Όσοι είχαν κάνει πολλές αμαρτίες όσο ζούσαν, όταν πέθαιναν δεν έβρισκαν ανάπαυση. Αντίθετα, σηκώνονταν από τον τάφο και περιφέρονταν στα μέρη όπου συνήθιζαν να πηγαίνουν όσο ήταν ακόμα ζωντανοί.
Κάποιον τον είχαν δει να καβαλάει το άλογό του και να πηγαίνει στο χωράφι του, σαν να μην είχε πεθάνει ποτέ. Άλλον τον έβρισκαν κάθε βράδυ να κοιμάται στο ίδιο του το κρεβάτι, σαν να είχε επιστρέψει κανονικά στο σπίτι του. Ένας άλλος είχε συναντήσει έναν παλιό του φίλο στον δρόμο και τον είχε χαιρετήσει, σαν να ήταν εντελώς ζωντανός.
Για να προστατευτούν από τους βουρβουλάκους (νεκρούς που επιστρέφουν), πολλοί συνήθιζαν, πριν πέσουν για ύπνο το βράδυ, να χαράζουν μια πεντάλφα στην πόρτα τους. Πίστευαν ότι έτσι ο βουρβούλακας δεν μπορούσε να μπει μέσα στο σπίτι.
Κάποιες φορές, οι συγγενείς του νεκρού που είχε γίνει βουρβούλακας, αναγκάζονταν να τον ξεθάψουν. Τον πήγαιναν να τον ξαναθάψουν στο νησάκι του Μπάου, που βρίσκεται απέναντι από τη Μύκονο. Από εκεί, λένε, δεν μπορούσε να περάσει τη θάλασσα για να επιστρέψει στο νησί.
Ωστόσο, υπήρχαν περιπτώσεις που οι βουρβουλάκοι κατάφερναν να επιστρέψουν. Τότε, οι συγγενείς έπρεπε να τους πάνε ακόμη πιο μακριά. Κάποιον, μάλιστα, τον πήγαν και τον έθαψαν στη Σαντορίνη. Από τότε, ησύχασαν – δεν εμφανίστηκε ξανά.