Η προσπάθεια για ενιαία θεωρία Στη σημερινή επιστήμη όλες οι φυσικές δυνάμεις έχουν αλληλοσχετιστεί μεταξύ τους, και από την μία παράγουμε την άλλη με διάφορες μηχανές και μεθόδους. Από τον μαγνητισμό παράγουμε ηλεκτρισμό και αντίστροφα, από τη θερμότητα παράγουμε κίνηση-στροφορμή- ηλεκτρισμό, κ.λπ. Όλες λοιπόν οι δυνάμεις έχουν
κατηγοριοποιηθεί σε τέσσερις βασικές: "ασθενή πυρηνική', "ισχυρή πυρηνική' βαρύτητα '' και "ηλεκτρομαγνητισμό. Μόνο η μία απ αυτές, μένει φαινομενικά ανέγγιχτη . Η βαρύτητα. Από ό,τι γνωρίζαμε μέχρι τώρα, καμία άλλη δύναμη δεν προκύπτει από αυτήν, ούτε η ίδιο παράγεται ή επηρεάζεται από άλλες, δηλαδή τις πυρηνικές δυνάμεις ή την
ηλεκτρομαγνητική. Ένας από τους μεγάλους στόχους των επιστημόνων είναι να ενοποιήσοιjν όλες τις δυνάμεις κάτω από μία θεωρία, που να εξηγεί και να προβλέπει τη συμπεριφορά όλων των δυνάμεων και των φαινομένων που απορρέουν από αυτές. Κατ αυτό τον τρόπο οι επιστήμονες επιχειρούν να συμπεριλάβουν και τη βαρύτητα σε αυτή τη συνολική έκφραση των νόμων της φύσης, μιας και μόνο αυτή
έμενε ως τώρα απ έξω. Κάτι τέτοιο μέχρι τώρα δεν έχει επιτευχθεί ολοκληρωτικά. Ο Αλβέρτος Αίνστάιν, κατέστρωσε τις εξισώσεις για το "Ενοποιημένο Πεδίο, μα παρά τις πολλές μέχρι τώρα θεωρητικές εργασίες ενοποίησης, ούτε ο ίδιος ο Αϊνστάιν, ούτε οι υπόλοιποι κορυφαίοι φυσικοί που εργάστηκαν και εργάζονται σε αυτό το θέμα δεν κατέληξαν σε μοντέλα που επαληθεύονται από το πείραμα, έτσι ώστε να επιβεβαιωθεί η ορθότητά τους. Αν υπήρξε κάποια επιτυχία από τον πρωτοπόρο Μάξγουελ, οι εργασίες του φαίνεται ότι αγνοήθηκαν για πολλούς λόγους... Κατά συνέπεια, η βαρύτητα παραμένει ένας σχετικά παρθένος τομέας
έρευνας και νέων ανακαλύψεων. Ελληνική Αντιβαρύτητα ! Σήμερα υπάρχουν ανά τον κόσμο κάποιες επισtημονικές φωνές που κοινοποιούν την επιτυχία τους σε πειράματα
λέγχου της βαρύτητας με ηλεκτρομαγνητισμό και ενδεχομένως σε συνδυασμό του ηλεκτρομαγνητισμού με περιστροφή. Μία από αυτές - και μάλιστα από πιο αξιόλογες - είναι Ελληνική
φωνή! Διαβάζει κανείς στο περιοδικό "Infinite Energy " (Άπειρη Ενέργεια) .Η μέθοδος του Πονιγκλέινωφ δεν είναι η μόνη που
υπάρχει για τον έλεγχο της βαρύτητας. Από τον Οκτώβριο του 1994 έχει κατατεθεί, η μεταπτυχιακή ερευνητική εργασία για Master του Σταύρου Γ. Δημητρίου
στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, με τον σεμνό τίτλο "Φαινόμενα Ακτινοβολίας από Παλμορεύματα
Ειδικής Μορφής . Το περιεχόμενο της εργασίας αυτής όμως αναφέρεται σε κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι καταλαβαίνει κανείς από μόνο τον τίτλο. Ουσιαστικά, στην εργασία αυτή αναπτύσσεται μια ηλεκτρομαγνητική μέθοδος παραγωγής μηχανικής έλξης και άπωσης με χρήση, σχεδόν τυπικών , μεθόδων ραδιοσυχοτήτων. Και λέμε "σχεδόν τυπικών " γιατί μέχρι σήμερα κανείς δεν σκέφτηκε να ζυγίσει έναν πομπό ή μια συντονισμένη κεραία τη στιγμή που εκπέμπει και σε
