Ήρωας είναι κάποιος που φοβάται όσο και οι άλλοι απλά κρατάει αντίσταση για λίγο παραπάνω…
Ήρωες. Τι είναι αυτό που κάνει τους ήρωες να κάνουν ηρωικά πράγματα;
Τι είναι αυτό που η ιστορία αναγνωρίζει σαν ήρωα και όχι σαν δολοφόνο;
Τι είναι αυτό που η κοινωνία αναγνωρίζει ως ήρωα και όχι σαν δολοφόνο;
Τι είναι αυτό το υλικό που κάνει τους ήρωες να ξεχωρίζουν;
Ήρωες. Από τους «μυθικούς», τον Ηρακλή, τον Θησέα, Οδυσσέα, Άιαντα, Βελλερεφόντη, Αχιλλέα αλλά και τους ιστορικούς Θεμιστοκλή, Μέγα Αλέξανδρο, κ.α. στους ήρωες της Ελληνικής επανάστασης τον Ανδρούτσο, Καραϊσκάκη, Κολοκοτρώνη, Μιαούλη, Νικηταρά, Παπαφλέσσα. Όλοι είχαν κοινά αλλά και διαφορές.
Το ηρωικό συνέπαιρνε πάντα τους Έλληνες αλλά και γενικά όλους τους λαούς του κόσμου. Πάντα υπήρχαν ήρωες αλλά και όπου δεν υπήρχαν κατασκευάζονταν από τους ίδιους τους ανθρώπους. Από την κατασκευή των μύθων των άθλων του Ηρακλή και όλων των μυθικών ηρώων (και λέω την κατασκευή των άθλων και όχι του ίδιου του Ηρακλή και των υπολοίπων γιατί πάντα θα αμφισβητώ το μυθικό της ύπαρξης τους και αυτό γιατί πολύ απλά έτσι γουστάρω) μέχρι τους ήρωες της Marvel τον Spiderman, Hulk και τους υπόλοιπους. Πάντα υπήρχε μέσα στον άνθρωπο η ανάγκη να βλέπει να παραδειγματίζεται αλλά και να οδηγείται από ήρωες.
Ήρωες που εκτός των προαναφερθέντων βρίσκουμε μέσα στην ζωή μας, στην οικογένεια μας, ανθρώπους καθημερινούς που δεν σκοτώνουν τέρατα με σπαθιά, αλλά επιβιώνουν και σκοτώνουν τέρατα σε άλλο επίπεδο. Τέρατα που κρύβουμε μέσα μας. Ανθρώπους που δεν επιβιώνουν από τόξα και σπαθιά αλλά από την ίδια την ζωή και από τους ανήθικούς συμπατριώτες τους.
Ανοίγω αυτό το θέμα για να μιλήσουμε για ήρωες. Όχι με τα ονόματα τους αλλά με την ιδιότητα τους, την ηρωική, αυτή την ιδιότητα που κάνει το σύνολο των ανθρώπων να τους κατατάσσει στους ήρωες. Αλλά και σε ατομικό επίπεδο, ήρωες που τους βάζουμε ψηλά γιατί με την ζωή τους αλλά και με την συμπεριφορά τους, μας δείχνουν τον δρόμο όχι σε ένα συλλογικό αλλά σε προσωπικό επίπεδο.
Ανοίγω το θέμα για να μιλήσουμε για ήρωες, ήρωες που μπορεί για μας να έχουν αυτή την ιδιότητα και για άλλους να έχουν την ιδιότητα του δολοφόνου. Για ήρωες άλλων λαών που τους θεωρούμε εμείς δολοφόνους. Βλέπε Κεμάλ, για τους Τούρκους, πάντα θα είναι ένας εθνικό ήρωας για την Τουρκία αλλά για πολλούς Έλληνες απλά δολοφόνος.
Και τέλος ανοίγω το θέμα για να μιλήσουμε για το τέλος των ηρώων.
Από τον τραγικό θάνατο του Ηρακλή μέχρι το άδοξο τέλος του Θησέα και του Βελερεφόντη. Το τέλος εποχής σε μια σειρά ηρώων αλλά και το πώς εκφυλίζεται το ηρωικό, πως εκφυλίζονται οι ίδιοι οι ήρωες αλλά και οι ιδέες που αντιπροσωπεύουν, οι ιδέες που πολέμησαν αλλά και πέθαναν για αυτές. Ιδέες που εκφυλίζονται από όλους εμάς αλλά και όλους τους πολιτικούς αλλά και φυσικά από τους ίδιους τους ήρωες.
Από τον επαναστάτη χωρίς αιτία, μέχρι την σημαία που είχα χρόνια κρεμασμένη στο δωμάτιο μου αυτή του Τσε, του μεγαλύτερου ίσως εφηβικού ήρωα όλων των εποχών και από την εκπληκτική ιστορία του Μαυρολέων που άφησε τα πλούτη του και πολέμησε για αυτά που πίστευε, μέχρι τον Αραφάτ και τον Φιντέλ, που πνίγεται στο χρήμα…
Καθώς έβλεπα πριν από καιρό ειδήσεις αλλά και περιμένοντας να δω τους Φακέλους του Παπαχελά για την αρχαιοκαπηλία θυμάμαι κάποιον, κάποιον αγράμματο, ασπούδαστο και αν είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα ίσως να λέγαμε και άξεστο ήρωα…
«…γιατί για αυτά πολεμήσαμε…»
Μακρυγιάννης.
