εδώ είναι το κύριο σημείο που πρέπει να επιστήσουμε την προσοχή μας, διότι μας δείχνει ότι κάποια αόρατη δύναμη εκπεμπόμενη από το σώμα των μέντιουμ ενεργεί κατά τρόπο ενσυνείδητο.
Τα φαινόμενα της Σόφιας Βεράϊντε, ότι δηλαδή βλέπει πλησίον ατόμων μελλοθανάτων, έστω και αν φαινομενικώς χαίρουν άκρας υγείας, είδους σταχτιάς σκιάς, αξίζουν να μας απασχολήσουν περισσότερο.
Η σταχτιά σκιά είναι είδος αμαύρης διαγραφής που βλέπει εκπεμπόμενη από το σώμα περισσότερο ή λιγότερο χρόνο πριν από τον θάνατο.
Το σχήμα της είναι όμοιο προς το σώμα, η απόχρωση σταχτιά διάχυτη, τόσο όμως θαμπή ώστε να μη διακρίνονται τα χαρακτηριστικά.
Παρατηρούνται συχνά σε αυτήν ζωηρές κινήσεις, περίπου όπως της φλόγας κεριού χωρίς όμως λάμψεις.
Η σκιά αυτή διακρίνεται μόνο σε ενήλικες και όχι σε παιδιά, στα οποία φαίνεται μόνο μικρό σφαιροειδές λαμπρό σχήμα, ακολουθώντας σε απόσταση 1-2 μέτρων το σώμα με το οποίο το μέντιουμ έχει την εντύπωση ότι συνδέεται.
Κατά τη στιγμή του θανάτου η σκιά συγχωνεύεται με το σώμα και τότε φαίνεται μόνο μία έντονη λάμψη.
Το μέντιουμ βλέπει τη σκιά αυτή από την παιδική του ηλικία.
Ενθυμείται ότι σε ηλικία 2 1/3 ετών την είδε στον πάππο της, τώρα όμως την βλέπει ασαφέστερη.
Στον πάππο της το όραμα ήταν τόσο ζωηρό, ώστε όταν καθόταν επάνω στα γόνατά του το συγχέει με αυτόν, νομίζοντας το φαινόμενο εντελώς φυσιολογικό, ξενιζόταν όμως όταν της συνιστούσαν να μη μιλά για παρόμοια πράγματα.
Όταν το μελλοθάνατο άτομο πάσχει από οξεία νόσο ή αποθνήσκει από δυστύχημα, η σκιά φαίνεται λίγες ημέρες ή εβδομάδες πριν τον θάνατο, ενώ αν πάσχει χρονίως ή πρόκειται να μείνει κλινήρης, η σκιά μπορεί να φαίνεται επί έτη ολόκληρα.
Στο επόμενο τεύχος θα δούμε μερικά ενδιαφέροντα σχετικά περιστατικά εμφάνισης «σταχτιάς σκιάς».