στιγμή αδράνειας... Ο Σταύρος Δημητρίου όμως το σκέφτηκε και το έκανε! Και το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Αυτό όμως που είναι περισσότερο εντυπωσιακό σε σχέση με τη μέθοδο του Σ. Δημητρίου είναι ότι το αποτέλεσμά των μεθόδων που προτείνει είναι εύκολα παρατηρήσιμο ως έλξη ή άπωση στη μάζα ενός εκκρεμούς - για παράδειγμα - ή ως τοπική απώλεια βάρους
σε άλλες περιπτώσεις! Προσφάτως μάλιστα, τα πειράματά του Σ. Δημητρίου έχουν επαναληφθεί και από άλλους ικανούς ερευνητές του τομέα αυτού, όπως o John H . Στον δικτυακό τόπο http://jnaudin.free.fr/html/stvrfpend.htm του τελευταίου γίνεται εκτενής αναφορά σε αυτή την ελληνική προσπάθεια και γενικότερα στο http://jnaudin.free.fr/html/fepmenu.htm Η εργασία του Έλληνα ερευνητή και τα απίστευτα αποτελέσματα της Μεγάλη συζήτηση προέκυψε από τα πειράματα του Jean Louis Naudin για να επαληθεύσει και να επαυξήσει τελικά τα φαινόμενα απώλειας βάρους που έχουν παρατηρηθεί από τον Έλληνα καθηγητή Εφαρμογών του Τμήματος Ηλεκτρονικής του TEl Αθήνας, Σταύρο Δημητρίου και τα προφανή θετικά αποτελέσματά τους. Οι απώλειες βάρους που μετρήθηκαν πειραματικά ήταν από 1,9 % g. μέχρι 11% g, όπου g είναι η επιτάχυνση της βαρύτητας Ο Jean Louis Naudin, ακολουθώντας τις οδηγίες της θεωρίας του Έλληνα επιστήμονα που ήδη είχε εκτελέσει τα πειράματα αυτά, κρέμασε σαν εκκρεμές την ειδική συσκευή και παρατήρησε μεταβολές στο βάρος της! Οι μεταβολές βάρους παρατηρήθηκαν από τις αλλαγές περιόδου της μηχανικής ταλάντωσης της συσκευής, όταν αυτή είχε αναρτηθεί, όπως είπαμε,
ως μηχανικό εκκρεμές. Ο Δρ. Eugene Mallove του περιοδικού Infinite Energy
επανέλαβε το βασικό πείραμα προσεκτικά με μια ηλεκτρονική ζυγαριά μεγάλης ακριβείας, χρησιμοποιώντας έναν μικροπομπό συχνότητας FM (ταλαντωτή στα 100MHz), με συντονισμένη κεραία. Η συσκευή
του Σ. Δημητρίου ζυγίζει 17,9 gr. Οταν τροφοδοτηθεί από μπαταρία 9V χάνει συστηματικά από 0,7 έως 1,1 gr! Μένει να αποκλειστεί η μηδαμινή πιθανότητα παρεμβολών του εκπεμπόμενου σήματος στα ηλεκτρονικά του ζυγού, για τις οποίες πάντως είχε ληφθεί πρόνοια στην
εκτέλεση των πειραμάτων. Αντίστοιχα πειράματα παρουσιάστηκαν από τον Σταύρο Δημητρίου στο Πρώτο Συνέδριο Προωθητικής Χωρίς Προωθητική Ύλη,
Πανεπιστήμιο του Sussex (Brighton, UK, 20- 22 Ιανουαρίου 2001, http://www.workshop.cwc.net
Οι βασικές γραμμές της έρευνάς του έχουν παρουσιαστεί επίσης, στην Πρώτη Διάλεξη του Project Greenglow
