Καλή μου φίλη karma,
το βίντεο που έφτιαξες είναι για κάθε πολεμιστή του Φωτός, ένα βάλσαμο ψυχής.
Με τις όμορφες εικόνες που επέλεξες, μας θυμίζεις τη δύναμη που έχουμε και παράλληλα την ταπεινότητα που χρειάζεται να έχουμε.... ώστε να έχουμε ακόμα μεγαλύτερη δύναμη.
Με τη μουσική που συνόδευσες κάθε φράση, μας ξεσηκώνεις καθώς αυτή η μουσική ακούγεται όταν τελειώσει ο αγώνας και το έπαθλο λάμπει στο φως. Μας θυμίζεις νοερά όλα εκείνα που έχουμε να λάβουμε μετά τον αγώνα...
ΕΧΟΥΜΕ!
Διότι όλοι μας γνωρίζουμε το έπαθλο... απλά δεν το θυμόμαστε.
Η μουσική αυτή λειτουργεί σαν ένα μικρό κλειδί αφύπνισης...
Μας προσομοιωνει να σκεφτούμε ότι ο αγώνας, η μεγάλη μάχη έληξε και ήρθε η ώρα να λάβουμε το έπαθλο...
Μας βοηθάει να νιώσουμε το συναίσθημα...
Και τότε αμυδρά κάτι θολά διακρίνουμε μέσα στη μνήμη της ψυχής μας, κάτι εκεί λάμπει...
Διότι όλοι μας γνωρίζουμε το έπαθλο... απλά δεν το θυμόμαστε.
Και όταν θυμηθούμε... αυτό θα είναι και το έπαθλό μας!
Φίλοι μου οι μάχες γίνονται συνέχεια σε ορατό και σε αόρατο επίπεδο.
Όλες τις μάχες ορατές και αόρατες χρειάζεται να τις δίνουμε με την ίδια απόδοση.
Πολεμάω να κρατηθώ με γαλήνια αισθήματα απέναντι σε όλους εκείνους που θέλησαν να με πονέσουν. Διότι εάν αφεθώ να πονέσω, τότε εγώ ήμουν χειρότερη από εκείνους! Διότι εγώ έχω τον κύριο λόγο που θα επιτρέψω σε εμένα να πονέσω είτε να γαληνεύσω.
Πολλές φορές πόνεσα πολλές φορές θύμωσα, πολλές φορές απόρησα με το μένος τους, πολλές φορές από μικρό παιδί έζησα την οργή τους... βρίσκονται τόσο μακρυά από το φως, τη γαλήνη, την αγάπη, την ευτυχία.
Πολλές φορές έπεσα, πολλές φορές λύγισα.
Ο πολεμιστής εκείνος που αγωνίζεται για την Αγάπη, απλά για λίγο πέφτει και ξεκουράζεται.... Και έπειτα ξανά δυνατός σηκώνεται όρθιος και με όλη του την καρδιά αγαπά και γαληνεύει, με χαρά και όρεξη για εργασία σηκώνει και πάλι ψηλά την Αγάπη του δυνατή σαν σπαθί, διεισδύει σαν λεπίδα μέσα στις καρδιές τις "κοιμισμένες"... και κάποιες τις ξυπνά.
Ο πολεμιστής πρέπει να δέχεται τη μοίρα του με ταπεινότητα. Η πρόκληση για αυτόν είναι πόσο μακριά μπορεί να προχωρήσει και πόσο άψογος μπορεί να είναι. Αν συναντήσει αβάσταχτες ταλαιπωρίες και πόνο στο μονοπάτι του, κλαίει, αλλά όλα τα δάκρυά του μαζί δεν είναι σε θέση να μετακινήσουν τη γραμμή του πεπρωμένου του... Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ... ΜΑ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ!
Στην αρχή όταν είμαστε παιδιά και μας λενε ότι ανεβαίνουμε επάνω στο τρενάκι του τρόμου, όλοι μας φοβόμαστε και κλαίμε από τρόμο. Στην αρχή της διαδρομής έχουμε κλάψει από φόβο και αγωνία... μα γνωρίζουμε ότι το τόσο τρομαχτικό αυτό τρενάκι του τρόμου, είναι ένα παιχνίδι όπου ανεβαίνουν όλοι για να παίξουν. Εάν το δεχτούμε ότι δεν είναι πια και τόσο τρομακτικό και είναι ένα παιχνίδι, τότε θα ψάξουμε πόσα όμορφα μπορεί να μας προσφέρει αυτό το παιχνίδι. Και τότε ενθουσιαζόμαστε από τις απότομες στροφές, εκείνες όλες τις απότομες εκπλήξεις που μοιάζουν σαν να ήρθε η ώρα που θα πέσουμε στον γκρεμό, μα τελικά όλα ήταν ψευδαίσθηση καθότι το μονοπάτι υπάρχει εκεί και οι ράγες του τρένου είναι σταθερές και ασφαλείς. Έτσι στις επόμενες στροφές τις επόμενες εκπλήξεις που μας έρχονται που σε κάποιους προκαλούν ανακατωσούρες, σε εμάς πλέον θα είναι ευχάριστα γυρίσματα ζωής και θα απολαμβάνουμε το γλυκό αεράκι του ανέμου. Ένα περιπετειώδες ταξίδι με το τρενάκι της ζωής. Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ... ΜΑ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ!
Επειτα μας λένε να κατέβουμε και εμείς λέμε ότι θέλουμε κι άλλο!
Πόσες βόλτες άραγε να έκανε ο καθένας μας με αυτό το τρενάκι που το λένε ζωή και που τις ράγες του τις έχει στη Γη...
Ξανά και ξανά, με όρεξη για παιχνίδι... χαρά και εργασία.
