Τά δωδεκάμερα έβγαιναν καί τά καρκατζέλια (καλικάντζαροι) και πείραζαν τους ανθρώπους. Οί καρκαντζέλοι οταν πρόκειται νά βγουν από τον κάτω κόσμο λέγαν μεταξύ τους: «Άντι νά παμι νά κουλιαντίσουμι. Τά παιδιά κουλέντσαν».
Αφου γύριζαν μέσα στό χωριό και μύριζαν πουθενά κρέας ανέβαιναν πάνω στό τζάκι. Φώναζαν άπ’ εκεί: «Πίτσι σύ, πίτσι γώ, κόμ’ τσιτσί καλύτερο-». ’Επειδή δέν τους απαντούσαν έφευγαν.
Κάποτε, λένε, ένας παππούς γυρνούσε μεσάνυχτα 'άπ’ τό μύλο. Από μακριά βλέπει τά καρκατζέλια. Γιά νά μή τόν πάρουν τυλίχτηκε μέ τό γιαμιπουρλούκι.
Τά καρκατζέλια ανέβηκαν πάνω στο αμάξι και άρχισαν νά πειράζουν τό γέρο γιά νά τόν κάνουν νά μιλήσει και νά του πάρουν τή φωνή. Τόν τσιμπούσαν κι έλεγαν: «Αυτό τσΐβάλ’ αυτό τσιβάλ’, αυτό τί έχ’ . .. (ακαθαρσίες)».
Ό γέρος όμως δέ μίλησε κι έτσι αναγκάστηκαν νά φύγουν.