Ήρωες. Τι είναι αυτό που κάνει τους ήρωες να κάνουν ηρωικά πράγματα;
Τι είναι αυτό που η ιστορία αναγνωρίζει σαν ήρωα και όχι σαν δολοφόνο;
Τι είναι αυτό που η κοινωνία αναγνωρίζει ως ήρωα και όχι σαν δολοφόνο;
Τι είναι αυτό το υλικό που κάνει τους ήρωες να ξεχωρίζουν;
Ήρωες. Από τους «μυθικούς», τον Ηρακλή, τον Θησέα, Οδυσσέα, Άιαντα, Βελλερεφόντη, Αχιλλέα αλλά και τους ιστορικούς Θεμιστοκλή, Μέγα Αλέξανδρο, κ.α. στους ήρωες της Ελληνικής επανάστασης τον Ανδρούτσο, Καραϊσκάκη, Κολοκοτρώνη, Μιαούλη, Νικηταρά, Παπαφλέσσα. Όλοι είχαν κοινά αλλά και διαφορές.
Το ηρωικό συνέπαιρνε πάντα τους Έλληνες αλλά και γενικά όλους τους λαούς του κόσμου. Πάντα υπήρχαν ήρωες αλλά και όπου δεν υπήρχαν κατασκευάζονταν από τους ίδιους τους ανθρώπους. Από την κατασκευή των μύθων των άθλων του Ηρακλή και όλων των μυθικών ηρώων (και λέω την κατασκευή των άθλων και όχι του ίδιου του Ηρακλή και των υπολοίπων γιατί πάντα θα αμφισβητώ το μυθικό της ύπαρξης τους και αυτό γιατί πολύ απλά έτσι γουστάρω) μέχρι τους ήρωες της Marvel τον Spiderman, Hulk και τους υπόλοιπους. Πάντα υπήρχε μέσα στον άνθρωπο η ανάγκη να βλέπει να παραδειγματίζεται αλλά και να οδηγείται από ήρωες.
Ήρωες που εκτός των προαναφερθέντων βρίσκουμε μέσα στην ζωή μας, στην οικογένεια μας, ανθρώπους καθημερινούς που δεν σκοτώνουν τέρατα με σπαθιά, αλλά επιβιώνουν και σκοτώνουν τέρατα σε άλλο επίπεδο. Τέρατα που κρύβουμε μέσα μας. Ανθρώπους που δεν επιβιώνουν από τόξα και σπαθιά αλλά από την ίδια την ζωή και από τους ανήθικούς συμπατριώτες τους.
Ανοίγω αυτό το θέμα για να μιλήσουμε για ήρωες. Όχι με τα ονόματα τους αλλά με την ιδιότητα τους, την ηρωική, αυτή την ιδιότητα που κάνει το σύνολο των ανθρώπων να τους κατατάσσει στους ήρωες. Αλλά και σε ατομικό επίπεδο, ήρωες που τους βάζουμε ψηλά γιατί με την ζωή τους αλλά και με την συμπεριφορά τους, μας δείχνουν τον δρόμο όχι σε ένα συλλογικό αλλά σε προσωπικό επίπεδο.
Ανοίγω το θέμα για να μιλήσουμε για ήρωες, ήρωες που μπορεί για μας να έχουν αυτή την ιδιότητα και για άλλους να έχουν την ιδιότητα του δολοφόνου. Για ήρωες άλλων λαών που τους θεωρούμε εμείς δολοφόνους. Βλέπε Κεμάλ, για τους Τούρκους, πάντα θα είναι ένας εθνικό ήρωας για την Τουρκία αλλά για πολλούς Έλληνες απλά δολοφόνος.
Και τέλος ανοίγω το θέμα για να μιλήσουμε για το τέλος των ηρώων.
Από τον τραγικό θάνατο του Ηρακλή μέχρι το άδοξο τέλος του Θησέα και του Βελερεφόντη. Το τέλος εποχής σε μια σειρά ηρώων αλλά και το πώς εκφυλίζεται το ηρωικό, πως εκφυλίζονται οι ίδιοι οι ήρωες αλλά και οι ιδέες που αντιπροσωπεύουν, οι ιδέες που πολέμησαν αλλά και πέθαναν για αυτές. Ιδέες που εκφυλίζονται από όλους εμάς αλλά και όλους τους πολιτικούς αλλά και φυσικά από τους ίδιους τους ήρωες.
Από τον επαναστάτη χωρίς αιτία, μέχρι την σημαία που είχα χρόνια κρεμασμένη στο δωμάτιο μου αυτή του Τσε, του μεγαλύτερου ίσως εφηβικού ήρωα όλων των εποχών και από την εκπληκτική ιστορία του Μαυρολέων που άφησε τα πλούτη του και πολέμησε για αυτά που πίστευε, μέχρι τον Αραφάτ και τον Φιντέλ, που πνίγεται στο χρήμα…
Καθώς έβλεπα πριν από καιρό ειδήσεις αλλά και περιμένοντας να δω τους Φακέλους του Παπαχελά για την αρχαιοκαπηλία θυμάμαι κάποιον, κάποιον αγράμματο, ασπούδαστο και αν είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα ίσως να λέγαμε και άξεστο ήρωα…
«…γιατί για αυτά πολεμήσαμε…»
Μακρυγιάννης.