Στο χωριό, ένας χωρικός βρέθηκε νεκρός στο χωράφι του. Τον έθαψαν, αλλά μετά από δύο μέρες, επέστρεψε από τον τάφο του. Τα βράδια, εμφανιζόταν στους δρόμους και τα σπίτια, ανακάτωνε τα πράγματα, έσβηνε τα φώτα και προκαλούσε αναστάτωση στους ανθρώπους.
Στην αρχή, οι χωριανοί δεν του έδιναν μεγάλη σημασία, αλλά όταν η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει, αποφάσισαν να του κάνουν πρώτα τα εννιάμερα και μετά να τον ξεθάψουν. Πράγματι, μετά από δέκα μέρες, τον ανέσυραν από τον τάφο και διαπίστωσαν ότι ήταν ακόμα ζεστός και το αίμα του ήταν κόκκινο. Του έβγαλαν την καρδιά και την έκαψαν στο περιγιάλι, νομίζοντας ότι έτσι θα ησυχάσουν.
Όμως, δεν ησύχασε. Αντίθετα, άρχισε να κάνει ακόμα χειρότερα. Χτυπούσε τους ανθρώπους τη νύχτα, έσπαγε πόρτες και παράθυρα, ξέσκιζε τα ρούχα τους, και άδειαζε τις στάμνες και τα κανάτια τους. Κανένα σπίτι δεν έμεινε ανέπαφο, και οι άνθρωποι φοβούνταν τόσο πολύ που έπαιρναν τα στρώματά τους και περνούσαν τη νύχτα στις ρούγες, μακριά από τα σπίτια τους.
Τελικά, οι χωριανοί αποφάσισαν να τον μεταφέρουν στο νησί του Αϊ-Γιωργιού. Εκεί, έβαλαν ξύλα, τα άλειψαν με πίσσα και τον έκαψαν. Από τότε, ησύχασαν για τα καλά.