http://www.greenglow.co.uk )στο Πανεπιστήμιο του Lancaster, στις 3/9/1998, όπου ήταν επίσημος προσκεκλημένος ομιλητής της British Aerospace, μαζί με τον επίσης Έλληνα μαθηματικό Δρ. Κωνσταντίνο Κυρίτση! Να τονίσουμε εδώ ότι η σεμνότης του Έλληνα ερευνητή αλλά και "άλλοι" λόγοι, τον απέτρεπαν έως τώρα από την ευρεία
δημοσιοποίηση της ανακάλυψής του . Ούτε λίγο ούτε πολύ λοιπόν - μαζί με ελάχιστους άλλους ανά τον κόσμο - και κάποιος δικός μας άνθρωπος, κοντά μας, στη χώρα μας, έχει εφεύρει μέθοδο που εξασθενεί τη βαρύτητα κατά βούληση και παράγει μηχανικές κατευθυντικές δυνάμεις κατά βούληση! Κάνει ένα αντικείμενο να να χάνει βάρος, χωρίς να του αφαιρεί ύλη! Επίσης να υποστεί οριζόντια, για παράδειγμα, ώθηση, χωρίς κινούμενα μηχανικά μέρη (έλικες,σφονδυλους κ.λπ.), μόνο με τη χρήση ηλεκτρικής
ενέργειας! Έχει συνεπώς προσεγγίσει ένα νέο φυσικό φαινόμενα, που - επιτέλους - συνδέει πειραματικά τη βαρύτητα με τον ηλεκτρομαγνητησμό! Είναι μία πολλά υποσχόμενη ανακάλυψη που μπορεί να
βρει όλων των ειδών τις εφαρμογές. Εκτός των άλλων όμως αγγίζει και το μεγάλο μυστικό της κίνησης των Α.Τ.ΙΑ. Η βασική ιδέα που προκύπτει και από τη μαθηματική ανάλυση, είναι ότι έντονο μεταβαλλόμενα ηλεκτρικά ρεύματα ειδικής κυματομορφής, συμπεριφέρονται ως μάζα που κινείται ή και επιταχύνεται, ανάλογα με την γεωμετρία της διάταξης και της
εφαρμογής. Με άλλα λόγια σ' αυτή τη μεταβολή βάρους παίζει καθοριστικό ρόλο και το σχήμα του αντικειμένου ! Έτσι λοιπόν, χρησιμοποιώντας ένα συντονισμένο κύκλωμα (δηλαδή μία διάταξη πηνίου πυκνωτού που δονείται ηλεκτρικά σε μία συχνότητα) και διεγείροντάς το στην ιδιοσυχνότητά του - όπως περίπου γίνεται με ένα διαπασών αν το κτυπήσουμε - η Γη μας ή ένα άλλο υλικό σώμα που είναι δίπλα του, "βλέπει' αυτή τη διάταξη ως "κινούμενη " ή "επιταχυνομενη" μάζα κατά περίπτωση, και εμφανίζονται μεταξύ των δύο σωμάτων (γης και διάταξης) δυνάμεις, που μοιάζουν με τις βαρ
υτικές! Πάλι το σχήμα και η γεωμετρία της διάταξης έχει βασικό ρόλο, όπως ακριβώς το αντηχείο της κιθάρας παράγει ήχο ανάλογα με το σχήμα του. Στη βασική έκδοση του πειράματος υπάρχει μία "φουρκέτα" από βερνικωμένο χάλκινο καλώδιο πάχους 3-4 χιλιοστών (mm), που ενεργεί ως "βραχυκυκλωμένη" γραμμή μεταφοράς μήκους κύματος λ/4 . Δηλαδή χρειαζόμαστε μια κεραία που να έχει φυσικό
ος τα 1/4 του μηκους του κύματος που αυτή πρόκειται να εκπέμψει . Τότε επιτυγχάνουμε μεγιστοποίηση της έντασης του ρεύματος συντονισμού. Το βασικό κύκλωμα του ταλαντωτή-πομπού συντονίζει αυτόματα στην ιδιοσυχνότητα ταλαντώσεων της προαναφερόμενης γραμμής Ν4 και προκαλεί μέγιστο ρεύμα ραδιοσυχνότητας στην καμπή της γραμμής λ/4, δηλαδή στην καμπύλη της φουρκέτας. Η συχνότητα λειτουργίας ήταν στην περίπτωση του βασικού πειράματος περίπου 100 MHz, αλλά αυτή η
