Οι μεγαλύτερες ευθύνες για τη σημερινή τραγωδία της ανθρωπότητας , για τους παγκόσμιους και εμφύλιους πολέμους , τον δεσποτισμό και το δογματισμό , τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα , η πολιτική κατάπτωση και κατα συνέπεια τη δυστυχία των λαών ,ανήκουν σε μια ειδική κατηγορία ανθρώπων του πνεύματος, τους ιστορικούς.
Πολλοί ιστορικοί όργανα των εκάστοτε εξουσιών και εξωνημένοι , υμνούν αυτοκράτορες , μονάρχες τυρράνους κάθε λογής ηγεμόνες και διευθαρμένους πολιτικούς ηγέτες ,ωραιοποιούν περίεργες καταστάσεις και αποσιωπούν η παραποιούν τα πραγματικά γεγονότα.
Εξαιτίας αυτών των διαστρεβλώσεων και των παραχαράξεων η ιστορική απάτη κληρονομείται απο γενιά σε γενιά και οι λαοί αφομοιώνουν τις πλαστογραφίες και τα ιστορικά μυθεύματα , επικροτούν τα εγκλήματα και τις αχρειότητες και θαυμάζουν πρόσωπα της εξουσίας που αλλιως θα έπρεπε να προκαλούν αποτροπιασμό.
Τα τυραννικά και διευθαρμένα καθεστώτα η ακόμη και οι εξουσίες με δημοκρατικό επίχρισμα έρχονται και παρέρχονται.
Παραμένουν όμως και διαιωνίζονται οι εξωραισμοί απο τους ιστορικούς που ως ευτελείς αυλοκόλακες των κρατούντων, υμνολογούν και εξευμενίζουν τους ισχυρούς , αντιγράφουν αφηγήσεις παλαιότερων χωρίς να κάνουν ιστορικές διασταυρώσεις , διακρίβωση και διελεύκανση της αλήθειας.
Αν όντως η Παγκόσμια ιστορία μεταφράζεται στην οικουμενικη δικαιοσύνη , τότε μπορούμε να καταλάβουμε ευκολα γιατί συμβαίνουν όλα τα παραπάνω .
Είναι τραγική και καταστροφική για την ανθρωπότητα η παραποίηση της αλήθειας και οι μυθοπλαστικές αλλοιώσεις απο τους ιστορικούς.
Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τη ποίηση συμαντικότερη της ιστορίας !
Ο ιστορικός καταγράφει όσα έγιναν , ενω ο ποιητής όσα μπορούν να γίνουν , όσα ελπίζουμε !
Για αυτό το λόγο η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη απο την ιστορία , επειδή η ποίηση ασχολείται με όλα ενω η ιστορία μόνο με περιορισμένα γεγονοτα (ποιητική 1451β).
Η ποίηση ως πιο φαντασιακη κυριαρχεί στο εξωπραγματικό .
Στην επική τη λυρική ποίηση καθώς και στις τραγωδίες εξεικονίζονται διάφορες μορφές του παρελθόντος ως ευχάριστη λογοτεχνική προσφορά σε μυθολογικό πλαίσιο , ξένη όμως ως προς την ιστορική αλήθεια .
Η δεν είναι ακριβώς έτσι ;
Ο μύθος εξάλλου αποτελούσε πάντα το μεγάλο δάσκαλο του πνευματικού βίου με δείγματα ηθικής και προφανή τάση προς την αρετή .
Η επική παράδοση ήτνα και είναι αποδεκτή απ όλους έστω και αν αποτελούσε μύθο σε οτι αφορα τα γεγονότα.
Το εργο του Ησίοδου για παράδειγμα δεν εχει ιστορική θεμελίωση αφου πρόκειται για μια σύνθεση μύθου και λόγου .
Αντίθετα η ιστορική συνείδηση ποικίλει ανάλογα με τους λαούς και τις εποχές.
Ποίηση η Ιστορία αν έπρεπε να διαλέξετε ;
Πολλοί ιστορικοί όργανα των εκάστοτε εξουσιών και εξωνημένοι , υμνούν αυτοκράτορες , μονάρχες τυρράνους κάθε λογής ηγεμόνες και διευθαρμένους πολιτικούς ηγέτες ,ωραιοποιούν περίεργες καταστάσεις και αποσιωπούν η παραποιούν τα πραγματικά γεγονότα.
Εξαιτίας αυτών των διαστρεβλώσεων και των παραχαράξεων η ιστορική απάτη κληρονομείται απο γενιά σε γενιά και οι λαοί αφομοιώνουν τις πλαστογραφίες και τα ιστορικά μυθεύματα , επικροτούν τα εγκλήματα και τις αχρειότητες και θαυμάζουν πρόσωπα της εξουσίας που αλλιως θα έπρεπε να προκαλούν αποτροπιασμό.
Τα τυραννικά και διευθαρμένα καθεστώτα η ακόμη και οι εξουσίες με δημοκρατικό επίχρισμα έρχονται και παρέρχονται.
Παραμένουν όμως και διαιωνίζονται οι εξωραισμοί απο τους ιστορικούς που ως ευτελείς αυλοκόλακες των κρατούντων, υμνολογούν και εξευμενίζουν τους ισχυρούς , αντιγράφουν αφηγήσεις παλαιότερων χωρίς να κάνουν ιστορικές διασταυρώσεις , διακρίβωση και διελεύκανση της αλήθειας.
Αν όντως η Παγκόσμια ιστορία μεταφράζεται στην οικουμενικη δικαιοσύνη , τότε μπορούμε να καταλάβουμε ευκολα γιατί συμβαίνουν όλα τα παραπάνω .
Είναι τραγική και καταστροφική για την ανθρωπότητα η παραποίηση της αλήθειας και οι μυθοπλαστικές αλλοιώσεις απο τους ιστορικούς.
Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τη ποίηση συμαντικότερη της ιστορίας !
Ο ιστορικός καταγράφει όσα έγιναν , ενω ο ποιητής όσα μπορούν να γίνουν , όσα ελπίζουμε !
Για αυτό το λόγο η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη απο την ιστορία , επειδή η ποίηση ασχολείται με όλα ενω η ιστορία μόνο με περιορισμένα γεγονοτα (ποιητική 1451β).
Η ποίηση ως πιο φαντασιακη κυριαρχεί στο εξωπραγματικό .
Στην επική τη λυρική ποίηση καθώς και στις τραγωδίες εξεικονίζονται διάφορες μορφές του παρελθόντος ως ευχάριστη λογοτεχνική προσφορά σε μυθολογικό πλαίσιο , ξένη όμως ως προς την ιστορική αλήθεια .
Η δεν είναι ακριβώς έτσι ;
Ο μύθος εξάλλου αποτελούσε πάντα το μεγάλο δάσκαλο του πνευματικού βίου με δείγματα ηθικής και προφανή τάση προς την αρετή .
Η επική παράδοση ήτνα και είναι αποδεκτή απ όλους έστω και αν αποτελούσε μύθο σε οτι αφορα τα γεγονότα.
Το εργο του Ησίοδου για παράδειγμα δεν εχει ιστορική θεμελίωση αφου πρόκειται για μια σύνθεση μύθου και λόγου .
Αντίθετα η ιστορική συνείδηση ποικίλει ανάλογα με τους λαούς και τις εποχές.
Ποίηση η Ιστορία αν έπρεπε να διαλέξετε ;