Εδώ μπροστά , ένα ακόμα βράδυ. Ένα ακόμα βράδυ άγρυπνος, μπροστά στον υπολογιστή. Που θα πάει αυτό το πράγμα σκέφτηκε ο Άγγελος. «Δεν πάει άλλο Θεέ μου».Ψιθύρισε. «Πρέπει επιτέλους να κοιμηθώ….»
Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο ενώ το προηγούμενο ακόμα μισοκαιγόταν πάνω σε ένα σωρό από άλλα στο βρόμικο τασάκι . Άφησε τον αναπτήρα και έτριψε τα ματιά του με μανία ,που ήταν κατακόκκινα. Θα μπορούσε να ήταν από την αποπνικτική ατμόσφαιρα στο δωμάτιο του ,μιας και είχε γίνει ένας ‘θάλαμος αερίων’. Όμως ο λόγος είναι τόσο διαφορετικός . Σε μερικές μέρες θα είναι ο 3ος μήνας χωρίς να κοιμηθεί ούτε ένα λεπτό! Τα 15 κιλά που έχει χάσει σίγουρα δεν του λείπουν όσο μερικά λεπτά ύπνου.
Το τσιγάρο τελειώνει το ίδιο και η μπύρα . Η ώρα είναι 05.00 και ενώ το βιολογικό του ρολόι του λέει ότι πρέπει να κοιμηθεί , ο ίδιος ξέρει ότι δεν μπορεί . Ξέρει ότι αν το κάνει αυτή θα είναι εκεί …Θα είναι εκεί για να μην το αφήσει να ξυπνήσει ποτέ. Την τελευταία φορά που μπήκε στον πειρασμό να κλέψει λίγο ύπνο παραλίγο να τον κρατήσει μαζί της.
Ο Αντώνης του το είπε καθαρά ..Από την στιγμή που δεν θέλεις ο ίδιος να ξυπνήσεις από το όνειρο σου ,δεν θα ξυπνήσεις ποτέ . Από την στιγμή που κλείσεις τα μάτια σου αυτή έχει τον απόλυτο έλεγχο .
Είναι σίγουρος ότι την επόμενη φορά δεν θα γυρίσει πίσω, σε αυτό τον κόσμο…Μήπως όμως αυτό θέλει τελικά . Να μείνει για πάντα μαζί της! Ο δικός της κόσμος ,αυτός ο ονειρικός κόσμος είναι πιο αληθινός και τόσο πιο όμορφος από αυτόν εδώ . Η μήπως δεν είναι έτσι;
Αυτή είναι τώρα η χειρότερη φάση . Οι σκέψεις και τα αναπάντητα ερωτήματα που τον βασανίζουν κάθε μέρα που περνά. Που για τον Άγγελο είναι άπειρα πιο αβάσταχτο ακόμα και από την αϋπνία του. Όλα αυτά έρχονται και γινοντα μια δίνη , μια ονειρική δίνη που παγιδεύει κάθε του συναίσθημα και κάθε του προσπάθεια να ξεφύγει. Μέσα του όμως ξέρει πια είναι η σκληρή πραγματικότητα . Η απώλεια της. Δεν μπορεί πια να την αγγίξει , να χαϊδέψει τα μαλλιά της , να της δώσει την αγάπη του που είναι τόσο μεγάλη. Πως μπορεί αυτή που την λάτρεψε ,τώρα να τον στοιχειώνει στα όνειρα του;
Δεν μπορεί να γίνετε αυτό. Πρέπει το μυαλό μου να μου παίζει αυτό το άσχημο παιχνίδι . Αυτή έφυγε από αυτόν τον κόσμο ,που εμείς τον λέμε «πραγματικότητα». Βάλτο καλά στο μυαλό σου….. «Άγγελε π έ θ ά ν ε!!» Και εσύ είσαι εγκλωβισμένος μέσα σε αυτόν και σε ένα κόσμο που τον δημιούργησες εσύ και μόνο εσύ!!
