Δεν θα είναι, ίσως, άστοχο αν πει κάποιος, πως σε καμία άλλη χώρα δεν παρουσιάζεται με τέτοια ένταση και επιμονή η καταδίωξη για την πρόσκτηση του απολύτου και του αιωνίου, απ' όσο στην Ινδία.
Αν θέλαμε για κάποιο λόγο να συγκρίνουμε τη μυθολογία μας με κάποια άλλη το ίδιο αστείρευτη και συναρπαστική σίγουρα θα καταλήγαμε στην Ινδική μυθολογία .
Πανάρχαια και πνευματώδης άριστα συνδεδεμένη με τη φύση και προπαντός με νοήματα που κτυπάνε κατ ευθείαν στον νωτιαίο μυελό..
Πολλές φορές τα πρόσωπα και ιστορίες της μοιάζουν με τη μυθολογία των Ελλήνων.
Ποία είναι η αρχαιότερη ; ...είναι νομίζω πολύ δύσκολο να το συμπεράνουμε ...
Τα κείμενα που ακολουθούν είναι επί το πλείστον του κ. Διονυσίου Πλατανιά
Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από τη κάμερα η το σκληρό μου δίσκο.
Η ίδια η γεωμορφία της Ινδίας υποβάλλει στον κάτοικό της την ιδέα της παροδικότητας και του "αχανούς", παρουσιάζοντας στον τελευταίο γιγάντιες εκτάσεις που προσπερνούν τον ένα ορίζοντα μετά τον άλλο για να παραχωρήσουν την θέση τους σε άλλες απροσμέτρητες εκτάσεις, καθιστώντας τον νου του ανθρώπου μονίμως απορημένο για το τι πραγματικά κρύβεται πίσω απ' αυτήν την τεράστια και ποικιλόμορφη θέα και ποιο είναι εκείνο το θεϊκό παιγνίδι ή δράμα ή και τα δυο μαζί, που λαμβάνει χώρα μέσω των σκηνών της καθημερινής ζωής που εναλλάσσονται σε μια στιγμή - ιδιότητα του χρόνου, την οποία οι Ινδοί αποκαλούν kshanika ή Dharma - kshanika.
Τελικά, τα πάντα εξαφανίζονται σαν ατμός και αυτό που απομένει είναι η αναζήτηση για εκείνο το πράγμα ή θεό που μάγεψε τον νου του ανθρώπου και τον έβαλε να συμμετέχει στην λίλα, που στην σανσκριτική γλώσσα (η αρχαία ινδική) υποδηλώνει το "θέατρο του κόσμου". Ακόμη, η αναζήτηση προχωρά ως το Μπράχμαν (Brahman), το απόλυτο στοιχείο, το ίδιο το σπίτι της Αιωνιότητας απ' όπου απορρέουν οι διάφορες ινδικές θεότητες, όπως επίσης και οι άνθρωποι.
Τα ίδια τα γράμματα της σανσκριτικής γραφής, τα οποία έχουν παραμείνει αναλλοίωτα έως σήμερα, υποβάλλουν στον γνώστη τους, ότι "χορεύουν", κατά κάποιο τρόπο, μαζί με τις εύπλαστες φιγούρες των σύννεφων του μυστηρίου του κόσμου. Στην Ινδία δεν μπορείς απλώς να ατενίζεις και να θαυμάζεις.
Τα πάντα είναι δυνατόν να συμβούν ανά πάσα στιγμή, και αυτή ακριβώς η αίσθηση διακατέχει τόσο την μυθολογία όσο, εν γένει, και την όλη σκέψη των Ινδών.
