Πρώτα απ΄ολα... καλως σας βρήκα και ευχαριστώ εκ των προτέρων για την φιλοξενία!
Μιας και αυτό είναι το πρώτο μου μήνυνα στο forum, επιτρέψτε μου να πω δυο λόγια για μένα (όχι περιαυτολογία σε καμμία περίπτωση), κάτι που θεωρώ απαραίτητο και χρήσιμο προκειμένου να ερμηνευθεί με κάποιο τρόπο η εμπειρία που θα περιγράψω.
Το λοιπόν πέρα από τα θετικά και τα αρνητικά της προσωπικότητας μου, αυτό που με χαρακτήριζε από μικρό, ήταν και είναι μια διαρκής αναζήτηση της εσωτερικότητας μου, προκειμένου να "ερμηνέυσω" όχι μόνο εμένα, αλλά και το κόσμο γύρω μου. Mε το μεταφυσικό οι σχέσεις μου ποτέ δεν ήταν στενές, με την έννοια του ότι ναι μεν δέχομαι και αποδέχομαι πολλά πράγματα (με σκεπτικισμό βέβαια) αλλά ποτέ δεν είχα μπει στη διαδικασία να γυμνάσω τις αισθήσεις μου προς αυτή την κατεύθυνση και να ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα. Για να είμαι ειλικρινής ήμουν και λίγο εγωϊστής, αφού περίμενα πάντα να έρθει το μεταφυσικό να με βρει και όχι να το προσεγγίσω εγώ...
...μέχρι που μια μέρα, για την ακρίβεια βράδυ, με βρήκε!
Η εμπειρία που θα περιγράψω, συνέβει πριν από μερικά χρόνια, ήταν τόσο έντονη που παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου με κάθε λεπτομέρεια ακόμη και σήμερα και είναι η μοναδική που είχα ποτέ μου.
Ήμουν λοιπόν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου και κοιμόμουν αρκετή ώρα βαθιά, μέχρι που σε κάποια στιγμή σαν σε ένα απίστευτα ρεαλιστικό όνειρό, ξύπνησα. Ήμουν σίγουρος ότι ξύπνησα και είχα πλήρη συνείδηση του περιβάλλοντος γύρω μου, αν και ήμουν λίγο θολωμένος, σαν να ξυπνάς το πρωί ένα πράγμα. Ωστόσο είχα μια πολύ περίεργη αίσθηση όλου του σώματος μου, σαν να "αισθανόμουν" ακόμη και τα τελευταία κύτταρα που το αποτελλούν, δεν μπορώ να το περιγράψω πιο αποτελεσματικά. Ένοιωθα μια ζεστασία και ένα μούδιασμα - "μυρμήγκιασμα" παντού, σαν να παράγεται και να εκλύεται ενέργεια από μέσα μου. Η αίσθηση δεν ήταν σε καμμία περίπτωση δυσάρεστη, αισθανόμουν δε πολύ μεγάλη ψυχική εφορία και αγαλίαση, μια πρωτοφανή αίσθηση γαλήνης και "ολότητας" σαν να είμαι συνδεδεμένος με τα πάντα και να έχω συνείδηση των πάντων, από το ταβάνι πάνω μου, μέχρι τον πιο απομακρυσμένο γαλαξία. Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα έτσι να απολλαμβάνω αυτό που συνέβαινε, δεν ένοιωθα σε καμμία περίπτωση φόβο, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι σε κάποια στιγμή ένοιωσα την παρουσιά κάποιας μορφής, κάποιου ανθρώπου στο δωμάτιο και γύρισα το κεφάλι μου δεξιά για να τον δω, αφού για κάποιο λόγο ήξερα ότι είναι σίγουρα δεξιά μου. Η ανθρώπινη αυτή μορφή ξεπρόβαλε από την πόρτα του δωματίου, δεν διακρινόταν το πρόσωπο ή το σώμα, φόραγε έναν ολόσωμο υφασμάτινο μανδύα. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα χαρακτήριζα αυτή την καλυμμένη μορφή ως απειλητική - τρομακτική, στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως ένοιωθα και ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι δεν πρόκειται σε καμμία περίπτωση να με βλάψει και αισθανόμουν πολύ μεγάλη οικειότητα με αυτόν τον άνθρωπο (ή την οντότητα). Η μορφή άρχισε να πλησιάζει προς το μέρος μου αργά, με έναν αέρινο τρόπο, σαν να αιωρείται και τότε όλο το δωμάτιο άρχισε να γέμιζει με κάτι λάμψεις σαν σπίθες και φλόγες η οποίες δυνάμωναν όλο και περισσότερο. Έφτασε αρκετά κοντά