Γεννήθηκε το 1743 στο Παρίσι. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος στο Κοινοβούλιο. Η μητέρα του πέθανε όσο ήταν ακόμα μικρός και τόσο αυτός όσο και η αδερφή του ανατράφηκαν αρχικά από την γιαγιά τους κι αργότερα από τη θεία τους. Το 1760 κερδισε βραβείο στο γενικό διαγωνισμό Λόγου ως μαθητής στο College Mazarin. Μετά το σχολείο, εγγράφεται στη Νομική Σχολή από όπου απαφοιτά το 1764 και ξεκινά την καργιέρα του.
Από την αρχή όμως της σταδιοδρομίας του έγινε φανερό πως περισσότερο από τα νομικά τον ενδιέφεραν οι φυσικές επιστήμες. Άρχισε να συχνάζει στο Εργαστήριο Χημείας του Guillaume Rouelle, ενω ταυτόχρονα παρακολουθούσε μαθήματα μαθηματικών και αστρονομίας και συνόδευε τον φυσιογνώστη Jean Guettard στις περιηγήσεις του γύρω από τη γαλλική πρωτεύουσα, με σκοπό την κατάρτιση ορυκτολογικού άτλαντα της Γαλλίας. Το 1768 εκλέγεται μέλος Ακαδημίας Επιστημών στην ηλικία των 25 μόλις χρώνων!
Στο πρόσφορο περιβάλλον της Ακαδημίας είχε την δυνατότητα να ασχοληθεί με όλους τους τομείς δραστηριότητάς της, μεταξύ των οποίων και με τη δημιουργία καινούργιου μετρικού συστήματος. Μετά από 20 χρόνια εργασίας έγινε ο διευθυντής της Ακαδημίας.
Παράλληλα, καταφέρνει να γίνει διευθυντής σε πυριτιδοποιείο, στο οποίο διαθέτει πολύ καλά εξοπλισμένο εργαστήριο Χημείας. Στο εργαστήριο αυτό κάνει τα πρώτα πειράματα χάρη στα οποία αναγνωρίζεται σήμερα ως πατέρας της σύγχρονης Χημείας. Χρησιμοποιεί συστηματικά το ζυγό και καταλήγει στην αρχή διατήρησης της μάζας. Βρίσκει τα δυο συστατικά του ατμοσφαιρικού αέρα: οξυγόνο και άζωτο. Αποδεικνύει ότι το νερό προκύπτει από καύση του υδρογόνου (αντίδραση με το οξυγόνο) και δεν αποτελεί επομένως χημικό στοιχείο...Η συμβολή του ήταν μεγάλη στην εγκατάλειψη της λανθασμένης θεωρίας του "φλωγιστού" που επικρατούσε μέχρι τότε. Με την βοήθεια της θεωρίας αυτής εξηγούνταν η οξείδωση των μετάλλων, η καύση του ξύλου κ.ά. Ο Lavoisier ανακαλύπτει το οξυγόνο το οποίο κρύβεται πίσω από τα παραπάνω φαινόμενα, όπου η αντίδραση με αυτό τα ερμηνεύει πολύ καλύτερα. Διαπιστώνει ότι και η αναπνοή των ζώων συνδέεται με αντιδράσεις αξείδωσης και γι΄ αυτό απαιτεί αξυγόνο.
Τα μεγάλα χρηματικά ποσά που απαιτούνταν για τη διεξαγωγή των πειραμάτων του τα εξοικονομούσε από μια άλλη του επαγγελματική δραστηριότητα: ήταν συναίτερος σε μια εταιρία είσπραξης φόρων.
Το τέλος του συνδέεται με το γεγονός ότι ο Μαρά τον καταγγέλλει ως συνωμότη κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας με αποτέλεσμα τη φυλάκισή του. Η δίκη του είναι σύντομη και ο δικαστής τον στέλνει στη λαιμητόμο στις 8 Αυγούστου 1974 με τη φράση: " Η δημοκρατία δεν χρειάζεται χημικούς".
Από την αρχή όμως της σταδιοδρομίας του έγινε φανερό πως περισσότερο από τα νομικά τον ενδιέφεραν οι φυσικές επιστήμες. Άρχισε να συχνάζει στο Εργαστήριο Χημείας του Guillaume Rouelle, ενω ταυτόχρονα παρακολουθούσε μαθήματα μαθηματικών και αστρονομίας και συνόδευε τον φυσιογνώστη Jean Guettard στις περιηγήσεις του γύρω από τη γαλλική πρωτεύουσα, με σκοπό την κατάρτιση ορυκτολογικού άτλαντα της Γαλλίας. Το 1768 εκλέγεται μέλος Ακαδημίας Επιστημών στην ηλικία των 25 μόλις χρώνων!
Στο πρόσφορο περιβάλλον της Ακαδημίας είχε την δυνατότητα να ασχοληθεί με όλους τους τομείς δραστηριότητάς της, μεταξύ των οποίων και με τη δημιουργία καινούργιου μετρικού συστήματος. Μετά από 20 χρόνια εργασίας έγινε ο διευθυντής της Ακαδημίας.
Παράλληλα, καταφέρνει να γίνει διευθυντής σε πυριτιδοποιείο, στο οποίο διαθέτει πολύ καλά εξοπλισμένο εργαστήριο Χημείας. Στο εργαστήριο αυτό κάνει τα πρώτα πειράματα χάρη στα οποία αναγνωρίζεται σήμερα ως πατέρας της σύγχρονης Χημείας. Χρησιμοποιεί συστηματικά το ζυγό και καταλήγει στην αρχή διατήρησης της μάζας. Βρίσκει τα δυο συστατικά του ατμοσφαιρικού αέρα: οξυγόνο και άζωτο. Αποδεικνύει ότι το νερό προκύπτει από καύση του υδρογόνου (αντίδραση με το οξυγόνο) και δεν αποτελεί επομένως χημικό στοιχείο...Η συμβολή του ήταν μεγάλη στην εγκατάλειψη της λανθασμένης θεωρίας του "φλωγιστού" που επικρατούσε μέχρι τότε. Με την βοήθεια της θεωρίας αυτής εξηγούνταν η οξείδωση των μετάλλων, η καύση του ξύλου κ.ά. Ο Lavoisier ανακαλύπτει το οξυγόνο το οποίο κρύβεται πίσω από τα παραπάνω φαινόμενα, όπου η αντίδραση με αυτό τα ερμηνεύει πολύ καλύτερα. Διαπιστώνει ότι και η αναπνοή των ζώων συνδέεται με αντιδράσεις αξείδωσης και γι΄ αυτό απαιτεί αξυγόνο.
Τα μεγάλα χρηματικά ποσά που απαιτούνταν για τη διεξαγωγή των πειραμάτων του τα εξοικονομούσε από μια άλλη του επαγγελματική δραστηριότητα: ήταν συναίτερος σε μια εταιρία είσπραξης φόρων.
Το τέλος του συνδέεται με το γεγονός ότι ο Μαρά τον καταγγέλλει ως συνωμότη κατά της Γαλλικής Δημοκρατίας με αποτέλεσμα τη φυλάκισή του. Η δίκη του είναι σύντομη και ο δικαστής τον στέλνει στη λαιμητόμο στις 8 Αυγούστου 1974 με τη φράση: " Η δημοκρατία δεν χρειάζεται χημικούς".