Ο ιερός ποταμός Γάγγης (στην σανσκριτική : "Γκάνγκα" και "Γκανγκάκα") φαντάζει, θα έλεγε κάποιος, ένα σκάνδαλο μπροστά στα μάτια του πολύ "τακτοποιημένου ορθολογιστικού πολιτισμού" της Δύσης. Πράξεις και κινήσεις που θα φαίνονταν από άχρηστες έως γελοίες στον μέσο (και ανύποπτο) δυτικό άνθρωπο, για τους Ινδούς, πολλές φορές, αποτελούν ζήτημα ζωής και θανάτου! Ο λαός αυτός, ημέρα με την ημέρα, έτος με το έτος, αιώνα με τον αιώνα, κατόρθωσε να παρουσιάσει μια τέτοια κουλτούρα και εξαιρετική έκθεση ιδεών και πνευματικών συλλήψεων, που όλες μαζί φαντάζουν σαν ένα εκτυφλωτικό στην λάμψη του πολύτιμο πετράδι, που με τον δικό του τρόπο καταδεικνύει, αρκετές φορές, την πνευματική φτώχεια και στειρότητα του "σύγχρονου" ανθρώπου.
Οι Βέδες (Vedas), οι Ουπανισάδες (Upanishads), η Μαχαμπαράτα (Μahabharata), η Μπαγκαβάτ Γκίτα (Βaghavat Gita) κ.ά., δηλαδή, όλα τα ανέγγιχτα από τον χρόνο, ινδικά μυθολογικά έπη, όπως επίσης και η σπάνια εκφραστική δύναμη και πλούτος ιδεών που κυμαίνονται φωτοβολώντας μέσα στην καλλονή σανσκριτική γλώσσα, είναι "όπλα" απαραίτητα για όποιον θέλει να διασχίσει είτε μια ινδική ζούγκλα είτε μια αχανή ερημική έκταση αυτής της χώρας, προκειμένου να έχει "ζεστές" τις ελπίδες του να συναντήσει και να αποκτήσει ένα σπάνιο και ανεπανάληπτο κομμάτι του Πνεύματος.
Στην Ινδική Μυθολογία συναντούμε μια ποικιλομορφία Κοσμογονιών, μοναδική ανάμεσα στις μυθολογίες των λαών.
Στις Βέδες (Vedas), τα ιερά μυθολογικά και θρησκευτικά κείμενα των Ινδών, οι διάφορες κοσμογονικές εκδοχές και παραλλαγές αυτών, συνιστούν ένα θαυμαστό πνευματικό πανόραμα, στο οποίο, επίσης, μεγάλη είναι η συνεισφορά της αρχαίας ινδικής γλώσσας, της σανσκριτικής (από την λέξη "samskrita" που σημαίνει "τα σύνθετα πράγματα", όπως επίσης και "η τέλεια γραφή") η οποία διακρίνεται για τον πλούτο των εννοιών και ιδεών της και για την τρομερή εκφραστική δύναμη της, ικανή να εκφράσει και τις πλέον "αφηρημένες" και δυσπρόσιτες έννοιες.
Από έναν Βεδικό Ύμνο πληροφορούμαστε πως πριν την Δημιουργία του Κόσμου, ούτε "το ον υπήρχε, αλλά ούτε και το μη-ον", δηλαδή ακόμη και το ίδιο το "τίποτα" ως τέτοιο δεν υπήρχε, διότι η ύπαρξή του προϋποθέτει αυτόματα και την ύπαρξη δημιουργημένου πράγματος. Ακόμη, "δεν υπήρχε ούτε ο θάνατος, αλλά ούτε και ο μη-θάνατος". Βλέπουμε, λοιπόν, με πόσο λεπτό και ιδιοφυή τρόπο, η Ινδική Κοσμογονία προσπερνά τις "συμπληγάδες" των αντιθέτων, όχι εθελοτυφλώντας ή αγνοώντας τις, όπως συχνά κάνει ο "σύγχρονος" άνθρωπος, αλλά αποκαλύπτοντας την πολύ απλή ιδέα που δομεί την πολικότητα των αντιθέτων.
