Ένας από το Ρωμήρι επήγε στο μύλο με στάρι και εγύριζε με το αλεύρι. Έβαλε στα δύο πλάγια του ζώου τα δύο σακιά με το αλεύρι και στη μέση έκατσε ο ίδιος.
Ένα ξωτικό είδε το βασταγούρι φορτωμένο, μα δεν είδε πισωκάπουλα το χωριάτη, και εθάμαζε και έλεγε: «Ε το ένα πλευρό, ε και το άλλο, ε και το απανωγόμι! Κι οπίσω θα 'ναι ο κερατάς!» Ενόμιζε το ξωτικό πως ο χωριάτης έμεινε οπίσω και το βασταγούρι επήγαινε μόνο του το χωρίο.
Εγύριζε πίσω το ξωτικό να βρει το χωριάτη, δεν τον έβλεπε, μπαταπήγαινε στο βασταγούρι και ξανάλεγε τα ίδια. Ο κακομοίρης ο χωριάτης, απ' το φόβο του που έβλεπε το ξωτικό και άκουγε τα λόγια, περισσότερο έσκυφτε.
Έφθασε έπειτα στο σπίτι. Το ξωτικό τότε εθύμωσε που εγελάστηκε και ήθελε να τον τσακώσει. Μα από τις φωνές εκατάλαβε η γυναίκα του πως τα ξωτικά τυραννούν τον άντρα της, εβγήκε με λιβάνι και άλλες θεότητες, και έτσι το ξωτικό έγινε μία φουκαρία και αρατίστηκε.