Εναν τὸν ἔπιασεν ἕνας κατσικαντάρης καὶ τοῦ πε' «Στοῦππος ῆ βόλυμος». Αυτός του είπε «Στοῦππος». Κι ὁ κατσικαντάρης, ἐγίνε ελαφρὺς σὰν τὸ στούπο και έκατσε ἀπάνω του καὶ τὸν πηγε ὁ ἄθρωπος στὸ σπίτι του.
Ἐκεῖ τὸν δέσανε με ἕνα σπαρτόβρουλλον· ὕστερα τοῦ δώσανε ἕνα σιταρικό μὲ κουκιὰ κι ὁ κατσικαντάρης ὅλην τὴν ἡμέρα μέτραγε τὰ κουκιά.
Μὰ όταν έφτανε στο δυό, τρία δὲν ἔλεγε· μόνον ἔλεγεν ἕνα, δυο, ἕνα, δυο, ὡς ἐκεῖ ποῦ ξημέρωσε. Σὰν ἐξημέρωσε τοῦ δώσανε ἕναν αὐγότσοφλο και μπήκε μέσα και πήγε στην Μυτιλήνη.
Σὰν ἔφευγε ελεγε κιόλας· «Ἄρμεναυππιὰ κ᾿ ἐγὼ ᾿ς τὸν τόπο μου.» Ἀπο τη Μυτιλήνη, μιὰ χρονιὰ ποῦ δὲν έβγαλε τὸ χωριὸ ούτε στάλα λάδι, ἔστειλέ ὁ κατσικαντάρης μιὰ στάμνα.
Κατὰ τὴν Ἄνναν Ι. Βίου, ἐτῶν 90, ἐκ Καρδαμύλων.