μου, θα έλεγα σε απόσταση 2-3 μέτρων και παρέμεινε εκεί να με κοιτάζει, ενώ όλα αυτά τα φώτα και οι λάμψεις άρχισαν πλέον να στοβιλίζονται γύρω από τη μορφή αυτή, εκπέμποντας όλα τα χρώματα του φάσματος, σχηματίζοντας μια πανέμορφη - και αδύνατον να περιγραφεί με λόγια- δίνη. Εξακολουθούσα να μην αισθάνομαι κανέναν απολύτως φόβο και καμμία ανησυχία, ίσα - ίσα είχα μια ανεξήγητη σιγουριά, υπεράνω κάθε αλήθειας, ότι αυτή κατάσταση ήταν πολύ θετική και σίγουρα για το καλό μου. Πάλι δεν μπορώ να πω με σιγουρία για πόση ώρα ... κοιταζόμασταν με αυτή την μορφή μέσα σε αυτό το υπέροχο σκηνικό, δεν ξέρω καν αν οριζόταν ο χρόνος εκείνη τη στιγμή. Απλά σε κάποια φάση, η όλη εμπειρία τέλειωσε σχεδόν όπως άρχισε, δηλαδή η μορφή αυτή απομακρύνθηκε με τον ίδιο τρόπο που με προσέγγισε και οι λάμψεις και οι σπίθες εξασθένησαν ταυτόχρονα. Αυτό όμως που είναι πολύ εντυπωσιακό, είναι ότι με το που τελειώσε η εμπειρία, ένοιωσα να πέφτω στο κρεβάτι μου από ύψος μισού περίπου μέτρου και τότε συνειδεητοποιήσα ότι καθ' ολη τη διάρκεια αυτού του γεγονότος ήμουν αιωρούμενος, σαν να με τράβαγε κάτι απο το κέντρο βάρους του σώματος μου προς τα πάνω με τα χέρια και τα πόδια μου να είναι "κρεμασμένα" να έχουν δηλαδή επαφή με το στρώμα. Όπως και να έχει εκείνη τη στιγμή άρχισα να αποκτώ ξανά συνείδηση με την πραγματικότητα όπως αυτη ορίζεται συνήθως. Για να το θέσω μάλλον καλύτερα, ήταν σαν να έγινε ξαφνικά ένας υποβιβασμός από μια "άλλη", ανώτερη πραγματικότητα στην καθημερινή πραγματικότητα. Ωστόσο ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι αυτό που συνέβει δεν ήταν όνειρο και άρχισα να επεξεργάζομαι και να αναλύω τα γεγονότα. Όσο και αν φανεί αστείο, τσιμπήθηκα, δάγκωσα τα χείλη μου και ένιωσα ότι έπρεπε, δηλαδή πόνο. Κοίταξα το ρολόι, το θυμάμαι ακόμα, ήταν 3:47. Δεν θέλησα να σηκωθώ ούτε να κάνω κάποια άλλη ενέργεια, καθότι δεν ήμουν καθόλου ταραγμένος, απλά ενθουσιασμένος. Ενοιωθα ακόμη ένα γλυκό μούδιασμα, σε καμμία περίπτωση τόσο έντονο όσο κατα τη διάρκεια της εμπειρίας μου, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να ξανακοιμηθώ μετά από λίγο. Την επόμενη μέρα προσπάθησα να ερμηνέυσω τα γεγονότα να βρω κάποια εξήγηση, κάποια αιτία. Δεν είχα πιεί, δεν ήμουν πολύ κουρασμένος, δεν έιχε συμβεί κάτι αξιοπερίεργο τις προηγούμενες ημέρες που να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στο υποσεινήδητο μου. Άλλωστε το ξαναγράφω, αυτό που βίωσα ΔΕΝ ήταν όνειρο. Σημειώνω επίσης ότι δεν έχω κάνει ποτέ χρήση ψυχοτρόπων ουσίων. Η μορφή μου θύμιζε βέβαια κάτι... το πιο κοντινό σε παράσταση που έχω δει για αυτή την οντότητα ήταν ο Ιησούς. Ωστόσο η ορθόδοξη πίστη και η θρησκεία με την έννοια του δόγματος, εχουν αμφότερες απορριφθεί από πλευράς μου εδώ και χρόνια. Εν ολίγοις δεν πιστεύω. Δεν είμαι άθεος, απλά έχω μια δική μου εσωτερική πίστη που δεν έχει καμμία σχέση με τα πρότυπα καμμίας θρησκείας του κόσμου. Πιστεύω σε μια δύναμη της οποίας είμαστε μέρος της και η οποία διέπει όλο το σύμπαν. Τα πάντα και όλοι είμαστε μέρη ενός τεράστιου ενιαίου συνόλου που αναδιαμορφώνεται αέναα. Αν έχω ένα Θεό αυτός είναι η φύση που μας περιβάλλει και το σύμπαν ολόκληρο και αν έχω μια λατρευτική - δοξαστική πρακτική, αυτή δεν ακολουθεί συγεκριμένες λειτουργίες και δεν διέπεται απο καταπιεστικούς κανόνες. Ουτε καν εξηγείται, απλά νοιώθεται.
