Η Λάμια συνδέεται με τον Δράκο είτε λόγω συγγένειας είτε –πολύ συχνά– με τα δεσμά του γάμου. Μοιράζεται πλήρως μαζί του την ανθρωποφαγική της φύση και την παιδική της αφέλεια. Η λαιμαργία της έχει δώσει την αφορμή για τη γνωστή παροιμία: «Τρώει σαν Λάμια».
Παρά το μη δεσποσυνικό αυτό χαρακτηριστικό, κατάγεται από ευγενή γενιά και μπορεί να καυχιέται για την παρουσία της στις σελίδες της κλασικής γραμματείας — αν και, πρέπει να σημειωθεί, οι περιστάσεις στις οποίες εμφανίζεται δεν είναι ακριβώς αυτές που μια κυρία της τάξης της θα ήθελε να θυμάται...
Για παράδειγμα, το σκανδαλώδες επεισόδιο του «ὡς ἡ Λαμὶ᾽ ἁλοῦσ᾽ ἐπ' ἔργῳ» (Αριστοφ. Σφήκες 1177) φαίνεται πως ήταν ευρέως γνωστό στην Αθήνα του 422 π.Χ., και μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί τα γέλια και τις επευφημίες που θα προκάλεσε η αναφορά του ποιητή στη σκηνή.