τιμή της δεν είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Το ισχυρό ρε ύμα που έτσι δημιουργήσαμε, δημιουργεί με τη σειρά του - σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη θεωρία που καλύπτει την ερευνητική εργασία του Σ. Δημητρίου κατάσταση φυγοκεντρισής ως προς τη Γη, υπό τον όρο ότι το αναπτυσσόμενο ρεύμα είναι οριζόντιο, τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μήκος της διαδρομής του. Γι' αυτό στη βελτιωμένη έκδοση της ο ερευνητής έχει τα άκρα των γραμμών,
να είναι παράλληλα προς την επιφάνεια της Γης και να έχει μεγαλύτερη απόδοση. Πολλές τέτοιες "γραμμές λ/4 ", τοποθετημένες ακτινικά σε έναν κεντρικό δίσκο διεγειρόμενες συγχρόνως παρουσιάζουν ενισχυμένο το φαινόμενο. (Αυτό άλλωστε συνηγηρεί και στο δισκοειδές σχήμα που έχουν πολλά Άγνωστα Ιπτάμενα Αντικείμενα που μοιάζουν να κινούνται αψηφώντας
τους νόμους της βαρύτητας). Όταν αναρτήσουμε τη διάταξη από ένα νήμα και τη θέσουμε σε ελεύθερη φυσική ταλάντωση σαν εκκρεμές ο χρόνος που χρειάζεται για μία τέτοια ταλάντωση μεταβάλλεται όταν το ηλεκτρονικό κύκλωμα της όλης διάταξης τροφοδοτηθεί
με ρεύμα! Είναι γνωστό ότι η περίοδος ταλάντωσης ενός φυσικού εκκρεμούς είναι ανάλογη προς την τετραγωνική ρίζα του μήκους του νήματός του και αντιστρόφως ανάλογη προς την επιτάχυνσης της βαρύτητας στην περιοχή του. Επειδή όταν διοχετεύουμε ρεύμα στη συσκευή, φυσικά ο τόπος και το μήκος του νήματος παραμένουν σταθερά, αλλά εμείς παρατηρούμε αλλαγή στον χρόνο ταλάντωσης, συμπεραίνουμε ότι αλλάζει το πεδίο βαρύτητας (η ταλάντωση ενός εκκρεμούς είναι ανεξάρτητη του
βάρους του). Στο εργαστήριό του, υπάρχουν πολλά "μοντέλα" αντιβαρυτικών συκευών. Ενα από τα εντυπωσιακότερα έχει το σχήμα κυκλικού
τομέα, ή τριγωνικού ΑΤΙΑ αν θέλετε! Αποτελείται από βακελίτη με επικάλυψη χαλκού και από τις δύο επιφάνειες. Στο καμπύλο και φαρδύ άκρο, ενώνουμε και κολλάμε τις δύο
επιφάνειες μεταξύ τους όσο καλύτερα γίνεται. Στη γωνία της συσκευής (στενό-μυτερό άκρο) συνδέουμε τον μικροπομπό . Αναρτούμε από σχοινιά τη διάταξη, ή την τοποθετούμε σε ευαίσθητη
ισορροπία. Και όπως μας λέει ο ίδιος ο κ. Δημητρίου: Πρόκειται για μια γραμμή μεταφοράς Λ/4 στα VHF. Το καμπύλο άκρο της είναι βραχυκυκλωμένο. Λόγω τού, βαθμιαία αυξανόμενου, πλάτους τής κατασκευής και πάντα με σταθερά πάχος, μειώνεται προοδευτικά η σύνθετη αντίστασή της και αυξάνεται αντίστοιχα το ρεύμα συντονισμού, το οποίο κοντά στο καμπύλο
