Διάβαζα τόση ώρα με απορία αυτά που έγραψε ο Lux και στο τέλος ο βλάκας συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για όνειρο.
Ακούστε και ένα δικό μου όνειρο που το είχα δει δύο φορές σχεδόν το ίδιο. Η δεύτερη φορά ήταν "κάτι" σαν συνέχει της πρώτης φοράς.
Όταν ήμουν πολύ μικρός, περίπου 5 ετών, είχα δει ότι ήμουν με τους γονείς μου σε μία γνωστή μου εκκλησία στη Ρόδο (μία από τις πολλές του αγίου Νεκταρίου, παρεπιπτόντως τον πατέρα μου έλαγαν Νεκτάριο) και ένας παπάς μας έδειξε ένα μυστικό δρόμο που οδηγούσε σε ένα άγνωστο τότε για εμένα μέρος. Σε ένα σημείο ο παπάς μας είπε να σταματήσουμε, γιατί δεν έπρεπε να προχωρήσουμε άλλο. Είδα εγώ την μεγάλη μυστική πόρτα να ανοίγει και να βλέπουμε μόνο φωτιές. Τότε όλοι τρέξαμε πάνω και φύγαμε. Την δεύτερη φορά που είδα το όνειρο, ήταν μετά από 9 περίπου χρόνια. [Διευκρινήσεις: τώρα πια ο πατέρας μου δε ζει, έχω έναν αδερφό ο οποίος είναι σα να μην υπήρχε στο όνειρο, αλλά και ο πατέρας μου ήταν σα να μην είχε πεθάνει.] Πάλι ήμαστε στην ίδια εκκλησία. Κατεβαίνουμε στον μυστικό δρόμο που ξέρω πια οτι οδηγεί στην κόλαση. Εκεί πάλι ο παπάς μας λέει να σταματήσουμε, γιατί αν συνεχίσουμε και κατα λάθος μπούμε μέσα στην κόλαση, πρέπει να πολεμήσουμε τον διάβολο για να βγούμε έξω και ήταν δύσκολο να τον νικήσεις. Εγώ δέχτηκα να μπω. Μπήκα, πολέμησα, νίκησα και βγήκα. Την "πάλη" αυτή τη θυμάμαι έντονα. Το πολέμησα με την σωματική΄μου δύναμη, αλλά λέει ότι με βοήθησε και το μυαλό μου και μία ανωτέρα δύναμη που ήταν ο Θεός.
Αυτό το αναφέρω απλώς ως έναν ΕΦΙΑΛΤΗ...
Ακούστε και ένα δικό μου όνειρο που το είχα δει δύο φορές σχεδόν το ίδιο. Η δεύτερη φορά ήταν "κάτι" σαν συνέχει της πρώτης φοράς.
Όταν ήμουν πολύ μικρός, περίπου 5 ετών, είχα δει ότι ήμουν με τους γονείς μου σε μία γνωστή μου εκκλησία στη Ρόδο (μία από τις πολλές του αγίου Νεκταρίου, παρεπιπτόντως τον πατέρα μου έλαγαν Νεκτάριο) και ένας παπάς μας έδειξε ένα μυστικό δρόμο που οδηγούσε σε ένα άγνωστο τότε για εμένα μέρος. Σε ένα σημείο ο παπάς μας είπε να σταματήσουμε, γιατί δεν έπρεπε να προχωρήσουμε άλλο. Είδα εγώ την μεγάλη μυστική πόρτα να ανοίγει και να βλέπουμε μόνο φωτιές. Τότε όλοι τρέξαμε πάνω και φύγαμε. Την δεύτερη φορά που είδα το όνειρο, ήταν μετά από 9 περίπου χρόνια. [Διευκρινήσεις: τώρα πια ο πατέρας μου δε ζει, έχω έναν αδερφό ο οποίος είναι σα να μην υπήρχε στο όνειρο, αλλά και ο πατέρας μου ήταν σα να μην είχε πεθάνει.] Πάλι ήμαστε στην ίδια εκκλησία. Κατεβαίνουμε στον μυστικό δρόμο που ξέρω πια οτι οδηγεί στην κόλαση. Εκεί πάλι ο παπάς μας λέει να σταματήσουμε, γιατί αν συνεχίσουμε και κατα λάθος μπούμε μέσα στην κόλαση, πρέπει να πολεμήσουμε τον διάβολο για να βγούμε έξω και ήταν δύσκολο να τον νικήσεις. Εγώ δέχτηκα να μπω. Μπήκα, πολέμησα, νίκησα και βγήκα. Την "πάλη" αυτή τη θυμάμαι έντονα. Το πολέμησα με την σωματική΄μου δύναμη, αλλά λέει ότι με βοήθησε και το μυαλό μου και μία ανωτέρα δύναμη που ήταν ο Θεός.
Αυτό το αναφέρω απλώς ως έναν ΕΦΙΑΛΤΗ...