Η νυχτερινή επίσκεψη που δέχεται ένας αγροφύλακας - Η τρομοκράτηση των κατοίκων
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 28 Αυγούστου (του ανταποκριτή μας) – Μυστήρια αναγγέλλονται από την περιφέρεια Λαγκαδά και συγκεκριμένα από το χωριό Μπόγια του Κολχικού.
Μυστήρια πρωτοφανή, σχεδόν απίστευτα, παρά όλες τις εύλογες εκδοχές τους. Δεν πρόκειται πλέον ούτε για φαντάσματα, ούτε για βρυκόλακες, ούτε για χωρικό μέντιουμ που εκδήλωσε ξαφνικά τηλεμαγνητικές ιδιότητες.
Και ο κ. Τανάγρας, υποθέτουμε, πως θα έρθει σε δύσκολη θέση για να καθορίσει ακριβώς περί τίνος πρόκειται, από την παρακάτω πιστή περιγραφή των παραδόξων, όπως την αφηγήθηκαν οι παθόντες χωρικοί.
Πρώτη εμφάνιση
Στη μακεδονική ύπαιθρο, αυτή την εποχή, οι περισσότεροι κάτοικοι κοιμούνται στο ύπαιθρο. Ενώ κατάκοποι οι εργάτες της γης αναπαύονται, κάποιος αγρυπνεί για την ασφάλεια αυτών και των κόπων τους: ο αγροφύλακας.
Στην περίπτωση αυτή αγροφύλακας ήταν και είναι ο Νικόλαος Καραμεγδάνης. Ήταν περίπου μεσονύκτιο μιας από τις τελευταίες νύχτες και ο αγροφύλακας, ξαπλωμένος στη ρίζα μιας ελιάς, «λαγοκοιμόταν», κατά τη κοινή έκφραση, όταν άκουσε ελαφρά βήματα πίσω του. Αρχικά νόμισε ότι επρόκειτο για νυχτερινό μικρό ζώο και, μισοσηκώνοντας το κορμί του, άκουγε τα βήματα να πλησιάζουν.
Παρατήρησε τότε ότι ο κρότος προερχόταν πίσω από μια πυκνή συστάδα βάτων. Λίγο ταραγμένος, ετοίμασε το όπλο του και δοκίμασε να σηκωθεί.
Μια σκιά χρυσαφένια
Αλλά έμεινε επί τόπου, διότι διέκρινε καθαρά να περνά πίσω από τη συστάδα μια σκιά ανθρώπινη, ψηλή, πελώρια, χρυσαφένια κάτω από το φως της σελήνης. Έπειτα η σκιά χάθηκε. Ο αγροφύλακας δίστασε να πιστέψει εκείνο που είδε.
Αμφίρροπος καθόταν ακόμη με το όπλο στο χέρι, μέχρι που ανατρίχιασε ξανά, ακούγοντας κρότο βημάτων. Δεν μπόρεσε να κρατήσει την κραυγή τρόμου και θαυμασμού.
Η ζωντανή μούμια
Μπροστά του στεκόταν, στο φως της σελήνης, μια μούμια που έκανε μορφασμούς.
Ο δυστυχής Καραμεγδάνης έμεινε παράλυτος από τον τρόμο. Με διεσταλμένα μάτια παρατηρούσε το τερατώδες ον, το οποίο ήταν τυλιγμένο σε ένα είδος κίτρινου σάβανου, είχε κεφαλή όμοια με του τσακαλιού, με μικρή κόμη και πρόσωπο χρυσαφένιο. Τα χέρια και τα πόδια της μούμιας ήταν σκοτεινά ερυθρά. Βαριά οσμή ανέδιδε αυτό το ανθρώπινο τέρας.
Η μούμια λαμβάνει το όπλο
Η μούμια έκανε ένα βήμα προς τον μισοπεθαμένο αγροφύλακα και, σκύβοντας, πήρε το όπλο του. Το περιεργάστηκε περίεργα και κατόπιν το άφησε να πέσει. Όταν δε θέλησε να σύρει και το νυχτερινό κάλυμμα του αγροφύλακα, εκείνος, μαζεύοντας τις δυνάμεις του, τινάχτηκε και άρχισε να τρέχει κραυγάζοντας:
— Βοήθεια, βοήθεια, μια μούμια ζωντανή!
Πίσω του ακούστηκε ένα γέλιο, όμοιο με σιγανό μουγκρητό…
Και αυτά μεν συνέβησαν εκείνη τη νύχτα. Ο αγροφύλακας, τρέχοντας με όλες του τις δυνάμεις και κραυγάζοντας, έπεσε ανάμεσα στους αγρότες Δημήτριο και Νικόλαο Μόσχο. Εκείνοι τον συνέφεραν και άκουσαν κατάπληκτοι τη διήγησή του.
