Στον τόμο του 1925 των Ψυχικών Ερευνών δημοσιεύθηκε ένα περίεργο επεισόδιο τηλεπάθειας σχετικό με πτηνά, το οποίο όμως δεν αποκλείει και τη διόραση.
Η Μαρία Βελισσαρίου είχε ένα όμορφο αηδόνι, δώρο από τη Συρία, όπου εκτρέφουν αυτά τα πουλιά και τα εμπορεύονται. Η αγάπη της προς αυτό ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το φρόντιζε πάντοτε η ίδια. Όταν όμως αρρώστησε βαριά από τύφο, ήταν συνεχώς ανήσυχη επειδή την περιποίησή του είχαν αναλάβει άλλοι.
Κατά την ανάρρωσή της, ένα βράδυ είδε στον ύπνο της ότι το αηδόνι ήρθε και κάθισε στον ώμο της και εκεί κελάηδησε τόσο γλυκά, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ώστε έμεινε γοητευμένη.
Το πρωί διηγήθηκε το όνειρο στον σύζυγό της, ο οποίος όμως γέλασε με το γεγονός ότι η γυναίκα του έβλεπε το αγαπημένο της πουλί ακόμη και στον ύπνο της.
Λίγο αργότερα, όμως, προς μεγάλη έκπληξη και των δύο, η μαγείρισσα τους ανήγγειλε ότι το αηδόνι είχε βρεθεί νεκρό μέσα στο κλουβί του.
Στην περίπτωση αυτή, όπως είπαμε και παραπάνω, δεν είναι δυνατόν να αποκλειστεί και άλλη εξήγηση: ότι το Υποσυνείδητο της Βελισσαρίου —αφενός λόγω του ύπνου, κατά τη διάρκεια του οποίου υπερισχύει του Συνειδητού, και αφετέρου λόγω της εξασθένισης του οργανισμού της από τον τύφο— διαισθάνθηκε τον θάνατο του πουλιού και τον συμβόλισε με το αποχαιρετιστήριο κελάηδημά του.
Με αυτή την εξήγηση, δεν υπάρχει ανάγκη να καταφύγουμε σε τηλεπάθεια μεταξύ του αηδονιού και της κοιμωμένης.
Όπως όμως είδαμε σε προηγούμενο τεύχος, τα επεισόδια τηλεπάθειας μεταξύ ανθρώπων και ζώων είναι τόσο αποδεικτικά, ώστε το φαινόμενο αυτό να μπορεί να θεωρηθεί ως αδιαμφισβήτητο.