Το λιγοστό φως που υπήρχε δεν την διευκόλυνε να καταλάβει που βρισκόταν. Κοιτούσε γύρω της μα τίποτα δε της ήταν γνώριμο. Ούτε το μονοπάτι μπροστά της που οδηγούσε ανάμεσα σε πλήθος δέντρων, αλλά ούτε το παλιό σπίτι που υπήρχε πίσω της. Μα πως βρέθηκε εκεί; Αναρωτήθηκε η Σμίλη. Το μόνο που θυμόταν ήταν η κούραση που ένιωθε όταν έφτασε στο χωριό του πατέρα της. Ήθελε πολύ να κάνει αυτό το ταξίδι εδώ και καιρό, για να ηρεμήσει και να αλλάξει λίγο το περιβάλλον της πόλης όπου ζούσε.
Κοίταξε το πυκνό και σκοτεινό δάσος που απλωνόταν μπροστά της και ένιωσε ένα ρίγος να τη διαπερνά. Παντού υπήρχε ησυχία. Κάπου – κάπου άκουγε το φύλλωμα των δέντρων που κουνιόνταν από το αδύναμο αεράκι που φυσούσε κάθε τόσο.
Κοίταξε το παλιό σπίτι πίσω της. Με το λιγοστό φως που ερχόταν από το φεγγάρι, μπόρεσε να δει πως το σπίτι ήταν φτιαγμένο από ξύλο. Ένα αδύναμο φως τρεμόπαιζε από τα ανοιχτά παντζούρια του. Μα ποιος θα μπορούσε να μένει σ’ αυτή την ερημιά; Αναρωτήθηκε. Ίσως ο δασοφύλακας. Όποιος και να μένει πάντως, σίγουρα θα μπορεί να με βοηθήσει, μονολόγησε.
Ξεκίνησε με διστακτικά βήματα προς το σπίτι. Ανέβηκε τα δυο μοναδικά σκαλοπάτια του και στάθηκε μπροστά στη πόρτα. Ίσως να είναι επικίνδυνο, σκέφτηκε. Μα δεν είχε άλλη επιλογή. Πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε τη πόρτα. Περίμενε για λίγο και ξαναχτύπησε, μα καμία απάντηση δε πήρε. Ίσως να κοιμάται όποιος μένει εδώ και να μην ακούει, σκέφτηκε μιας και δε γνώριζε τι ώρα ήταν. Ξαναχτύπησε πιο δυνατά αυτή τη φορά και με πιο πολύ διάρκεια. Η πόρτα μισάνοιξε τρίζοντας και το γνώριμο ρίγος τη διαπέρασε ξανά. Έμεινε μερικά λεπτά ακίνητη κι αφού δεν είδε καμία άλλη κίνηση αποφάσισε να σπρώξει τη πόρτα και να μπει.
Κοίταξε το πυκνό και σκοτεινό δάσος που απλωνόταν μπροστά της και ένιωσε ένα ρίγος να τη διαπερνά. Παντού υπήρχε ησυχία. Κάπου – κάπου άκουγε το φύλλωμα των δέντρων που κουνιόνταν από το αδύναμο αεράκι που φυσούσε κάθε τόσο.
Κοίταξε το παλιό σπίτι πίσω της. Με το λιγοστό φως που ερχόταν από το φεγγάρι, μπόρεσε να δει πως το σπίτι ήταν φτιαγμένο από ξύλο. Ένα αδύναμο φως τρεμόπαιζε από τα ανοιχτά παντζούρια του. Μα ποιος θα μπορούσε να μένει σ’ αυτή την ερημιά; Αναρωτήθηκε. Ίσως ο δασοφύλακας. Όποιος και να μένει πάντως, σίγουρα θα μπορεί να με βοηθήσει, μονολόγησε.
Ξεκίνησε με διστακτικά βήματα προς το σπίτι. Ανέβηκε τα δυο μοναδικά σκαλοπάτια του και στάθηκε μπροστά στη πόρτα. Ίσως να είναι επικίνδυνο, σκέφτηκε. Μα δεν είχε άλλη επιλογή. Πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε τη πόρτα. Περίμενε για λίγο και ξαναχτύπησε, μα καμία απάντηση δε πήρε. Ίσως να κοιμάται όποιος μένει εδώ και να μην ακούει, σκέφτηκε μιας και δε γνώριζε τι ώρα ήταν. Ξαναχτύπησε πιο δυνατά αυτή τη φορά και με πιο πολύ διάρκεια. Η πόρτα μισάνοιξε τρίζοντας και το γνώριμο ρίγος τη διαπέρασε ξανά. Έμεινε μερικά λεπτά ακίνητη κι αφού δεν είδε καμία άλλη κίνηση αποφάσισε να σπρώξει τη πόρτα και να μπει.