Στον ίδιο ύμνο, από μια θερμότητα που παρήχθη από το "δυσδιάκριτο κύμα που εγκλειόταν στο Κενό", γεννήθηκε το Ένα, η ενιαία ολότητα των πραγμάτων που φανερώνονται στον Κόσμο. Ο ύμνος σε μια καταπληκτική στροφή που ακολουθεί, πιάνει ... "αδιάβαστους" πολλούς από τους "σύγχρονους Δυτικούς φιλόσοφους", ορίζοντας την Επιθυμία ως τον "πρώτο σπόρο της σκέψης" και όχι μια πρώτη, υποθετική, δίχως - σκέψη - αυτόματη - πράξη, ως την γεννήτρια της σκέψης (ματεριαλισμός). Το γεγονός ότι η ινδική θεώρηση, όπως και κάθε παρόμοια με αυτήν, ανά τον κόσμο θεώρηση, είναι ακριβέστατη, τουλάχιστον σε σχέση με την προαναφερθείσα "ματεριαλιστική" αφέλεια, το διαπιστώνει κάποιος από την ίδια του ... την προσωπική ζωή με τον πλέον απλό τρόπο !
).
(Brahma)
Ακόμα πιο πέρα, σε μια αποστροφή του ύμνου που εκπλήσσει, και με τον τρόπο του δείχνει το πόσο φτωχός είναι ο φανφαρόνικος στοχασμός των τελευταίων τεσσάρων αιώνων στην Δύση, αναγράφεται με επιτηδευμένα απορημένο τρόπο, κατά πόσο η δημιουργία του κόσμου μπορεί να θεωρηθεί "κατασκευασμένη" ή όχι, και κατά πόσο αυτό το τελευταίο είναι γνωστό σε οποιονδήποτε προσωποιημένο θεό, εξαιρώντας το Μπράχμαν (Brahman), το οποίο είναι το υπέρτατο, συλλογικό και συμπαντικό Πνεύμα και εξ ορισμού εμπεριέχει μέσα του όλες τις αποκαλύψεις (το Μπράχμαν δεν πρέπει να συγχέεται με τον δημιουργό-θεό Μπράχμα, ο οποίος απορρέει από το πρώτο, στην σανσκριτική γλώσσα είναι γένος ουδετέρου από γραμματική άποψη
Δ.
Αν θέλαμε για κάποιο λόγο να συγκρίνουμε τη μυθολογία μας με κάποια άλλη το ίδιο αστείρευτη και συναρπαστική σίγουρα θα καταλήγαμε στην Ινδική μυθολογία .
Πανάρχαια και πνευματώδης άριστα συνδεδεμένη με τη φύση και προπαντός με νοήματα που κτυπάνε κατ ευθείαν στον νωτιαίο μυελό..
Πολλές φορές τα πρόσωπα και ιστορίες της μοιάζουν με τη μυθολογία των Ελλήνων.
Ποία είναι η αρχαιότερη ; ...είναι νομίζω πολύ δύσκολο να το συμπεράνουμε ...
Τα κείμενα που ακολουθούν είναι επί το πλείστον του κ. Διονυσίου Πλατανιά
Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από τη κάμερα η το σκληρό μου δίσκο.
Η ίδια η γεωμορφία της Ινδίας υποβάλλει στον κάτοικό της την ιδέα της παροδικότητας και του "αχανούς", παρουσιάζοντας στον τελευταίο γιγάντιες εκτάσεις που προσπερνούν τον ένα ορίζοντα μετά τον άλλο για να παραχωρήσουν την θέση τους σε άλλες απροσμέτρητες εκτάσεις, καθιστώντας τον νου του ανθρώπου μονίμως απορημένο για το τι πραγματικά κρύβεται πίσω απ' αυτήν την τεράστια και ποικιλόμορφη θέα και ποιο είναι εκείνο το θεϊκό παιγνίδι ή δράμα ή και τα δυο μαζί, που λαμβάνει χώρα μέσω των σκηνών της καθημερινής ζωής που εναλλάσσονται σε μια στιγμή - ιδιότητα του χρόνου, την οποία οι Ινδοί αποκαλούν kshanika ή Dharma - kshanika.