Αυτή λοιπόν είναι η κατάθεση της προσωπικής μου εμπειρίας, την οποία έχω μοιραστεί με ελάχιστους ανθρώπους. Τώρα τη μοιράζομαι και σε αυτή την κοινότητα, βοηθούμενος από την ανωνυμία που προφέρει το διαδίκτυο, προκειμένου να δωθούν "ερμηνείες" απ΄οσους φίλους επιθυμούν βέβαια κάτι τέτοιο, αλλα και από όσους έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο. Κατα καιρούς ασχολήθηκα με το θέμα και οι πλησίεστερες περιγραφές σε αυτό που βίωσα ήταν αυτές που αφορούν στην αστρική προβολή. Ωστόσο κάποια σημεία δεν "κουμπώνουν", ειδικά σε ότο αφορά στην παρουσιά της οντότητας. Κάθε άποψη λοιπόν δεκτή και φυσικά επιθυμητή.
Μιας και αυτό είναι το πρώτο μου μήνυνα στο forum, επιτρέψτε μου να πω δυο λόγια για μένα (όχι περιαυτολογία σε καμμία περίπτωση), κάτι που θεωρώ απαραίτητο και χρήσιμο προκειμένου να ερμηνευθεί με κάποιο τρόπο η εμπειρία που θα περιγράψω.
Το λοιπόν πέρα από τα θετικά και τα αρνητικά της προσωπικότητας μου, αυτό που με χαρακτήριζε από μικρό, ήταν και είναι μια διαρκής αναζήτηση της εσωτερικότητας μου, προκειμένου να "ερμηνέυσω" όχι μόνο εμένα, αλλά και το κόσμο γύρω μου. Mε το μεταφυσικό οι σχέσεις μου ποτέ δεν ήταν στενές, με την έννοια του ότι ναι μεν δέχομαι και αποδέχομαι πολλά πράγματα (με σκεπτικισμό βέβαια) αλλά ποτέ δεν είχα μπει στη διαδικασία να γυμνάσω τις αισθήσεις μου προς αυτή την κατεύθυνση και να ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα. Για να είμαι ειλικρινής ήμουν και λίγο εγωϊστής, αφού περίμενα πάντα να έρθει το μεταφυσικό να με βρει και όχι να το προσεγγίσω εγώ...
...μέχρι που μια μέρα, για την ακρίβεια βράδυ, με βρήκε!
Η εμπειρία που θα περιγράψω, συνέβει πριν από μερικά χρόνια, ήταν τόσο έντονη που παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου με κάθε λεπτομέρεια ακόμη και σήμερα και είναι η μοναδική που είχα ποτέ μου.
