Τους αναγνωρίζουμε από τα κατάμαυρα ρούχα που φορούν, από τα κακάσχημα γένια τους και από τις αρχοντικές φιγούρες τους. Αλλά γι αυτό που πραγματικά ξεχωρίζουν, είναι για το πνεύμα τους.
Ο λόγος φυσικά, γι αυτό, το τόσο παρεξηγημένο είδος ανθρώπων της χώρας μας, τους Ιεράρχες.
Είναι οι καλύτεροι φίλοι του Θεού και οι αποκλειστικοί κάτοχοι της αλήθειας. Και δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να είσαι φίλος με τον δημιουργό του Σύμπαντος!
Έτσι, γνωρίζουν τις επιθυμίες του, τον ερμηνεύουν, μιλούν εκ μέρους του, μεταφέρουν μηνύματά του και μας αποκαλύπτουν τις προθέσεις του. Ζούνε δε, σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Με αυτόν τον τρόπο, καταφέρνουν να σώσουν τους εαυτούς τους από τις αμαρτίες, που είναι και το απ΄ευθείας εισιτήριό τους για τον παράδεισο.
Και αφού λοιπόν σώσανε -νωρίς νωρίς- τους εαυτούς τους, αφιερώνουν το υπόλοιπο της ζωής τους για να σώσουν κι όλους εμάς, που έχουμε παντελή άγνοια κινδύνου.
Πίνουμε τα καφεδάκια μας ανυποψίαστοι και πολύ σίγουροι, ότι το πνεύμα μας δεν κινδυνεύει. Οι Ρασοφόροι όμως, που σπούδασαν το πνεύμα όσο κανείς άλλος, γνωρίζουν πολύ καλά... «ότι το πνεύμα ενός ανθρώπου δεν κινδυνεύει... παρά μόνο, όταν αυτό κοιμάται!»
Γι αυτό και φροντίζουν να διατηρούν τα πνεύματα των ανθρώπων σε κατάσταση ύπνου, ώστε να είναι πάντα ασφαλή.
Η ανταμοιβή τους γι αυτή την μεγάλη προσφορά πνεύματος, ξεκινά από τα 1700 περίπου ευρώ έκαστος για τους κατώτερους Ιεράρχες και φτάνει στα 4.000 περίπου ευρώ για τους ανώτερους Ιεράρχες (ανήκουν στην ίδια κατηγορία υπαλλήλων με τους αρεοπαγίτες).
Άλλωστε τόσο οι Αρεο-παγίτες (δικαστικοί) όσο και οι Αερο-παγίτες (κληρικοί) την ίδια δουλειά κάνουν. Εργάζονται για να λάμψει η αλήθεια.
Βέβαια ο Θεός, μην ξεχνάμε, τους έχει υποσχεθεί την αιώνια ανταμοιβή τους στον παράδεισο, όταν με το καλό βρεθούν εκεί...
Αλλά αυτό το «έχει λαμβάνειν...» δεν αρέσει σε κανέναν παιδιά. «Κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρι...»
Τα αξίζουν όμως τα λεφτά και με το παραπάνω, αφού κουράζεται πολύ το πνεύμα τους. Τώρα βέβαια, μπορεί και να σκεφτεί κάποιος... «Για στάσου ρε Συνοδινέ, κι εμείς κουραζόμαστε κι έχουμε και οικογένειες, αλλά παίρνουμε τρεις κι εξήντα».
Ναι εντάξει, κι εμείς κουραζόμαστε, το παραδέχομαι, αλλά όχι όσο οι Ιεράρχες... αυτοί κουράζονται πολύ!
Και στο κάτω κάτω ρε παιδιά γιατί παντρευόσαστε; Για κοιτάξτε τους Ιερωμένους...
Εργένηδες ζούνε όλοι αυτοί, κορόιδα δεν επιάνονται, ούτε που ντύνονται γαμπροί, ούτε που αρραβωνιάζονται!
Τώρα βέβαια θα μου πείτε, ότι υπάρχει κι αυτή η μεγάλη ανάγκη, να μεταδώσετε τα γονίδιά σας παραπέρα και εσείς δεν μπορείτε να αντισταθείτε σ΄αυτήν σας την ανάγκη!
Γιατί, οι Ιερείς μπορούν...;
Πρέπει δηλαδή να παντρευτεί κάποιος για να μεταδώσει τα γονίδιά του; Άλλος τρόπος δεν υπάρχει;
Ο Παντελεήμων (ο πρώην Αττικής, ντε...) πως τα μετέδιδε τα γονίδιά του; Και μάζεψε και πέντε φράγκα στην άκρη για ώρα ανάγκης!
