Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο κήδεψα τον πατερά μου ήμουν 26 χρονών πέθανε ανήμερα του προφήτη Ηλία.
Μέσα σε ένα χρόνο όλα έχουν έρθει τούμπα και όλα έχουν έρθει στα ίσα ( αν όχι όλα τα περισσότερα).Είμαι μοναχοπαίδι και μέσα σε μια μέρα έγινα ο άντρας του σπιτιού, η μητέρα μου είναι αγράμματη (δεν το θεωρώ υποτιμητικό άλλωστε χάρη σε εκείνη είμαι αυτό που είμαι σήμερα) οπότε όλα τα βάρη όλες οι ευθύνες όλες οι υποχρεώσεις πέσανε πάνω μου.
Δεν έχω σκοπό να αρχίσω να λέω τι μου έχει συμβεί στην ζωή και ούτε σκοπεύω να γράψω καμιά mini αυτοβιογραφία, το θέμα που θέλω να συζητήσω έχει σχέση με αυτό που μου συνέβη.
Τι σημαίνει για σας για μένα για όλους μας ο θανατος. Οχι ο θάνατος του φίλου σας του συγγενή σας των αδερφών σας των γονιών σας αλλά ο δικός σας θανατος. Τον σκέφτεστε καθόλου σας περνάει η ιδέα ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε?? Σήμερα αύριο σε 50 χρονιά στα επόμενα λεπτά δευτερόλεπτα ώρες ημέρες.
Δεν χρειάστηκε να πεθάνει ο πατέρας μου για να σκεφτώ τον θάνατο πάντα τον σκεφτόμουν πάντα τον φοβόμουν τώρα περισσότερο μιας που χτύπησε την πόρτα μου.
Κάποιος είπε (μου διαφεύγει το όνομα του) όταν σκέφτεσαι τον θάνατο έστω και μια φορά την ημέρα αυτό σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αυτό σε κάνει να βλέπεις διαφορετικά την ζωή αυτό σε κάνει να ζεις την κάθε μέρα χίλιες φορές περισσότερο από πριν.
Δεν θα το παίξω cool θα πω τα πράγματα με το όνομα τους θα πω τι σκέφτομαι , φοβάμαι να πεθάνω φοβάμαι και τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι όταν πέσω για ύπνο το βραδύ ίσως να μην ξυπνήσω την επόμενη ίσως να μην ξυπνήσει η μητέρα μου. Τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι θα καταληξω σε έναν λάκκο 50 πόντους βάθος μέσα σε ένα φέρετρο σκεπασμένος με χώμα τρομάζω στο τι θα αντικρύσω στην άλλη μεριά …
Ζούμε για να πεθάνουμε μεγαλώνουμε και οδηγούμαστε στον θάνατο από την στιγμή που θα γεννηθούμε έχουμε υπογράψει την θανατική μας καταδικη. Οσο περνάει ο καιρός τόσο πιο κοντά είμαστε.
Μερικοί θα πείτε ότι αφού θα πεθάνουμε να μην κάνουμε τίποτα να μην προχωράμε στην ζωή να μην μοχθούμε στην ζωή απλά να καθίσουμε και να περιμένουμε την μοιραία μέρα ή να κάνουμε κραιπάλες στη ζωή μας και να μην δίνουμε λογαριασμό σε τίποτα και σε κανέναν.
Δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου μου δεν θέλω να σας οδηγήσω σε τέτοια συμπεράσματα ή σε τέτοιες απόψεις. Αυτο το τονίζω γιατί γνωρίζω πολύ καλά ποσό εύκολο είναι να παρερμηνεύσει κάποιος αυτά που διαβάζει και να οδηγηθεί σε ακραία συμπεράσματα
Ο σκοπός του κειμένου μου είναι να σας κάνω αν θέλετε να συζητήσετε έναν από τους μεγαλύτερους φόβους του ανθρώπου. Κάποια στιγμή στην ζωή μας τον σκεφτόμαστε αν όχι στην νεανική σίγουρα στις 2 με τρεις τελευταίες δεκαετίες της ζώνης μας.
Περιμένω τις δικές σας σκέψεις δεν θέλω ανά λύσεις περί θανάτου δεν θέλω να μου πείτε τι είναι θάνατος τι σημασία έχει τι σημαίνει το που πάνε οι ψυχές μας ή γιατί συμβαίνει αυτό. Εγώ θέλω να μάθω την σκέψη σας για τον θάνατο κατά ποσό τον σκέφτεστε ή δεν δίνετε καμιά σημασία .Δεν θέλω επιστημονικές ιστορικές και θρησκεύτηκες αναλύσεις
Εγώ πάντως τον σκέφτομαι τον φοβάμαι προχωράω στη ζωή μου και περιμένω ζω την ζωή όσο μπορώ φοβάμαι να πεθάνω δεν θέλω να πεθάνω…
Δυστυχώς θα πεθάνω τουλάχιστον ικανοποιημένος από την ζωή που έζησα…
Μέσα σε ένα χρόνο όλα έχουν έρθει τούμπα και όλα έχουν έρθει στα ίσα ( αν όχι όλα τα περισσότερα).Είμαι μοναχοπαίδι και μέσα σε μια μέρα έγινα ο άντρας του σπιτιού, η μητέρα μου είναι αγράμματη (δεν το θεωρώ υποτιμητικό άλλωστε χάρη σε εκείνη είμαι αυτό που είμαι σήμερα) οπότε όλα τα βάρη όλες οι ευθύνες όλες οι υποχρεώσεις πέσανε πάνω μου.
