Μία φορά, μου έκανε νάκλι ένας άνθρωπος όπως ήσαν παγωμένοι δύο άνθρωποι στα ψηλότερα βουνά, όπου κατοικούν αγρίμια. Και εκαθίσαν την νύχτα με το φεγγάρι σε ένα διασέλι δια να κυνηγήσουν αγρίμια.
Και εκεί ακούσαν τραβάλιον πολύ, και εθάρρεψαν όπως να ήταν άνθρωποι δια να φορτώσουν χιόνι, δια να το πάνε στα Χανιά.
Κι απ' εσιμώσαν κοντύτερα, γρικούν βιολιά και λύρες και ρογκήσιμα παιγνίδια, και δεν είχαν ποτέ ακουσμένα τέτοια παιγνίδια. Δια ταύτα εγνώρισαν και αυτοί πως δεν ήταν άνθρωποι, αλλά ήταν δαιμονικό συνέδριο.
Και τους θωρούσαν και περνούσαν από κοντό διάστημα από εκεί που εκάθονταν, με ρογκώ ρογκής φορέματα, και άλλοι με ψαρά άρογα, άλλοι με ρογκήσιμα, και τους έδειξαν πως ήταν και γυναίκες και άνδρες, πεζοί και καβαλάροι, πλήθος πράμα.
Και οι άνδρες ήταν άσπροι ως τα περιστέρια, και οι γυναίκες πορφυρές και ωραίες, ως οι αχτίδες του ηλίου. Είδαν και εβαστούσαν ένα πράμα, όπως και βαστούν τον αποθαμένο νεκρό.
Μετά αποφάσισαν και αυτοί να τους βαρέσουν μια μπαρουθιά, απ' εμπρός περάσαν. Είχαν και ένα τραγούδι ακουσμένο, και έλεγαν: «Νύφην πάμε να πάρουμε, νύφην κύραν, απ' το Κρημνισμένο νύφη μοναχήν.»
Και αποφάσισαν και έπαιξαν μια μπαρουθιά. Δια ταύτα και αυτοί εφώναξαν, οι μπροστινοί, μια φωνή: «Τι είναι;» Και οι πίσω αποκρίθηκαν: «Τον γαμπρό μας εσκοτώσατε! Τον γαμπρό μας εσκοτώσατε!» Και έκλαιγαν και εφώναξαν και έφυγαν.