Στο παρών θέμα, προσδοκώ –Θεού επιτρέποντος- να μπούμε στην κοινωνία των Ρασοφόρων καθώς όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται σ΄αυτούς. Χωρίς αυτούς, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά θρησκεία και καμιά αλήθεια. Είναι άλλωστε η κοινωνία που γνωρίζει όσο κανείς άλλος τον Θεό και ζει σύμφωνα με το θέλημά του. Εκεί, μπορούμε να δούμε τον Χριστιανισμό, από θεωρία, να γίνεται εφαρμογή και πράξη.
Γιατί, κακά τα ψέματα, το σύνολο των πιστών έχει μεσάνυχτα από «πνεύματα» και «ερμηνείες». Η γνώση τους περιορίζεται στα εθιμοτυπικά και την προσωπολατρία. Και το μόνο που ενδιαφέρει και συγκινεί αληθινά τους πιστούς, είναι τα θαύματα. Μόνο με τα θαύματα πείθονται. Όλα τ΄άλλα, είναι ψιλά γράμματα γι αυτούς.
Ο ακατανόητος λόγος του Χριστιανισμού ουδέποτε βρήκε εφαρμογή στην κοινωνία των πιστών, ακόμη και την εποχή που υποχρεώθηκαν να το κάνουν -όχι γιατί οι πιστοί δεν προσπάθησαν ή δεν το ήθελαν- αλλά γιατί ο λόγος του Χριστιανισμού είναι ακατανόητος και μη εφαρμόσιμος από την ίδια, την παράλογη φύση του.
Απευθύνεται σε ανθρώπους κάποιου φανταστικού κόσμου και ηχεί σαν παιδικό παραμύθι (όχι ότι δεν είναι...) που ουδεμία σχέση έχει με τον πραγματικό μας κόσμο, ο οποίος και έχει την τάση να εξελίσσεται διαρκώς και να αλλάζουμε τον τρόπο ζωής και αντίληψής μας.
Εισχωρώντας στο πνεύμα που διακατέχει τους Ιερωμένους, θα γίνουμε μάρτυρες τουλάχιστον μίας αλήθειας: Το μεγαλύτερο θαύμα του Χριστιανισμού, είναι οι Ιερείς του!
Ο λόγος φυσικά, γι αυτό, το τόσο παρεξηγημένο είδος ανθρώπων της χώρας μας, τους Ιεράρχες.
Είναι οι καλύτεροι φίλοι του Θεού και οι αποκλειστικοί κάτοχοι της αλήθειας. Και δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να είσαι φίλος με τον δημιουργό του Σύμπαντος!
Έτσι, γνωρίζουν τις επιθυμίες του, τον ερμηνεύουν, μιλούν εκ μέρους του, μεταφέρουν μηνύματά του και μας αποκαλύπτουν τις προθέσεις του. Ζούνε δε, σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Με αυτόν τον τρόπο, καταφέρνουν να σώσουν τους εαυτούς τους από τις αμαρτίες, που είναι και το απ΄ευθείας εισιτήριό τους για τον παράδεισο.
Και αφού λοιπόν σώσανε -νωρίς νωρίς- τους εαυτούς τους, αφιερώνουν το υπόλοιπο της ζωής τους για να σώσουν κι όλους εμάς, που έχουμε παντελή άγνοια κινδύνου.
Πίνουμε τα καφεδάκια μας ανυποψίαστοι και πολύ σίγουροι, ότι το πνεύμα μας δεν κινδυνεύει. Οι Ρασοφόροι όμως, που σπούδασαν το πνεύμα όσο κανείς άλλος, γνωρίζουν πολύ καλά... «ότι το πνεύμα ενός ανθρώπου δεν κινδυνεύει... παρά μόνο, όταν αυτό κοιμάται!»
Γι αυτό και φροντίζουν να διατηρούν τα πνεύματα των ανθρώπων σε κατάσταση ύπνου, ώστε να είναι πάντα ασφαλή.
Η ανταμοιβή τους γι αυτή την μεγάλη προσφορά πνεύματος, ξεκινά από τα 1700 περίπου ευρώ έκαστος για τους κατώτερους Ιεράρχες και φτάνει στα 4.000 περίπου ευρώ για τους ανώτερους Ιεράρχες (ανήκουν στην ίδια κατηγορία υπαλλήλων με τους αρεοπαγίτες).
