Εδώ και πολλά χρόνια μέσα στο μυαλό μου στριφογυρίζει μια ερώτηση κάθε φορά που προσπαθώ να αντιληφθώ την έννοια του θεού, την ύπαρξή του κλπ κλπ. Θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας, χωρίς να θέλω να εντάξω τον εαυτό μου στην ομάδα των άθεων. Πιστεύω και αναζητώ τελικά, τι είναι αυτό που πιστεύω. Λέω λοιπόν: "ποιό είναι αυτό το τέλειο αυτοδημιούργητο, παντοδύναμο, αιώνιο ον και πως έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά όταν έχει κατασκευάσει ένα ον (τον άνθρωπο) τόσο αδύναμο, τόσο ατελή, τόσο ευαίσθητο και ευπαθή, αυτοκαταστροφικό που μάλλον απο τύχη έχει καταφέρει να υπάρχει ακόμα πάνω στον πλανήτη. Πέραν τούτου, ποιός καλός πατέρας, αφήνει τα παιδιά του στην τύχη τους με βάρκα την ελπίδα?"
Θα ήθελα να μου πείτε την άποψή σας πάνω σε αυτό. ΤΟ ανθρώπινο είδος πέραν της νοημοσύνης (την οποία μάλλον δεν έμαθε ποτέ να χρησιμοποιεί προς όφελός του) σε σχέση με τα υπόλοιπα όντα είναι κάτι σαν ανάπηρος αδελφός. Δεν μπορώ να πιστέψω οτι κάτι τόσο ατελές δημιουργήθηκε απο κάτι τόσο τέλειο.
Θα ήθελα να μου πείτε την άποψή σας πάνω σε αυτό. ΤΟ ανθρώπινο είδος πέραν της νοημοσύνης (την οποία μάλλον δεν έμαθε ποτέ να χρησιμοποιεί προς όφελός του) σε σχέση με τα υπόλοιπα όντα είναι κάτι σαν ανάπηρος αδελφός. Δεν μπορώ να πιστέψω οτι κάτι τόσο ατελές δημιουργήθηκε απο κάτι τόσο τέλειο.