το βίντεο που έφτιαξες είναι για κάθε πολεμιστή του Φωτός, ένα βάλσαμο ψυχής.
Με τις όμορφες εικόνες που επέλεξες, μας θυμίζεις τη δύναμη που έχουμε και παράλληλα την ταπεινότητα που χρειάζεται να έχουμε.... ώστε να έχουμε ακόμα μεγαλύτερη δύναμη.
Με τη μουσική που συνόδευσες κάθε φράση, μας ξεσηκώνεις καθώς αυτή η μουσική ακούγεται όταν τελειώσει ο αγώνας και το έπαθλο λάμπει στο φως. Μας θυμίζεις νοερά όλα εκείνα που έχουμε να λάβουμε μετά τον αγώνα...
ΕΧΟΥΜΕ!
Διότι όλοι μας γνωρίζουμε το έπαθλο... απλά δεν το θυμόμαστε.
Η μουσική αυτή λειτουργεί σαν ένα μικρό κλειδί αφύπνισης...
Μας προσομοιωνει να σκεφτούμε ότι ο αγώνας, η μεγάλη μάχη έληξε και ήρθε η ώρα να λάβουμε το έπαθλο...
Μας βοηθάει να νιώσουμε το συναίσθημα...
Και τότε αμυδρά κάτι θολά διακρίνουμε μέσα στη μνήμη της ψυχής μας, κάτι εκεί λάμπει...
Διότι όλοι μας γνωρίζουμε το έπαθλο... απλά δεν το θυμόμαστε.
Και όταν θυμηθούμε... αυτό θα είναι και το έπαθλό μας!
Φίλοι μου οι μάχες γίνονται συνέχεια σε ορατό και σε αόρατο επίπεδο.
Όλες τις μάχες ορατές και αόρατες χρειάζεται να τις δίνουμε με την ίδια απόδοση.
Πολεμάω να κρατηθώ με γαλήνια αισθήματα απέναντι σε όλους εκείνους που θέλησαν να με πονέσουν. Διότι εάν αφεθώ να πονέσω, τότε εγώ ήμουν χειρότερη από εκείνους! Διότι εγώ έχω τον κύριο λόγο που θα επιτρέψω σε εμένα να πονέσω είτε να γαληνεύσω.
Πολλές φορές πόνεσα πολλές φορές θύμωσα, πολλές φορές απόρησα με το μένος τους, πολλές φορές από μικρό παιδί έζησα την οργή τους... βρίσκονται τόσο μακρυά από το φως, τη γαλήνη, την αγάπη, την ευτυχία.
Πολλές φορές έπεσα, πολλές φορές λύγισα.
Ο πολεμιστής εκείνος που αγωνίζεται για την Αγάπη, απλά για λίγο πέφτει και ξεκουράζεται.... Και έπειτα ξανά δυνατός σηκώνεται όρθιος και με όλη του την καρδιά αγαπά και γαληνεύει, με χαρά και όρεξη για εργασία σηκώνει και πάλι ψηλά την Αγάπη του δυνατή σαν σπαθί, διεισδύει σαν λεπίδα μέσα στις καρδιές τις "κοιμισμένες"... και κάποιες τις ξυπνά.
Ο πολεμιστής πρέπει να δέχεται τη μοίρα του με ταπεινότητα. Η πρόκληση για αυτόν είναι πόσο μακριά μπορεί να προχωρήσει και πόσο άψογος μπορεί να είναι. Αν συναντήσει αβάσταχτες ταλαιπωρίες και πόνο στο μονοπάτι του, κλαίει, αλλά όλα τα δάκρυά του μαζί δεν είναι σε θέση να μετακινήσουν τη γραμμή του πεπρωμένου του... Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ... ΜΑ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ!
Στην αρχή όταν είμαστε παιδιά και μας λενε ότι ανεβαίνουμε επάνω στο τρενάκι του τρόμου, όλοι μας φοβόμαστε και κλαίμε από τρόμο. Στην αρχή της διαδρομής έχουμε κλάψει από φόβο και αγωνία... μα γνωρίζουμε ότι το τόσο τρομαχτικό αυτό τρενάκι του τρόμου, είναι ένα παιχνίδι όπου ανεβαίνουν όλοι για να παίξουν. Εάν το δεχτούμε ότι δεν είναι πια και τόσο τρομακτικό και είναι ένα παιχνίδι, τότε θα ψάξουμε πόσα όμορφα μπορεί να μας προσφέρει αυτό το παιχνίδι. Και τότε ενθουσιαζόμαστε από τις απότομες στροφές, εκείνες όλες τις απότομες εκπλήξεις που μοιάζουν σαν να ήρθε η ώρα που θα πέσουμε στον γκρεμό, μα τελικά όλα ήταν ψευδαίσθηση καθότι το μονοπάτι υπάρχει εκεί και οι ράγες του τρένου είναι σταθερές και ασφαλείς. Έτσι στις επόμενες στροφές τις επόμενες εκπλήξεις που μας έρχονται που σε κάποιους προκαλούν ανακατωσούρες, σε εμάς πλέον θα είναι ευχάριστα γυρίσματα ζωής και θα απολαμβάνουμε το γλυκό αεράκι του ανέμου. Ένα περιπετειώδες ταξίδι με το τρενάκι της ζωής. Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ... ΜΑ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ!
Επειτα μας λένε να κατέβουμε και εμείς λέμε ότι θέλουμε κι άλλο!
Πόσες βόλτες άραγε να έκανε ο καθένας μας με αυτό το τρενάκι που το λένε ζωή και που τις ράγες του τις έχει στη Γη...
Ξανά και ξανά, με όρεξη για παιχνίδι... χαρά και εργασία.