και φαρδύ άκρο της γίνεται πολύ μεγάλο. Αυτό έχει ως επακόλουθο την ; ελάφρυνση του τμήματος της συσκευής (που διαρρέεται από ισχυρότατο ρεύμα) κοντά στο καμπύλο άκρο! Το αποτέλεσμα είναι ότι το κέντρο βάρους της γραμμής μεταφοράς μετατοπίζεται, μετακινούμενο προς το στενό τμήμα της, το οποίο διαρρέεται από κατά πολύ ασθενέστερο ρεύμα (βασική θεωρία
συντονισμένων γραμμών μεταφοράς). Κατόπιν αυτού, παρατηρείται μικρή κλίση της γραμμής μεταφοράς προς τα πίσω και υπερύψωση του καμπύλου
χείλους της συσκευής. Οι ιπτάμενοι δίσκοι αντιβαρυτητας A) Επίπεδου πυκνωτή. Μία άλλη έκδοση αντιβαρυτικής συσκευής που είδαμε στο εργαστήριο του
Δημητρίου ήταν επιφάνειες βακελίrη με επίστρωση χαλκού διπλής όψεως, οι οποίες έχουν το σχήμα κύκλου. Αυτή τη διάταξη την ισορροπεί με αντίβαρο ποσότητα άμμου, σε ένα ξύλινο ζυγό, όπως φαίνεται στη σχετική φωτογραφία. Ο βραχίονας του ξύλινου ζυγού στερεώνεται σε νοβοπανόβιδας (Που δεν μαγνητίζονται) και δεν υπάρχει πουθενά χρήση μαγνητικού υλικού (π.χ. σιδήρου) και στοχεύει στη δημιουργία μιας ζυγαριάς ανεπηρέαστης από κάθε ηλεκτρομαγνητική παρεμβολή και με μεγάλη ευαισθησία. Η τροφοδοσία των πειραμάτων γίνεται μέσω επαφών που ταυτίζονται με τον άξονα στροφής της ζυγαριάς, για την αποφυγή ροπών αντίστασης από
το καλώδια τροφοδοσίας. Οι δύο επιφάνειες του δίσκου από βακελίτη δεν συνδέονται μεταξύ τους. Αποτελούν έναν πυκνωτή με παράλληλους οπλισμούς, που όταν φορτίσετε αναπτύσσει φορτια στις δύο επίπεδες πλάκες του, σύμφωνα με τα γνωστά. Οταν η κυματομορφή που επιβάλλεται στον πυκνωτή προκαλέσει σ' αυτόν την εμφάνιση φορτίων - που μεταβάλλονται ανόμοια κατά το θετικό και αρνητικό τμήμα της κυματομορφής - εμφανίζεται ένα παλμικό πεδίο επιτάχυνσης, κάθετο προς
τις πλάκες του πυκνωτή. Αν οι πλάκες του πυκνωτή έχουν σημαντική μάζα (χοντρές πλάκες), αυτό το παλμικό πεδίο επιτάχυνσης προκαλεί την εμφάνιση αντίστοιχης μεγάλης δύναμης επ αυτών, σύμφωνα με το Νόμο του Νεύτωνα (που λέει ότι η μαγαλύτερη μάζα ασκει' μεγαλύτερη έλξη). Λόγω αδρανείας των πλακών, η ανατπυσσόμενη παλμική δύναμη
μετατρέπεται σε συνεχή ώση, όπως π.χ. συμβαίνει με τη δράση των πιστονιών πάνω στον σφόνδυλο μιας βενζινομηχανής αυτοκινήτου ή μοτοσικλέτας. Τότε - με την εφαρμογή αυτής της ώσης - ο δίσκος ανεβαίνει ή κατεβαίνει, ανάλογα με το προς τα πού παράγεται η ώση και ο ζυγός αποκλίνει από την ισορροπία
B) Φακοειδής δίσκος Μια βελτιωμένη διάταξη που μοιάζει να συνδυάζει όλα τα προηγούμενα, είναι αυτή που μοιάζει με φακοειδή δίσκο ή τέλειο σχήμα
ΑΤΙΑ. Σ αυτή την περίπτωση ο ερευνητής, αντί για πολλές φουρκέτες τοποθετημένες ακτινικά γύρω από ένα κέντρο, κάλυψε όλο το χώρο της