Τελικά, τα πάντα εξαφανίζονται σαν ατμός και αυτό που απομένει είναι η αναζήτηση για εκείνο το πράγμα ή θεό που μάγεψε τον νου του ανθρώπου και τον έβαλε να συμμετέχει στην λίλα, που στην σανσκριτική γλώσσα (η αρχαία ινδική) υποδηλώνει το "θέατρο του κόσμου". Ακόμη, η αναζήτηση προχωρά ως το Μπράχμαν (Brahman), το απόλυτο στοιχείο, το ίδιο το σπίτι της Αιωνιότητας απ' όπου απορρέουν οι διάφορες ινδικές θεότητες, όπως επίσης και οι άνθρωποι.
Τα ίδια τα γράμματα της σανσκριτικής γραφής, τα οποία έχουν παραμείνει αναλλοίωτα έως σήμερα, υποβάλλουν στον γνώστη τους, ότι "χορεύουν", κατά κάποιο τρόπο, μαζί με τις εύπλαστες φιγούρες των σύννεφων του μυστηρίου του κόσμου. Στην Ινδία δεν μπορείς απλώς να ατενίζεις και να θαυμάζεις.
Είτε το θέλεις είτε όχι, είτε το καταλαβαίνεις ή όχι,
γίνεσαι συνταξιδιώτης και μέρος του θαυμαστού
Τα πάντα είναι δυνατόν να συμβούν ανά πάσα στιγμή, και αυτή ακριβώς η αίσθηση διακατέχει τόσο την μυθολογία όσο, εν γένει, και την όλη σκέψη των Ινδών.
Ο ιερός ποταμός Γάγγης (στην σανσκριτική : "Γκάνγκα" και "Γκανγκάκα") φαντάζει, θα έλεγε κάποιος, ένα σκάνδαλο μπροστά στα μάτια του πολύ "τακτοποιημένου ορθολογιστικού πολιτισμού" της Δύσης. Πράξεις και κινήσεις που θα φαίνονταν από άχρηστες έως γελοίες στον μέσο (και ανύποπτο) δυτικό άνθρωπο, για τους Ινδούς, πολλές φορές, αποτελούν ζήτημα ζωής και θανάτου! Ο λαός αυτός, ημέρα με την ημέρα, έτος με το έτος, αιώνα με τον αιώνα, κατόρθωσε να παρουσιάσει μια τέτοια κουλτούρα και εξαιρετική έκθεση ιδεών και πνευματικών συλλήψεων, που όλες μαζί φαντάζουν σαν ένα εκτυφλωτικό στην λάμψη του πολύτιμο πετράδι, που με τον δικό του τρόπο καταδεικνύει, αρκετές φορές, την πνευματική φτώχεια και στειρότητα του "σύγχρονου" ανθρώπου.
Οι Βέδες (Vedas), οι Ουπανισάδες (Upanishads), η Μαχαμπαράτα (Μahabharata), η Μπαγκαβάτ Γκίτα (Βaghavat Gita) κ.ά., δηλαδή, όλα τα ανέγγιχτα από τον χρόνο, ινδικά μυθολογικά έπη, όπως επίσης και η σπάνια εκφραστική δύναμη και πλούτος ιδεών που κυμαίνονται φωτοβολώντας μέσα στην καλλονή σανσκριτική γλώσσα, είναι "όπλα" απαραίτητα για όποιον θέλει να διασχίσει είτε μια ινδική ζούγκλα είτε μια αχανή ερημική έκταση αυτής της χώρας, προκειμένου να έχει "ζεστές" τις ελπίδες του να συναντήσει και να αποκτήσει ένα σπάνιο και ανεπανάληπτο κομμάτι του Πνεύματος.
Μύθοι
Στην Ινδική Μυθολογία συναντούμε μια ποικιλομορφία Κοσμογονιών, μοναδική ανάμεσα στις μυθολογίες των λαών.
