120 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη γέννηση του δημοφιλέστερου συγγραφέα του Φανταστικού και ιδρυτή της Μυθολογίας Κθούλου Χ.Φ Λαβκραφτ. Από το πρωί ο λογαριασμός της Ελληνικής Κοινότητας του Μεταφυσικού στο facebook δέχεται μηνύματα από θαυμαστές και αναγνώστες του αμερικανού συγγραφέα, παραθέτοντας αποσπάσματα από το έργο του ως φόρο τιμής στη μνήμη του.
Τα μεταφέρω και εδώ:
«Υπάρχουν αλλαγές του χρόνου και του χώρου, της όρασης και της πραγματικότητας, που μόνο ένας ονειρευόμενος μπορεί να μαντέψει. Και απ’ ότι ξέρω για τον Λάβκραφτ, νομίζω ότι βρήκε απλώς ένα τρόπο να διασχίσει αυτούς τους λαβύρινθους. Δεν μπορώ να πω αν θα γυρίσει ποτέ. Ήθελε τις χώρες του ονείρου που είχε χάσει, και λαχταρούσε τις μέρες τις παιδικής του ηλικίας. Ύστερα βρήκε ένα κλειδί και πιστεύω κάπως ότι μπόρεσε να το χρησιμοποιήσει προς παράξενο όφελος του».
Μια παραλλαγή από το
Ασημένιο Κλειδί (1926)
"Με βάση την πείρα μου, δεν μπορώ να αμφιβάλλω ότι ο άν*θρωπος, όταν χάνει τη γήινη συνείδησή του, όντως περι*πλανιέται σε κάποιο άλλο, ασώματο είδος ζωής πολύ διαφο*ρετικής φύσης από τη... ζωή που ξέρουμε, και από την οποία μονάχα οι πιο αχνές και δυσδιάκριτες αναμνήσεις παραμέ*νουν όταν ξυπνάμε. Από αυτές τις θολές και αποσπασματικές αναμνήσεις μπορούμε να συνάγουμε πολλά, κι ωστόσο ν’ αποδείξουμε λίγα. Μπορούμε να μαντέψουμε ότι στα όνειρα, η ζωή, η ύλη και η ζωτικότητα, όπως η γη γνωρίζει αυτά τα πράγματα, δεν είναι απαραιτήτως σταθερά· κι ότι ο χώρος και ο χρόνος δεν υπάρχουν με την έννοια που τα αντιλαμβά*νεται ο ξυπνητός μας εαυτός. Έρχονται στιγμές που πιστεύω ότι αυτή η λιγότερο υλική ζωή μας είναι η περισσότερο αλη*θινή ζωή, και ότι η μάταιη παρουσία μας σε τούτη τη χωμά*τινη σφαίρα δεν είναι παρά μόνον ένα δευτερεύον ή απλώς εικονικό φαινόμενο."
"Πέρα από το Τείχος του Ύπνου" (μετ. Γ. Μπαλάνος. εκδ. Locus-7)
Τα μεταφέρω και εδώ:
«Υπάρχουν αλλαγές του χρόνου και του χώρου, της όρασης και της πραγματικότητας, που μόνο ένας ονειρευόμενος μπορεί να μαντέψει. Και απ’ ότι ξέρω για τον Λάβκραφτ, νομίζω ότι βρήκε απλώς ένα τρόπο να διασχίσει αυτούς τους λαβύρινθους. Δεν μπορώ να πω αν θα γυρίσει ποτέ. Ήθελε τις χώρες του ονείρου που είχε χάσει, και λαχταρούσε τις μέρες τις παιδικής του ηλικίας. Ύστερα βρήκε ένα κλειδί και πιστεύω κάπως ότι μπόρεσε να το χρησιμοποιήσει προς παράξενο όφελος του».
Μια παραλλαγή από το
Ασημένιο Κλειδί (1926)
"Με βάση την πείρα μου, δεν μπορώ να αμφιβάλλω ότι ο άν*θρωπος, όταν χάνει τη γήινη συνείδησή του, όντως περι*πλανιέται σε κάποιο άλλο, ασώματο είδος ζωής πολύ διαφο*ρετικής φύσης από τη... ζωή που ξέρουμε, και από την οποία μονάχα οι πιο αχνές και δυσδιάκριτες αναμνήσεις παραμέ*νουν όταν ξυπνάμε. Από αυτές τις θολές και αποσπασματικές αναμνήσεις μπορούμε να συνάγουμε πολλά, κι ωστόσο ν’ αποδείξουμε λίγα. Μπορούμε να μαντέψουμε ότι στα όνειρα, η ζωή, η ύλη και η ζωτικότητα, όπως η γη γνωρίζει αυτά τα πράγματα, δεν είναι απαραιτήτως σταθερά· κι ότι ο χώρος και ο χρόνος δεν υπάρχουν με την έννοια που τα αντιλαμβά*νεται ο ξυπνητός μας εαυτός. Έρχονται στιγμές που πιστεύω ότι αυτή η λιγότερο υλική ζωή μας είναι η περισσότερο αλη*θινή ζωή, και ότι η μάταιη παρουσία μας σε τούτη τη χωμά*τινη σφαίρα δεν είναι παρά μόνον ένα δευτερεύον ή απλώς εικονικό φαινόμενο."
"Πέρα από το Τείχος του Ύπνου" (μετ. Γ. Μπαλάνος. εκδ. Locus-7)