Ήμουν λοιπόν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου και κοιμόμουν αρκετή ώρα βαθιά, μέχρι που σε κάποια στιγμή σαν σε ένα απίστευτα ρεαλιστικό όνειρό, ξύπνησα. Ήμουν σίγουρος ότι ξύπνησα και είχα πλήρη συνείδηση του περιβάλλοντος γύρω μου, αν και ήμουν λίγο θολωμένος, σαν να ξυπνάς το πρωί ένα πράγμα. Ωστόσο είχα μια πολύ περίεργη αίσθηση όλου του σώματος μου, σαν να "αισθανόμουν" ακόμη και τα τελευταία κύτταρα που το αποτελλούν, δεν μπορώ να το περιγράψω πιο αποτελεσματικά. Ένοιωθα μια ζεστασία και ένα μούδιασμα - "μυρμήγκιασμα" παντού, σαν να παράγεται και να εκλύεται ενέργεια από μέσα μου. Η αίσθηση δεν ήταν σε καμμία περίπτωση δυσάρεστη, αισθανόμουν δε πολύ μεγάλη ψυχική εφορία και αγαλίαση, μια πρωτοφανή αίσθηση γαλήνης και "ολότητας" σαν να είμαι συνδεδεμένος με τα πάντα και να έχω συνείδηση των πάντων, από το ταβάνι πάνω μου, μέχρι τον πιο απομακρυσμένο γαλαξία. Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα έτσι να απολλαμβάνω αυτό που συνέβαινε, δεν ένοιωθα σε καμμία περίπτωση φόβο, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι σε κάποια στιγμή ένοιωσα την παρουσιά κάποιας μορφής, κάποιου ανθρώπου στο δωμάτιο και γύρισα το κεφάλι μου δεξιά για να τον δω, αφού για κάποιο λόγο ήξερα ότι είναι σίγουρα δεξιά μου. Η ανθρώπινη αυτή μορφή ξεπρόβαλε από την πόρτα του δωματίου, δεν διακρινόταν το πρόσωπο ή το σώμα, φόραγε έναν ολόσωμο υφασμάτινο μανδύα. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα χαρακτήριζα αυτή την καλυμμένη μορφή ως απειλητική - τρομακτική, στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως ένοιωθα και ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι δεν πρόκειται σε καμμία περίπτωση να με βλάψει και αισθανόμουν πολύ μεγάλη οικειότητα με αυτόν τον άνθρωπο (ή την οντότητα). Η μορφή άρχισε να πλησιάζει προς το μέρος μου αργά, με έναν αέρινο τρόπο, σαν να αιωρείται και τότε όλο το δωμάτιο άρχισε να γέμιζει με κάτι λάμψεις σαν σπίθες και φλόγες η οποίες δυνάμωναν όλο και περισσότερο. Έφτασε αρκετά κοντά μου, θα έλεγα σε απόσταση 2-3 μέτρων και παρέμεινε εκεί να με κοιτάζει, ενώ όλα αυτά τα φώτα και οι λάμψεις άρχισαν πλέον να στοβιλίζονται γύρω από τη μορφή αυτή, εκπέμποντας όλα τα χρώματα του φάσματος, σχηματίζοντας μια πανέμορφη - και αδύνατον να περιγραφεί με λόγια- δίνη. Εξακολουθούσα να μην αισθάνομαι κανέναν απολύτως φόβο και καμμία ανησυχία, ίσα - ίσα είχα μια ανεξήγητη σιγουριά, υπεράνω κάθε αλήθειας, ότι αυτή κατάσταση ήταν πολύ θετική και σίγουρα για το καλό μου. Πάλι δεν μπορώ να πω με σιγουρία για πόση ώρα ... κοιταζόμασταν με αυτή την μορφή μέσα σε αυτό το υπέροχο σκηνικό, δεν ξέρω καν αν οριζόταν ο χρόνος εκείνη τη στιγμή. Απλά σε κάποια φάση, η όλη εμπειρία τέλειωσε σχεδόν όπως άρχισε, δηλαδή η μορφή αυτή απομακρύνθηκε με τον ίδιο τρόπο που με προσέγγισε και οι λάμψεις και οι σπίθες εξασθένησαν ταυτόχρονα. Αυτό όμως που είναι πολύ εντυπωσιακό, είναι ότι με το που τελειώσε η εμπειρία, ένοιωσα να πέφτω στο κρεβάτι μου από