κατασκευής με μία συνεχή μάζα μετάλλου. Ετσι πετυχαίνει μικρότερη αντίσταση αγωγού, άρα πολύ ισχυρότερα ρεύματα πού με τη σειρά τους δημιουργούν έντονες
απώλειες βάρους. Τεράστια ρεύματα δηλαδή, που θα προξενούν καθολική απώλεια βάρους ,μάλιστα, αν αντί να δώσουμε ένα ποσό ενέργειας που θα εξουδετερώσει ,τη βαρύτητα, δώσουμε πολύ μεγαλύτερο, τότε θα έχουμε και αναστροφή της βαρύτητας - άρα ταχύτατη απομάκρυνσή του φακοειδούς δίσκου από ένα μαζικό αντικείμενο, όπως π.χ. η
Πρώτη αφορμή και ευχαριστίες Και αν αναρωτιόμαστε από πού πήρε το ερέθισμα ένας θετικός επισήμων, να ασχοληθεί με ένα τόσο λεπτό - σχεδόν απαγορευμένο - θέμα, ας δούμε τι λέει ο ίδιος '' Διαβάζοντας το 1982 το βιβλίο του Donald Keyhoe "H αληθινή ιστορία των ΑΤΙΑ, διαπίστωσα πως κάποιες από τις περιγραφές του για τη συμπεριφορά των ΑΤΙΑ περιείχαν τμήματα που εύκολα μπορούσαν να αντιστοιχηθούν με γνώσεις από τη φυσική και την ηλεκτρονική. Κάποια στιγμή οδηγήθηκα στην απορία, γιατί' η μέτρηση της έντασης ενός ηλεκτρικού πεδίου με ένα ηλεκτρόμετρο δειχνει μεταβολή, όταν αλλάξει η ποσότητα του ηλεκτρικού φορτίου, είτε η απόσταση του ηλεκτρόμετρου από αυτό. Συνδυάζοντας όλες αυτές τις σκέψεις, μαζί με αναρίθμητες προσπάθειες μιας κατ' αρχήν μαθηματικής διατύπωσης όλων αυτών, έφτασα σε αυτό που σήμερα αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο του Master που απέκτησα από το Πανεπιστήμιο του Manchester, με επιβλέποντα καθηγητή τον Dr. David. King, έναν ιδιαίτερα οξυδερκή, προοδευτικό επιστήμονα και εξαιρετικό άνθρωπο. Θα ήθελα να ευχαριστήσω το TEl Αθήνας γενικά γιατί από το 1995 και μετά, όταν επέστρεψα από την Αγγλία, όπου έκανα το Master, υποστήριξαν την όλη ερευνητική προσπάθεια οικονομικά, καλύπτοντας τόσο τα έξοδα ταξιδιών στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και σε ορισμένα συνέδρια, όσο και έξοδα συσκευών και αναλωσίμων. Επίσης, αρκετοί φοιτητές ανέλαβαν μικρά κομμάτια της όλης εργασίας για επί μέρους επαληθεύσεις και τους ευχαριστώ ιδιαίτερα. Ξεχωρίζει ιδιαίτερα η ηθική υποστήριξη των καθηγητών/συναδέλφων Δρ. Β.Κωτσάκη. Ελπίζω πως η προβολή του TEl μέσω του έργου μου διεθνώς,
ανταμείβει τη δική τους υποστήριξη. Εξαίρετη επίσης ήταν η συμβολή του Δρ. Π. Σ. του TEl Πειραιώς στη λήψη των αρχικών πειραματικών μετρήσεων, σε μια εποχή που η όλη προσπάθεια
αντιμετωπιζόταν με καταφανή δυσπιστία. Τον 19ο και τον 20ο αιώνα υπήρξαν εφευρέτες που έκαναν αντικείμενα να αιωρούνται κατά βούληση. Με ήχο (John Kelly) και με ηλεκτροστατικά πεδία (Τ. Τ. Brown) Ο Μπράουν φόρτιζε πυκνωτές με εκατοντάδες χιλιάδες βόλτς (V) και παρατήρησε να αναπτύσσεται μια μυστηριώδης δύναμη πρός την κατεύθυνση της θετικής πλάκας οπλισμού του
