“Ένα από τα χαρακτηριστικά της ελληνικής φύσης και της ελληνικής γης είναι :
•Ενότητα στο φωτισμένο καταγάλανο ουρανό και αντίθετα, διάσπαση στη
γήινη επιφάνεια, με άμεσο αποτέλεσμα στην ελληνική ψυχή και
ιδιοσυγκρασία
•Ενότητα στο θρησκευτικό και φυλετικό φρόνημα (Δωδεκάθεο, Ολυμπιάδες,
κλπ), αλλά με αντίθετη διάσπαση στη πολιτική και κοινωνική διαμόρφωση
(Πόλεις, δήμοι, κλπ). ” (Γιώργος Σταμπολής)
Αυτή τη διαπίστωση την είχαν κάνει πρώτα απ’ όλα τα ιερατεία των αρχαίων ναών και προσπάθησαν να το ξεπεράσουν, οδηγώντας τους Έλληνες σε μια ειρηνική ενότητα. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια της ενότητας πρέπει να τοποθετηθούν οι προσπάθειες των Αμφικτιονιών, με κορωνίδα αυτή των Δελφών, με τα παράλληλα κηρύγματά της για την “Δελφική Ιδέα”, με κυριότερο επίτευγμά του τον περιορισμό των εμφύλιων πολέμων ανάμεσα στους Έλληνες, καθώς και οι Ολυμπιάδες, που είχαν το ίδιο επίτευγμα. Οι Δελφοί όμως πέτυχαν περισσότερα: χρόνο με το χρόνο, τα κοινά σημεία των Ελλήνων υψώνονταν πάνω από κάθε διαχωριστική αιτία, οι δεσμοί μεταξύ τους γίνονταν όλο και ισχυρότεροι, η ανάγκη της ειρήνης για μια μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη άνοδο του πνεύματος πρόβαλλε όλο και πιο άμεση, και οι ανθρωπιστικές αξίες, τις οποίες ο Έλληνας έχει πάντα μέσα του, έβρισκαν αντιμετώπιση με όλο και μεγαλύτερο σεβασμό.
Ακόμη το μαντείο των Δελφών, έχοντας πάντα το ρόλο του συμφιλιωτή ανάμεσα στους αντιμαχόμενους, επέβαλλε τους πρώτους Κανόνες Διεθνούς Δικαίου, απαγορεύοντας στους αντιπάλους να καταστρέφουν τα υδραγωγεία, να μολύνουν τα πηγάδια και να σκοτώνουν τους αιχμαλώτους, η δε προσπάθειά του για την κατάπνιξη κάθε αιτίας πολέμου, έφθασε μέχρι του σημείου να απαγορεύσει κι αυτό ακόμη το τραγούδισμα των Ομηρικών Επών, επειδή θύμιζαν τον Τρωικό Πόλεμο. Ο ναός, άσυλο για όσους κατέφευγαν σε αυτόν, γυρεύοντας τη προστασία του Θεού, αποτέλεσε σύμβολο πνευματικής ελευθερίας, ενώ η υπόδειξη του μαντείου προς τους Σπαρτιάτες που ζούσαν κάτω από ολιγαρχικό καθεστώς, να κάνουν τους νόμους τους σύμφωνα με τη γνώμη και τη θέληση του λαού, γκρέμισε ουσιαστικά τον απολυταρχισμό, αναγνωρίζοντας το λαό σαν κυρίαρχη δύναμη και συνέβαλε στην δημιουργία μιας σωστής δημοκρατίας.
•Ενότητα στο φωτισμένο καταγάλανο ουρανό και αντίθετα, διάσπαση στη
γήινη επιφάνεια, με άμεσο αποτέλεσμα στην ελληνική ψυχή και
ιδιοσυγκρασία
•Ενότητα στο θρησκευτικό και φυλετικό φρόνημα (Δωδεκάθεο, Ολυμπιάδες,
κλπ), αλλά με αντίθετη διάσπαση στη πολιτική και κοινωνική διαμόρφωση
(Πόλεις, δήμοι, κλπ). ” (Γιώργος Σταμπολής)
Αυτή τη διαπίστωση την είχαν κάνει πρώτα απ’ όλα τα ιερατεία των αρχαίων ναών και προσπάθησαν να το ξεπεράσουν, οδηγώντας τους Έλληνες σε μια ειρηνική ενότητα. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια της ενότητας πρέπει να τοποθετηθούν οι προσπάθειες των Αμφικτιονιών, με κορωνίδα αυτή των Δελφών, με τα παράλληλα κηρύγματά της για την “Δελφική Ιδέα”, με κυριότερο επίτευγμά του τον περιορισμό των εμφύλιων πολέμων ανάμεσα στους Έλληνες, καθώς και οι Ολυμπιάδες, που είχαν το ίδιο επίτευγμα. Οι Δελφοί όμως πέτυχαν περισσότερα: χρόνο με το χρόνο, τα κοινά σημεία των Ελλήνων υψώνονταν πάνω από κάθε διαχωριστική αιτία, οι δεσμοί μεταξύ τους γίνονταν όλο και ισχυρότεροι, η ανάγκη της ειρήνης για μια μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη άνοδο του πνεύματος πρόβαλλε όλο και πιο άμεση, και οι ανθρωπιστικές αξίες, τις οποίες ο Έλληνας έχει πάντα μέσα του, έβρισκαν αντιμετώπιση με όλο και μεγαλύτερο σεβασμό.
Ακόμη το μαντείο των Δελφών, έχοντας πάντα το ρόλο του συμφιλιωτή ανάμεσα στους αντιμαχόμενους, επέβαλλε τους πρώτους Κανόνες Διεθνούς Δικαίου, απαγορεύοντας στους αντιπάλους να καταστρέφουν τα υδραγωγεία, να μολύνουν τα πηγάδια και να σκοτώνουν τους αιχμαλώτους, η δε προσπάθειά του για την κατάπνιξη κάθε αιτίας πολέμου, έφθασε μέχρι του σημείου να απαγορεύσει κι αυτό ακόμη το τραγούδισμα των Ομηρικών Επών, επειδή θύμιζαν τον Τρωικό Πόλεμο. Ο ναός, άσυλο για όσους κατέφευγαν σε αυτόν, γυρεύοντας τη προστασία του Θεού, αποτέλεσε σύμβολο πνευματικής ελευθερίας, ενώ η υπόδειξη του μαντείου προς τους Σπαρτιάτες που ζούσαν κάτω από ολιγαρχικό καθεστώς, να κάνουν τους νόμους τους σύμφωνα με τη γνώμη και τη θέληση του λαού, γκρέμισε ουσιαστικά τον απολυταρχισμό, αναγνωρίζοντας το λαό σαν κυρίαρχη δύναμη και συνέβαλε στην δημιουργία μιας σωστής δημοκρατίας.