Δάκρυα, δάκρυα πάνε να κυλίσουν από τα ματιά του αλλά ούτε αυτό δεν μπορεί να κάνει πια είναι ένα ράκος τα μάτια του είναι πρησμένα και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αφήσει την λύπη του να ξεσπάσει μέσα του και να πλημμυρίσει όλο του το σώμα σαν μια ρίγη. Γιατί να γίνουν όλα αυτά είπε μέσα του…γιατί;;
Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο ενώ το προηγούμενο ακόμα μισοκαιγόταν πάνω σε ένα σωρό από άλλα στο βρόμικο τασάκι . Άφησε τον αναπτήρα και έτριψε τα ματιά του με μανία ,που ήταν κατακόκκινα. Θα μπορούσε να ήταν από την αποπνικτική ατμόσφαιρα στο δωμάτιο του ,μιας και είχε γίνει ένας ‘θάλαμος αερίων’. Όμως ο λόγος είναι τόσο διαφορετικός . Σε μερικές μέρες θα είναι ο 3ος μήνας χωρίς να κοιμηθεί ούτε ένα λεπτό! Τα 15 κιλά που έχει χάσει σίγουρα δεν του λείπουν όσο μερικά λεπτά ύπνου.
Το τσιγάρο τελειώνει το ίδιο και η μπύρα . Η ώρα είναι 05.00 και ενώ το βιολογικό του ρολόι του λέει ότι πρέπει να κοιμηθεί , ο ίδιος ξέρει ότι δεν μπορεί . Ξέρει ότι αν το κάνει αυτή θα είναι εκεί …Θα είναι εκεί για να μην το αφήσει να ξυπνήσει ποτέ. Την τελευταία φορά που μπήκε στον πειρασμό να κλέψει λίγο ύπνο παραλίγο να τον κρατήσει μαζί της.
Ο Αντώνης του το είπε καθαρά ..Από την στιγμή που δεν θέλεις ο ίδιος να ξυπνήσεις από το όνειρο σου ,δεν θα ξυπνήσεις ποτέ . Από την στιγμή που κλείσεις τα μάτια σου αυτή έχει τον απόλυτο έλεγχο .
Είναι σίγουρος ότι την επόμενη φορά δεν θα γυρίσει πίσω, σε αυτό τον κόσμο…Μήπως όμως αυτό θέλει τελικά . Να μείνει για πάντα μαζί της! Ο δικός της κόσμος ,αυτός ο ονειρικός κόσμος είναι πιο αληθινός και τόσο πιο όμορφος από αυτόν εδώ . Η μήπως δεν είναι έτσι;
Αυτή είναι τώρα η χειρότερη φάση . Οι σκέψεις και τα αναπάντητα ερωτήματα που τον βασανίζουν κάθε μέρα που περνά. Που για τον Άγγελο είναι άπειρα πιο αβάσταχτο ακόμα και από την αϋπνία του. Όλα αυτά έρχονται και γινοντα μια δίνη , μια ονειρική δίνη που παγιδεύει κάθε του συναίσθημα και κάθε του προσπάθεια να ξεφύγει. Μέσα του όμως ξέρει πια είναι η σκληρή πραγματικότητα . Η απώλεια της. Δεν μπορεί πια να την αγγίξει , να χαϊδέψει τα μαλλιά της , να της δώσει την αγάπη του που είναι τόσο μεγάλη. Πως μπορεί αυτή που την λάτρεψε ,τώρα να τον στοιχειώνει στα όνειρα του;
Δεν μπορεί να γίνετε αυτό. Πρέπει το μυαλό μου να μου παίζει αυτό το άσχημο παιχνίδι . Αυτή έφυγε από αυτόν τον κόσμο ,που εμείς τον λέμε «πραγματικότητα». Βάλτο καλά στο μυαλό σου….. «Άγγελε π έ θ ά ν ε!!» Και εσύ είσαι εγκλωβισμένος μέσα σε αυτόν και σε ένα κόσμο που τον δημιούργησες εσύ και μόνο εσύ!!
Δάκρυα, δάκρυα πάνε να κυλίσουν από τα ματιά του αλλά ούτε αυτό δεν μπορεί να κάνει πια είναι ένα ράκος τα μάτια του είναι πρησμένα και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αφήσει την λύπη του να ξεσπάσει μέσα του και να πλημμυρίσει όλο του το σώμα σαν μια ρίγη. Γιατί να γίνουν όλα αυτά είπε μέσα του…γιατί;;