πυκνωτή. Ο ίδιος ο μεγάλος Νικόλας Τέσλα, γύρω στα 1925, εργαζόταν μυστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν ήθελε να αποκαλύψει τίποτε πριν έχει στα χέρια του ένα ολοκληρωμένο όχημα, που πετώντας ο ίδιος μαζί του, θα εντυπωσίαζε τα πλήθη σε τέτοιο βαθμό, που θα εξανάγκαζε την αμερικανική κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει ή τουλάχιστον να μην
εξαφανίσει την εφεύρεσή του. Ανησυχούσε μη συμβεί ό,τι συνέβει με άλλες εφευρέσεις του, που ενώ τις κατοχύρωσε, κανείς δεν τις αγόρασε και
κανείς δεν τις χρηματοδότησε. Μα μόλις πέρασαν 20 χρόνια και έληξε η ισχύς της "πατέντας', άρχισε να γίνεται ευρεία χρήση των μεθόδων που περιέγραφε, από την βιομηχανία, χωρίς ποτέ ο ίδιος να επωφεληθεί το ελάχιστο από αυτές. Ηταν η εποχή που ο Τέσλα χρειαζόταν πολλά χρήματα για να συνεχίσει, μια και ο χρηματοδότης του, του είχε κλείσει την παροχή τους. Ο συγγραφέας του βιβλίου Pentagon's Aliens, αναφέρει ότι ο Τέσλα είχε κατασκευάσει τελικά ένα μικρό παραλληλεπίπεδο όχημα σε μέγεθος σκάφανδρου, που αθόρυβα και χωρίς κινούμενο μέρη, πετούσε! Οι πηγές αναφέρουν ότι ο Τέσλα έκανε νυκτερινές πτήσεις στον ουρανό της Νέας Υόρκης, βγαίνοντας με το όχημά του από το παράθυρο του ξενοδοχείου του! Ήθελε να δοκιμάσει τη μέθοδο της αντιβαρύτητας, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Όμως τελικά όλο και κάποια μάτια απο τα εκατομμύρια της Νέας Υόρκης θα είδαν την περίεργη μαύρη σκιά να πλανάται
στον ουρανό. Από τις εργασίες του Τέσλα και του Μπράουν δεν βγήκε τίποτα στο προσκήνιο και κατέληξε να μην είναι ευρέως γνωστό στην ακαδημαίκή κοινότητα ούτε καν το φαινόμενο
Bifield Brown που φέρει το όνομά του. θέματα που ασχολήθηκαν είναι τεράστιας στρατηγικής, κοινωνικής, οικονομικής σημασίας και γι' αυτό αποσιωπήθηκαν. Την ίδια κατάληξη είχαν και οι έρευνες
των Γερμανών προς αυτή την κατεύθυνση. Οι Γερμανοί επιστήμονες λέγεται ότι είχαν πετύχει ουσιαστικά ουσιαστικά αποτελέσματα τα οποία πέρασαν όλα στο δυτικό στρατόπεδο με τη
λήξη του πολέμου και αποσιωπήθηκαν. Σε πάρα πολλές θεάσεις ΑΤΙΑ περιγράφεται μια πρασινωπή ομίχλη να καλύπτει τα οχήματα. Το ότι η British Aerospace στον διαδικτυακό της τόπο που συγκεντρώνει εργασίες για την αντιβαραρητητα έδωσε το όνομα "πράσινη λάμψη" (greenglow project),
Γ. Κασιματης . Περισσότερα στο Τρίτο Μάτι .Τευ /94 2001 -Σε18/19/20/21/22/23. Το άρθρο αναδημοσιεύετε στο HUFORC κατόπιν αδείας του περιοδικού Τρίτο Μάτι Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιοδήποτε τρόπον ηλεκτρονικό η έντυπο χωρίς την άδεια της σύνταξης /εκδότη .Νόμος πνευματικής ιδιοκτησίας .Άρθρο 66 Ν.2121/93 http://users.forthnet.gr/ath/hwebs1/ http://www.huforc