στην καταστροφή ενός παλιού κόσμου. Πρόκειται ίσως, για μια πολύ σοβαρή ένδειξη πως τελικά οι μύθοι (ή τουλάχιστον αυτό που εμείς εννοούμε με τη λέξη
μύθος) μπορεί να βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, που αλλοιώνονται σταδιακά, καθώς μεταφέρονται μέσα στο Χρόνο από στόμα σε στόμα. Κάτι τέτοιο Θα εξηγούσε το γεγονός ότι οι μύθοι μέσα στο πέρασμα του χρόνου χάνουν την επαφή τους με το πραγματικό συμβάν που θέλουν να διηγηθούν αρχικά. Φαίνεται λοιπόν πως μια μεγάλη Καταστροφή που συνοδεύτηκε και από το γνωστό μας πια
κατακλυσμό, κατέστρεψε κάποτε ένα μεγάλο κομμάτι ενός αρχαίου, άγνωστου κόσμου. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο κόσμος αυτός δεν ήταν άλλος από το νησί πέρα από τη θάλασσα, τη θρυλική Ατλαντίδα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα πάντως, το τέλος της
Ατλαντίδος αποφασίστηκε από τους Θεούς εξαιτίας της πλεονεξίας και της αρρωστημένης φιλοδοξίας της. Ο ίδιος ο Δίας συγκάλεσε το συμβούλιο των Θεών στο κέντρο του σύμπαντος
και τους εξέθεσε το πρόβλημα. οι πληροφορίες μας σταματούν εδώ, αλλά ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος γράφει αργότερα, συνεχίζοντας το ατέλειωτο Χρονικό του Πλάτωνα: Υπήρχε κάποτε τόση "Προστυχιά" πάνω στη γη, που η Δικαιοσύνη πέταξε στους ουρανούς και ο βασιλιάς των Θεών αποφάσισε να δώσει ένα τέλος στην ανθρώπινη φυλή... Ο θυμός του Δία δεν περιορίστηκε στην περιοχή του, στον ουρανό. Ο
Ποσειδώνας, ο αδερφός της γαλάζιας Θάλασσας, έστειλε τα κύματα για να τον βοηθήσουν. Ο Ποσειδώνας χτύπησε τη γη με την τρίαινά του και η γη αναρίγησε και σείστηκε... Σε λίγο δε
μπορούσες να ξεχωρίσεις την ξηρά από τη θάλασσα. Κάτω από τα νερά, οι νύμφες της Θάλασσας, οι Νηρηίδες, έβλεπαν με θαυμασμό τα δάση, τα σπίτια και τις πόλεις. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι χάθηκαν από τα νερά, κι όσοι ξέφυγαν, πέθαναν από πείνα, καθώς δεν είχαν τρόφιμα Μας είναι σχεδόν αδύνατον να φανταστούμε τις γεωλογικές αναστατώσεις και καταστροφές που βύθισαν την Ατλαντίδα. Η λαϊκή παράδοση και τα ιερά γραπτά πολλών φυλών απεικονίζουν με
δραματικούς τόνους τον κατακλυσμό. Το αρχαίο σουμεριακό έπος Γκιλ γκαμές,
ανακαλύφθηκε το 1914 στην αρχαία βαβυλωνιακή πόλη Νιππούρ γραμμένο πάνω σε πήλινες πινακίδες, περιέχει λεπτομερή αναφορά του Κατακλυσμού και η
Βίβλος φαίνεται να αναπαράγει το ίδιο αυτό γεγονός με την ιστορία της κιβωτού του Νώε. Τα μυστικά Χρονικά των ιερέων της Σαιδας αναφέρουν πως υπήρξαν στην πραγματικότητα τρεις μεγάλοι κατακλυσμοί, πράγμα
που μας φέρνει μπροστά σε ένα ακόμα αναπάντητο ερώτημα, για το οποίο δεν μπορούμε να επιχειρηματολογήσουμε αφού δεν υπάρχουν αρκετές ενδείξεις γι αυτό. Από τις αρχαίες πηγές όμως μαθαίνουμε πως ο Νου, ο θεός των νερών συμβούλεψε το γιο του Ρα, το θεό του ήλιου, να καταστρέψει εντελώς το ανθρώπινο γένος, όταν