Άλλωστε τόσο οι Αρεο-παγίτες (δικαστικοί) όσο και οι Αερο-παγίτες (κληρικοί) την ίδια δουλειά κάνουν. Εργάζονται για να λάμψει η αλήθεια.
Βέβαια ο Θεός, μην ξεχνάμε, τους έχει υποσχεθεί την αιώνια ανταμοιβή τους στον παράδεισο, όταν με το καλό βρεθούν εκεί...
Αλλά αυτό το «έχει λαμβάνειν...» δεν αρέσει σε κανέναν παιδιά. «Κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρι...»
Τα αξίζουν όμως τα λεφτά και με το παραπάνω, αφού κουράζεται πολύ το πνεύμα τους. Τώρα βέβαια, μπορεί και να σκεφτεί κάποιος... «Για στάσου ρε Συνοδινέ, κι εμείς κουραζόμαστε κι έχουμε και οικογένειες, αλλά παίρνουμε τρεις κι εξήντα».
Ναι εντάξει, κι εμείς κουραζόμαστε, το παραδέχομαι, αλλά όχι όσο οι Ιεράρχες... αυτοί κουράζονται πολύ!
Και στο κάτω κάτω ρε παιδιά γιατί παντρευόσαστε; Για κοιτάξτε τους Ιερωμένους...
Εργένηδες ζούνε όλοι αυτοί, κορόιδα δεν επιάνονται, ούτε που ντύνονται γαμπροί, ούτε που αρραβωνιάζονται!
Τώρα βέβαια θα μου πείτε, ότι υπάρχει κι αυτή η μεγάλη ανάγκη, να μεταδώσετε τα γονίδιά σας παραπέρα και εσείς δεν μπορείτε να αντισταθείτε σ΄αυτήν σας την ανάγκη!
Γιατί, οι Ιερείς μπορούν...;
Πρέπει δηλαδή να παντρευτεί κάποιος για να μεταδώσει τα γονίδιά του; Άλλος τρόπος δεν υπάρχει;
Ο Παντελεήμων (ο πρώην Αττικής, ντε...) πως τα μετέδιδε τα γονίδιά του; Και μάζεψε και πέντε φράγκα στην άκρη για ώρα ανάγκης!
Στο παρών θέμα, προσδοκώ –Θεού επιτρέποντος- να μπούμε στην κοινωνία των Ρασοφόρων καθώς όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται σ΄αυτούς. Χωρίς αυτούς, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά θρησκεία και καμιά αλήθεια. Είναι άλλωστε η κοινωνία που γνωρίζει όσο κανείς άλλος τον Θεό και ζει σύμφωνα με το θέλημά του. Εκεί, μπορούμε να δούμε τον Χριστιανισμό, από θεωρία, να γίνεται εφαρμογή και πράξη.
Γιατί, κακά τα ψέματα, το σύνολο των πιστών έχει μεσάνυχτα από «πνεύματα» και «ερμηνείες». Η γνώση τους περιορίζεται στα εθιμοτυπικά και την προσωπολατρία. Και το μόνο που ενδιαφέρει και συγκινεί αληθινά τους πιστούς, είναι τα θαύματα. Μόνο με τα θαύματα πείθονται. Όλα τ΄άλλα, είναι ψιλά γράμματα γι αυτούς.
Ο ακατανόητος λόγος του Χριστιανισμού ουδέποτε βρήκε εφαρμογή στην κοινωνία των πιστών, ακόμη και την εποχή που υποχρεώθηκαν να το κάνουν -όχι γιατί οι πιστοί δεν προσπάθησαν ή δεν το ήθελαν- αλλά γιατί ο λόγος του Χριστιανισμού είναι ακατανόητος και μη εφαρμόσιμος από την ίδια, την παράλογη φύση του.
Απευθύνεται σε ανθρώπους κάποιου φανταστικού κόσμου και ηχεί σαν παιδικό παραμύθι (όχι ότι δεν είναι...) που ουδεμία σχέση έχει με τον πραγματικό μας κόσμο, ο οποίος και έχει την τάση να εξελίσσεται διαρκώς και να αλλάζουμε τον τρόπο ζωής και αντίληψής μας.
Εισχωρώντας στο πνεύμα που διακατέχει τους Ιερωμένους, θα γίνουμε μάρτυρες τουλάχιστον μίας αλήθειας: Το μεγαλύτερο θαύμα του Χριστιανισμού, είναι οι Ιερείς του!