Στις Βέδες (Vedas), τα ιερά μυθολογικά και θρησκευτικά κείμενα των Ινδών, οι διάφορες κοσμογονικές εκδοχές και παραλλαγές αυτών, συνιστούν ένα θαυμαστό πνευματικό πανόραμα, στο οποίο, επίσης, μεγάλη είναι η συνεισφορά της αρχαίας ινδικής γλώσσας, της σανσκριτικής (από την λέξη "samskrita" που σημαίνει "τα σύνθετα πράγματα", όπως επίσης και "η τέλεια γραφή") η οποία διακρίνεται για τον πλούτο των εννοιών και ιδεών της και για την τρομερή εκφραστική δύναμη της, ικανή να εκφράσει και τις πλέον "αφηρημένες" και δυσπρόσιτες έννοιες.
Από έναν Βεδικό Ύμνο πληροφορούμαστε πως πριν την Δημιουργία του Κόσμου, ούτε "το ον υπήρχε, αλλά ούτε και το μη-ον", δηλαδή ακόμη και το ίδιο το "τίποτα" ως τέτοιο δεν υπήρχε, διότι η ύπαρξή του προϋποθέτει αυτόματα και την ύπαρξη δημιουργημένου πράγματος. Ακόμη, "δεν υπήρχε ούτε ο θάνατος, αλλά ούτε και ο μη-θάνατος". Βλέπουμε, λοιπόν, με πόσο λεπτό και ιδιοφυή τρόπο, η Ινδική Κοσμογονία προσπερνά τις "συμπληγάδες" των αντιθέτων, όχι εθελοτυφλώντας ή αγνοώντας τις, όπως συχνά κάνει ο "σύγχρονος" άνθρωπος, αλλά αποκαλύπτοντας την πολύ απλή ιδέα που δομεί την πολικότητα των αντιθέτων.
Στον ίδιο ύμνο, από μια θερμότητα που παρήχθη από το "δυσδιάκριτο κύμα που εγκλειόταν στο Κενό", γεννήθηκε το Ένα, η ενιαία ολότητα των πραγμάτων που φανερώνονται στον Κόσμο. Ο ύμνος σε μια καταπληκτική στροφή που ακολουθεί, πιάνει ... "αδιάβαστους" πολλούς από τους "σύγχρονους Δυτικούς φιλόσοφους", ορίζοντας την Επιθυμία ως τον "πρώτο σπόρο της σκέψης" και όχι μια πρώτη, υποθετική, δίχως - σκέψη - αυτόματη - πράξη, ως την γεννήτρια της σκέψης (ματεριαλισμός). Το γεγονός ότι η ινδική θεώρηση, όπως και κάθε παρόμοια με αυτήν, ανά τον κόσμο θεώρηση, είναι ακριβέστατη, τουλάχιστον σε σχέση με την προαναφερθείσα "ματεριαλιστική" αφέλεια, το διαπιστώνει κάποιος από την ίδια του ... την προσωπική ζωή με τον πλέον απλό τρόπο !
). (Brahma)
Ακόμα πιο πέρα, σε μια αποστροφή του ύμνου που εκπλήσσει, και με τον τρόπο του δείχνει το πόσο φτωχός είναι ο φανφαρόνικος στοχασμός των τελευταίων τεσσάρων αιώνων στην Δύση, αναγράφεται με επιτηδευμένα απορημένο τρόπο, κατά πόσο η δημιουργία του κόσμου μπορεί να θεωρηθεί "κατασκευασμένη" ή όχι, και κατά πόσο αυτό το τελευταίο είναι γνωστό σε οποιονδήποτε προσωποιημένο θεό, εξαιρώντας το Μπράχμαν (Brahman), το οποίο είναι το υπέρτατο, συλλογικό και συμπαντικό Πνεύμα και εξ ορισμού εμπεριέχει μέσα του όλες τις αποκαλύψεις (το Μπράχμαν δεν πρέπει να συγχέεται με τον δημιουργό-θεό Μπράχμα, ο οποίος απορρέει από το πρώτο, στην σανσκριτική γλώσσα είναι γένος ουδετέρου από γραμματική άποψη
Δ.