Δεν έχω σκοπό να αρχίσω να λέω τι μου έχει συμβεί στην ζωή και ούτε σκοπεύω να γράψω καμιά mini αυτοβιογραφία, το θέμα που θέλω να συζητήσω έχει σχέση με αυτό που μου συνέβη.
Τι σημαίνει για σας για μένα για όλους μας ο θανατος. Οχι ο θάνατος του φίλου σας του συγγενή σας των αδερφών σας των γονιών σας αλλά ο δικός σας θανατος. Τον σκέφτεστε καθόλου σας περνάει η ιδέα ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε?? Σήμερα αύριο σε 50 χρονιά στα επόμενα λεπτά δευτερόλεπτα ώρες ημέρες.
Δεν χρειάστηκε να πεθάνει ο πατέρας μου για να σκεφτώ τον θάνατο πάντα τον σκεφτόμουν πάντα τον φοβόμουν τώρα περισσότερο μιας που χτύπησε την πόρτα μου.
Κάποιος είπε (μου διαφεύγει το όνομα του) όταν σκέφτεσαι τον θάνατο έστω και μια φορά την ημέρα αυτό σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αυτό σε κάνει να βλέπεις διαφορετικά την ζωή αυτό σε κάνει να ζεις την κάθε μέρα χίλιες φορές περισσότερο από πριν.
Δεν θα το παίξω cool θα πω τα πράγματα με το όνομα τους θα πω τι σκέφτομαι , φοβάμαι να πεθάνω φοβάμαι και τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι όταν πέσω για ύπνο το βραδύ ίσως να μην ξυπνήσω την επόμενη ίσως να μην ξυπνήσει η μητέρα μου. Τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι θα καταληξω σε έναν λάκκο 50 πόντους βάθος μέσα σε ένα φέρετρο σκεπασμένος με χώμα τρομάζω στο τι θα αντικρύσω στην άλλη μεριά …
Ζούμε για να πεθάνουμε μεγαλώνουμε και οδηγούμαστε στον θάνατο από την στιγμή που θα γεννηθούμε έχουμε υπογράψει την θανατική μας καταδικη. Οσο περνάει ο καιρός τόσο πιο κοντά είμαστε.
Μερικοί θα πείτε ότι αφού θα πεθάνουμε να μην κάνουμε τίποτα να μην προχωράμε στην ζωή να μην μοχθούμε στην ζωή απλά να καθίσουμε και να περιμένουμε την μοιραία μέρα ή να κάνουμε κραιπάλες στη ζωή μας και να μην δίνουμε λογαριασμό σε τίποτα και σε κανέναν.
Δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου μου δεν θέλω να σας οδηγήσω σε τέτοια συμπεράσματα ή σε τέτοιες απόψεις. Αυτο το τονίζω γιατί γνωρίζω πολύ καλά ποσό εύκολο είναι να παρερμηνεύσει κάποιος αυτά που διαβάζει και να οδηγηθεί σε ακραία συμπεράσματα
Ο σκοπός του κειμένου μου είναι να σας κάνω αν θέλετε να συζητήσετε έναν από τους μεγαλύτερους φόβους του ανθρώπου. Κάποια στιγμή στην ζωή μας τον σκεφτόμαστε αν όχι στην νεανική σίγουρα στις 2 με τρεις τελευταίες δεκαετίες της ζώνης μας.
Περιμένω τις δικές σας σκέψεις δεν θέλω ανά λύσεις περί θανάτου δεν θέλω να μου πείτε τι είναι θάνατος τι σημασία έχει τι σημαίνει το που πάνε οι ψυχές μας ή γιατί συμβαίνει αυτό. Εγώ θέλω να μάθω την σκέψη σας για τον θάνατο κατά ποσό τον σκέφτεστε ή δεν δίνετε καμιά σημασία .Δεν θέλω επιστημονικές ιστορικές και θρησκεύτηκες αναλύσεις
Εγώ πάντως τον σκέφτομαι τον φοβάμαι προχωράω στη ζωή μου και περιμένω ζω την ζωή όσο μπορώ φοβάμαι να πεθάνω δεν θέλω να πεθάνω…
Δυστυχώς θα πεθάνω τουλάχιστον ικανοποιημένος από την ζωή που έζησα…