τα έθνη Θα επαναστατούσαν ενάντια στους θεούς. Υποθέτουμε πως η καταστροφή Θα ερχόταν με τη μορφή ενός μεγάλου κατακλυσμού. Ακόμη, ένας πάπυρος ηλικίας 3.000 ετών της
δωδέκατης δυναστείας, που σώζεται στο Μουσείο Ερμιτάζ του Λένινγκραντ, αναφέρει το "Νησί του Ερπετού_ και περιέχει την εξής μυστηριώδη παράγραφο: "Αφού φύγεις απ το νησί μου, δεν Θα το ξαναβρεiς γιατί αυτό το μέρος
εξαφανιστεί κάτω από τα κύματα
Και οι αναφορές συνεχίζονται. Ο Λουκιανός πριν από 1800 χρόνια κατέγραψε μια αξιόλογη ιστορία που μας διαφωτίζει για το πόσο ισχυρές ήταν οι παραδόσεις για το Μεγάλο Κατακλυσμό
στην αρχαιότητα.. Ενας από τους μύθους των Βουσμάνων λεει ότι υπήρξε ένα απέραντο νησί στα δυτικά της Αφρικής, αλλά αργότερα βυθίστηκε. Παρόμοιες παραδόσεις συναντούμε όμως
και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Σ ένα χειρόγραφο των Μάγια, λέει για παράδειγμα πως "ο ουρανός πλησίασε τη γη και όλα χάθηκαν μέσα σε μια μέρα" . Οι παραδόσεις από το Τσιλάμ
Μπάλαμ στο Γιουκατάν βεβαιώνουν πως την πατρίδα των Μάγια την κατάπιε η θάλασσα ανάμεσα σε σεισμούς και ηφαιστειακές εκρήξεις, σε μια πολύ μακρινή εποχή. Μια φυλή λευκών(!)
Ινδιάνων, οι Παρία, που ζούσαν στη Βενεζουέλα σε ένα Χωριό που το ονόμαζαν Ατλάν, είχαν μια παράδοση για μια συμφορά που κατέστρεψε τη χώρα τους, ένα μεγάλο νησί στον
ωκεανό. Σύμφωνα με τις έρευνες του αρχαιολόγου και ζωολόγου, Μάνσον Βάλεντιν, οι σύγχρονοι απόγονοι των Μάγια στο Γιουκατάν υποστηρίζουν πως: "δεν έχουν καμία σχέση με τις πέτρινες σκαλιστές αναπαραστάσεις προσώπων, ανθρώπων, ζώων, θεών κ.λπ., που βρέθηκαν στα σπηλαία του Λολτούν, οι οποίες έγιναν από τους "πρώτους κατοίκους
του Γιουκατάν. Η μνήμη του κατακλυσμού της Ατλαντίδας μπορεί είναι ακόμα ζωντανή μέσα στους μύθους, αλλά απ ότι φαίνεται δεν αποτελεί τη μοναδική πιθανότητα μιας τόσο μεγάλης καταστροφής. Οι Ινδιάνοι Κουιτσέ της Γουατεμάλας θυμούνται τη μαύρη βροχή που έπεσε από τον ουρανό την ώ- pa που ένας σεισμός κατέστρεψε τα σπίτια και
τις σπηλιές τους. Οι θρύλοι των Κουίτσε επιβεβαιώνονται από τους θρύλους των Ινδιάνων του Αμαζονίου, που αναφέρουν πως μετά από μια τρομακτική έκρηξη ο κόσμος βυθίστηκε στο σκοτάδι. Τί μπορεί να εννοούσαν άραγε οι φυλές αυτές με το μια τρομακτική καταστροφή
Σύμφωνα με την άποψη του Ρώσου Ν. Σ. Βέτσινκιν είναι πολύ πιθανό η καταστροφή να ήταν αποτέλεσμα της πτώσης κάποιου μεγάλου μετεωρίτη στη Γη. Η απάντηση που δίνει ο Ρώσος καθηγητής επιχειρεί να λύσει το αίνιγμα της Ατλαντίδας: "Η πτώση ενός γιγάντιου μετεωρίτη ήταν
η αιτία της καταστροφής της Ατλαντίδας. Συγκρούσεις γιγάντιων μετεωριτών φαίνονται Καθαρά στην επιφάνεια της Σελήνης. Υπάρχουν