ύψος μισού περίπου μέτρου και τότε συνειδεητοποιήσα ότι καθ' ολη τη διάρκεια αυτού του γεγονότος ήμουν αιωρούμενος, σαν να με τράβαγε κάτι απο το κέντρο βάρους του σώματος μου προς τα πάνω με τα χέρια και τα πόδια μου να είναι "κρεμασμένα" να έχουν δηλαδή επαφή με το στρώμα. Όπως και να έχει εκείνη τη στιγμή άρχισα να αποκτώ ξανά συνείδηση με την πραγματικότητα όπως αυτη ορίζεται συνήθως. Για να το θέσω μάλλον καλύτερα, ήταν σαν να έγινε ξαφνικά ένας υποβιβασμός από μια "άλλη", ανώτερη πραγματικότητα στην καθημερινή πραγματικότητα. Ωστόσο ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι αυτό που συνέβει δεν ήταν όνειρο και άρχισα να επεξεργάζομαι και να αναλύω τα γεγονότα. Όσο και αν φανεί αστείο, τσιμπήθηκα, δάγκωσα τα χείλη μου και ένιωσα ότι έπρεπε, δηλαδή πόνο. Κοίταξα το ρολόι, το θυμάμαι ακόμα, ήταν 3:47. Δεν θέλησα να σηκωθώ ούτε να κάνω κάποια άλλη ενέργεια, καθότι δεν ήμουν καθόλου ταραγμένος, απλά ενθουσιασμένος. Ενοιωθα ακόμη ένα γλυκό μούδιασμα, σε καμμία περίπτωση τόσο έντονο όσο κατα τη διάρκεια της εμπειρίας μου, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να ξανακοιμηθώ μετά από λίγο. Την επόμενη μέρα προσπάθησα να ερμηνέυσω τα γεγονότα να βρω κάποια εξήγηση, κάποια αιτία. Δεν είχα πιεί, δεν ήμουν πολύ κουρασμένος, δεν έιχε συμβεί κάτι αξιοπερίεργο τις προηγούμενες ημέρες που να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στο υποσεινήδητο μου. Άλλωστε το ξαναγράφω, αυτό που βίωσα ΔΕΝ ήταν όνειρο. Σημειώνω επίσης ότι δεν έχω κάνει ποτέ χρήση ψυχοτρόπων ουσίων. Η μορφή μου θύμιζε βέβαια κάτι... το πιο κοντινό σε παράσταση που έχω δει για αυτή την οντότητα ήταν ο Ιησούς. Ωστόσο η ορθόδοξη πίστη και η θρησκεία με την έννοια του δόγματος, εχουν αμφότερες απορριφθεί από πλευράς μου εδώ και χρόνια. Εν ολίγοις δεν πιστεύω. Δεν είμαι άθεος, απλά έχω μια δική μου εσωτερική πίστη που δεν έχει καμμία σχέση με τα πρότυπα καμμίας θρησκείας του κόσμου. Πιστεύω σε μια δύναμη της οποίας είμαστε μέρος της και η οποία διέπει όλο το σύμπαν. Τα πάντα και όλοι είμαστε μέρη ενός τεράστιου ενιαίου συνόλου που αναδιαμορφώνεται αέναα. Αν έχω ένα Θεό αυτός είναι η φύση που μας περιβάλλει και το σύμπαν ολόκληρο και αν έχω μια λατρευτική - δοξαστική πρακτική, αυτή δεν ακολουθεί συγεκριμένες λειτουργίες και δεν διέπεται απο καταπιεστικούς κανόνες. Ουτε καν εξηγείται, απλά νοιώθεται.
Αυτή λοιπόν είναι η κατάθεση της προσωπικής μου εμπειρίας, την οποία έχω μοιραστεί με ελάχιστους ανθρώπους. Τώρα τη μοιράζομαι και σε αυτή την κοινότητα, βοηθούμενος από την ανωνυμία που προφέρει το διαδίκτυο, προκειμένου να δωθούν "ερμηνείες" απ΄οσους φίλους επιθυμούν βέβαια κάτι τέτοιο, αλλα και από όσους έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο. Κατα καιρούς ασχολήθηκα με το θέμα και οι πλησίεστερες περιγραφές σε αυτό που βίωσα ήταν αυτές που αφορούν στην αστρική προβολή. Ωστόσο κάποια σημεία δεν "κουμπώνουν", ειδικά σε ότο αφορά στην παρουσιά της οντότητας. Κάθε άποψη λοιπόν δεκτή και φυσικά επιθυμητή.