Και οι τρεις τότε μετέβησαν ένοπλοι στον τόπο της εμφάνισης, αλλά δεν βρήκαν τίποτε άλλο από το όπλο και το κάλυμμα του αγροφύλακα. Η μούμια είχε εξαφανιστεί.
Την επόμενη όμως νύχτα, ενώ ο Δημήτριος Μόσχος και ένας φίλος του κοιμόντουσαν κοντά σε έναν βράχο, που ανήκε σε παλαιό μεταλλείο, ξύπνησαν από παράδοξο κρότο. Νόμισαν ότι κάποιος προσπαθούσε να σηκώσει βαριά πέτρα.
Σήκωσαν τα όπλα τους και, περίτρομοι, διέκριναν κάτω από τη δυνατή λάμψη της πανσελήνου τη ζωντανή μούμια, όπως ακριβώς την είχε περιγράψει ο αγροφύλακας, να βγαίνει από τη σκιά του βράχου, πελώρια, χρυσαφένια, μεγαλοπρεπής.
Πυροβολούν, ματαιώς
Σε μια στιγμή πυροβόλησαν το τέρας μία, δύο φορές. Μάταια. Η μούμια στάθηκε, αλλά δεν έπαθε το παραμικρό. Παρατηρούσε με κάποια έκπληξη, ανοίγοντας τα λαμπερά μάτια της, τους δύο αγρότες. Έπειτα ξεκίνησε και, παραμερίζοντας πυκνή συστάδα σχοινιών, έκανε πελώριο πήδημα και βρέθηκε ανάμεσα στους δύο χωρικούς.
Η στιγμή ήταν απερίγραπτη. Ο Δημήτριος Μόσχος και ο σύντροφός του, κινούμενοι πλέον από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, προσπάθησαν, κλείνοντας τα μάτια, να απωθήσουν το τέρας. Αλλά ένιωσαν τα σκληρά και σιδερένια δάκτυλα του άγριου φαινομένου στους λαιμούς τους. Τινάζονταν ολόκληροι από σπασμούς και ασφαλώς θα πάθαιναν καρδιά, αν το τέρας δεν τους άφηνε και, με γρήγορα βήματα, δεν χανόταν πίσω από τον βράχο.
Οι δύο χωρικοί, παίρνοντας θάρρος, το ακολούθησαν, αλλά δεν βρήκαν τίποτε, ούτε άκουσαν τίποτε μέχρι το πρωί.
Περί τίνος πρόκειται;
Όλα αυτά είναι γεγονότα που αναγγέλθηκαν με επιστολές και ομιλίες των χωρικών της περιφέρειας Κολχικού. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αξιοπιστία των αγαθών και γενναίων αγροτών, όπως και κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει ποιο μυστήριο πρόκειται να αποκαλυφθεί με αυτή την περίεργη εμφάνιση της ζωντανής μούμιας.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι πρόκειται για άγριο άνθρωπο.
Αυτό αποκλείεται, διότι το τέρας είναι τελείως ξυρισμένο και ντυμένο με σχεδόν καινούριο ύφασμα.
Άλλοι πάλι λένε ότι πιθανόν να πρόκειται για ανθρωποειδή πίθηκο. Γνωστό όμως είναι ότι τέτοιοι πίθηκοι δεν υπάρχουν στην Ελλάδα και γενικώς στην Ευρώπη, ούτε από το Κολχικό πέρασε ποτέ ιπποδρόμιο, ώστε να παραδεχθεί κανείς ότι κάποιος από τους πιθήκους του δραπέτευσε και περιπλανιέται.
Όλες οι αφηγήσεις και τα γεγονότα δείχνουν ότι πρόκειται για μούμια ανθρώπου ψηλού, νευρώδους, μεγαλοπρεπούς, που σκέπτεται και πράττει με πλήρη λογικότητα.
Τι συμβαίνει, τέλος πάντων;
Οι κάτοικοι του Κολχικού σκέπτονται να αποταθούν στον πρόεδρο της Εταιρείας των Ψυχικών Ερευνών και να τον παρακαλέσουν να έρθει αυτοπροσώπως και να εξετάσει το φαινόμενο. Ζήτησαν μάλιστα όπως τον πρόεδρο της Εταιρείας των Ψυχικών Ερευνών συνοδεύσει και η δρ. Δεληβοριά, η οποία θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα μέντιουμ.