κρατήρες διαμέτρου διακοσίων χιλιομέτρων, ενώ στη Γη έχουν πλάτος μόνο τρία χιλιόμετρα. Πέφτοντας στη Θάλασσα, οι γιγάντιοι μετεωρίτες προκάλεσαν παλιρροϊκά κύματα που σάρωσαν όχι μόνο το βασίλειο των φυτών και των ζώων, αλλά και βουνά και λόφους επίσης .Η Θεωρία της καταστροφής της Ατλαντίδος από
την πτώση ενός τεράστιου μετεωρίτη δε Θα πρέπει να μας ξενίζει και τόσο πολύ. Πρόκειται για μια θεωρία που δεν εντάσσεται στο πλαίσιο της επιστημονικής φαντασίας,
.Η αστρονομική πιθανότητα. είναι μεγάλη θυμηθείτε μόνο πως ο πλανήτης μας απέφυγε μια παρόμοια σύγκρουση μ' έναν πλανητοειδή τον
Οκτώβριο του 1937 για πεντέμισι μόνο ώρες. Ακόμα κι αν η Ατλαντίδα δεν καταστράφηκε άμεσα από την πτώση ενός μετεωρίτη, αυτό Θα μπορούσε να συμβεί έμμεσα.. Οποιαδήποτε συντριβή ενός μετεωρίτη στην επιφάνεια της Γης Θα μπορούσε vci προκαλέσει τεράστια παλιρροϊκό κύματα τέτοιας έντασης που Θα μπορούσαν να
καταστρέφουν την αρχαία αυτή ήπειρο. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν κι άλλες θεωρίες νια την εξαφάνιση της Ατλαντίδας που έχουν προταθεί
κατά καιρούς. Τα αρχαία κινέζικα χρονικά αναφέρουν μια εποχή που ο ουρανός άρχισε ξαφνικά να πέφτει προς το βόρεια ο'Ηλιος, η Σελήνη και τ' άστρα άλλαξαν τροχιές και η Γη κλονίστηκε . Πρόκειται για έναν αποκαλυπτικό υπαινιγμό νια την ταλάντευση της Γης, που αποτελεί τη μοναδική εξήγηση των φαινομένων αυτών
Υπάρχουν επίσης δυο αινιγματικοί αστρονομικοί χάρτες που βρέθηκαν στην οροφή του τάφου του Σενμούθ, αρχιτέκτονα της βασίλισσας Χατσεπσούτ, που ο ένας απεικονίζει το σημεία του ορίζοντα σε σωστή διάταξη, ενώ ο άλλος τα απεικονίζει αντεστραμμένα, σαν να είχε υποστεί κλίση ο άξονας της Γης. Σ 'αυτό το συμπέρασμα φαίνεται Ίσως συμφωνούν και κάποιοι αρχαίοι πάπυροι, όπως ο πάπυρος του Χάρις
. Μια απότομη κλίση του άξονα της γης Θα εξηγούσε απόλυτα τις γεωλογικές ανακατατάξεις και τις βίαιες κλιματολογικές συνθήκες που Θα μπορούσαν να είναι οι αιτίες της εξαφάνισης της Ατλαντίδος. Η μεγάλη πιθανότητα της αύξησης
της κλίσης του άξονα της γης (και της ταλάντωσής της) αποτελεί παραδόξως μια από τις τελευταίες επιστημονικές θεωρίες των σύγχρονων
γεωλόγων και αστρολόγων που μόνο με τον τρόπο αυτό μπορούν να δικαιολογήσουν κάποια παράξενα γεωλογικά δεδομένα του πλανήτη μας.Η εξωγήινοι προέλευση των Ατλάντων ακούγεται ακραία αλλά φαίνετε ότι υποστηρίζεται από πολλούς μύθους του κόσμου .Σύμφωνα με θρύλους της Ινδίας ο Άρης
και η Αφροδίτη είχαν στενές σχέσεις και επικοινωνία στο μακρινό παρελθόν υπολογίζεται στα 18.000.000 χρόνια .πάνω στον μαγνητικό δρόμο που συνέδεε τους πλανήτες έπλεε ένα γιγάντιο σκάφος που έφερνε στην Γη ανθρώπινα όντα τα οποία ήταν τέλεια και που αποτελούσαν τους πρώτους κάτοικους της Γης .Τη θεωρία ενισχύεται από ένα χάρτη 14.000 ετών που δείχνει τους πλανήτες συνδεδεμένες με
γραμμές .